مُبهَم🎶

یه مرحله‌ای توی زندگی هست که بهش میگن بلوغ فکری. اونجایی که دیگه واسه کارات دعا نمیکنی، تلاش میکنی. اگر شکست خوردی و زخمی شدی بقیه رو مقصر نمی‌دونی، چون مطمئنی فقط خودت باعث برد و باخت خودتی. دیگه از آدمای قلابی، دور خودت نگه نمی‌داری، چون واقعیا رو شناختی و زمانت رو فقط برای اونا صرف میکنی.

آدما یادگاری میشن حتی وقتی نمیخوای…

اگه یه مدت دوستیمون صمیمی بود ولی دیگه مثل قبل نیستم و حرف نمی‌زنیم منو ببخش، خودمم بخاطرش غمیگنم. من حتی خودم نمی‌دونم دارم با زندگیم چیکار می‌کنم. نمی‌دونم تو طول روز چیکار می‌کنم که روزام شب می‌شه، ولی واقعا دارم جون می‌کنم و هرلحظه ممکنه از هم فرو بپاشم. فقط منو فراموش نکن.

راجبش نه اشک ریختم، نه به کسی گفتم، راجبش اینطوری شدم:

باختی که باعث بشه ادمای دورتو بشناسی باخت نیس برگ برندست.....

دردت رو پنهان کن هیچ کس اهمیت نمیده...

انسان ها با من کاری کردند که از آن روی مهربان و خوش‌قلبم متنفر شده‌ام.

آیا چنین دنیای وحشتناکی جهنمی هم دارد؟

بگذار دوستت بدارم تا از اندوه دور بمانم؛ تا از تاریکی بِرَهم تا از زشتی دور شوم بگذار دمی در کَفِ دستان تو بخوابم ای امن ترین مکان ها...

تنها بودن افتضاح است. ولی تنهایی را به بودن با کسی که باعث می‌شود احساس وحشتناکی داشته باشم ترجیح می‌دهم.

و تو به تنهایی، جهان منی.

نمیدونم عزیزم، شاید تا ابد تو دلم موندی .

‏هر آدمی بالاخره یه جا دست میکشه از توضیح دادن، از ثابت کردن خودش، از تلاش برای نگه داشتن دیگران؛ هر آدمی بالاخره یه روز عمیقا خسته میشه. نا نداره

حالم عالیه چون دوباره دارم بر‌می‌گردم به ورژن تاکسیکم.

مهربونیمو با ضعیف بودن اشتباه نگیر، قدر ندونی با همون دستی که نازت کردم گلوتو جر میدم.

کاش می‌شد گوله‌ شم زیر پتو و در معرض هیچ‌کدوم از این اتفاقاتی که داره میفته نباشم.