souvenir ، Lily
Ir al canal en Telegram
1 905
Suscriptores
-1124 horas
-147 días
-7030 días
Archivo de publicaciones
1 905
قدم هایم را آرام برمیدارم و از پله ها بالا میروم ، از لای در میتوانم پشت بوم را تماشا کنم به پاهایم نگاه میکنم هنگامی که از پله ها بالا میروم.. نمیخواهم اشک بریزم یا سنگینی را بر روی قفسه سینه ام بیشتر کنم در را باز میکنم و کمی بعد بر روی سکو میشینم ، سیگارم را بین انگشتانم میگیرم و در سکوت شب صدای فندکم را به آرامی میشنوم هربار اندیشه میکنم که چرا لیلی.. واقعا نمیتواند بی نقص باشد ؟ چشمانم به دنبال ستارهی مورد علاقه ام است و بعد از دیدن آن به لبخند کوچکی به روی لب هایم مینشیند. آخرین کام سیگارم را میگیرم و آن را به آرامی حبس میکنم از ۹ طبقهی همیشگی ته سیگار را پرت میکنم هرچند ۹ طبقه آنقدر طولانیست که اگر بپرم میدانم که جز مرگ چیزی درکار نیست اما انسان برای بقا نیاز به امید دارد موهایم را به آرامی جمع میکنم و میایستم به زمین نگاه میکنم.. همانند خواسته هایم زمین بسیار دور است اشک هایم را روی چهره ام حس میکنم اما چه فایده ؟ چشمانم را میبندم نفس عمیقی میکشم و بدنم را رها میکنم در این لحظه میخواهم به این باور برسم که چقدر من قوی بوده ام چقدر برای هر دقیقه و ثانیه ها تلاش کرده ام تا فقط زنده بمانم بدنم را پرت میکنم ، اما نه طبقه آنقدر هم طولانی نبود.. نوازش باد را از بین موهایم حس میکنم و کمی بعد سرانجام بدن بی جانم را تماشا میکنی هنگامی که موهایم در دور سرم پریشان است اینبار قلب و روحم قرار نیست دردی حس کند اما آرزو میکنم که دیگر دنیایی دیگر ، جهانی دیگر وجود نداشته باشد چون نمیتوانم این همه درد و رنج را تحمل کنم.
21 nov, 10:53
1 905
اما سرشار از عشق بودم شاید و نفهمیدم ، میخواهم تلاش کنم اما حس میکنم جسمم گاهی اوقات در تخت فرو میرود و توانایی هیچ کاری در من نیست
هرچند به خیلیاز چیزها نمیرسم
21 nov, 10:31
1 905
افکار همیشگی. سرم را کمی خم میکنم و لیوان چایی را در بین انگشتانم میگیرم ، گرمای آن به صورتم میخورد و اندیشه میکنم واقعا انسان ها چطور از غم و اندوه فرار میکنند ؟ اصلا برای فرار از افکار قرص خوردن های زیادی و کار های آسیبزا را امتحان کرده اند ؟ پوست لبانم را به آرامی میکنم و به نقطه ای خیره میشوم هیچ زمانی آنقدر نزدیک به درد و اندوه نبوده ام نمیدانم حتی دلم میخواهد در همین لحظه که اندیشه میکنم به زندگی خود پایان دهم مزهی خون را از بین لب هایم حس میکنم به انگشتانم نگاه میکنم که ذره ای از خون بر روی آنها نشسته است اما اگر اینجا بودی شاید اگه لب هایم را میبوسیدی حتی غم را فراموش میکردم. اما میترسم از اینکه پس زده شوم از اینکه حتی تو مرا نخواهی.. چشمانم وقتی تماشایت میکند و با نگاهم حتی التماس میکنم که بمانی گاهی اوقات کل وجودم درد میکند موهایم را کنار میزنم و لب هایم را روی هم فشار میدهم ؛ بارها از مرگ و تمام شدن زندگی انسان صحبت کرده ام اما خواسته ام این بود که توجه ای به آنها نکنی اما بنگر که دیر نشود اگر از دست بروم هیچ راهی برای برگشت من به این زندگی نیست میخواهم همانند پروانه ای باشم با اینکه میداند شمع آسیب میزند هزاران بار دور آن بگردد و بال هایش بسوزد باشم میخواهم بمانم هرطوری که میشود اما اگر حس کنم قلبت مرا نمیخواهد میدانی که دیگر هیچ امیدی برای این روز ها ندارم.
20 nov, 07:32
1 905
افکار همیشگی.
سرم را کمی خم میکنم و لیوان چایی را در بین انگشتانم میگیرم ، گرمای آن به صورتم میخورد و اندیشه میکنم واقعا انسان ها چطور از غم و اندوه فرار میکنند ؟
اصلا برای فرار از افکار قرص خوردن های زیادی و کار های آسیبزا را امتحان کرده اند ؟
پوست لبانم را به آرامی میکنم و به نقطه ای خیره میشوم
هیچ زمانی آنقدر نزدیک به درد و اندوه نبوده ام
نمیدانم حتی دلم میخواهد در همین لحظه که اندیشه میکنم به زندگی خود پایان دهم
مزهی خون را از بین لب هایم حس میکنم
به انگشتانم نگاه میکنم که ذره ای از خون بر روی آنها نشسته است
اما اگر اینجا بودی شاید اگه لب هایم را میبوسیدی حتی غم را فراموش میکردم.
اما میترسم از اینکه پس زده شوم از اینکه حتی تو مرا نخواهی..
چشمانم وقتی تماشایت میکند و با نگاهم حتی التماس میکنم که بمانی
گاهی اوقات کل وجودم درد میکند
موهایم را کنار میزنم و لب هایم را روی هم فشار میدهم ؛ بارها از مرگ و تمام شدن زندگی انسان صحبت کرده ام اما خواسته ام این بود که توجه ای به آنها نکنی اما بنگر که دیر نشود اگر از دست بروم هیچ راهی برای برگشت من به این زندگی نیست میخواهم همانند پروانه ای باشم با اینکه میداند شمع آسیب میزند هزاران بار دور آن بگردد و بال هایش بسوزد باشم میخواهم بمانم هرطوری که میشود اما اگر حس کنم قلبت مرا نمیخواهد میدانی که دیگر هیچ امیدی برای این روز ها ندارم.
20 nov, 07:20
20 nov, ~07:31
