𝑽𝒂𝒏𝒅𝒂

’’تو رو می‌‌خوام برای پنجاه سالگی، شصت سالگی، هفتاد سالگی، تو رو می‌خوام برای خونه‌ای که تنهاییم، تو رو می‌‌خوام برای چای عصرانه، تلفن‌ هایی که می‌زنن و جواب نمیدیم، تو رو می‌خوام برای تنهایی، تو رو می‌‌خوام وقتی بارون است، برای راه رفتنای آهسته‌ دوتایی، نیمکت‌ های سراسر پارک‌های شهر، برای پنجره‌ بسته و وقتی سرما بیداد می‌کنه، تو رو می‌خوام برای پرسه‌ زدن‌ های شب عيد، نشون‌ كردن يک جفت ماهی‌قرمز، تو رو می‌خوام برای صبح، برای ظهر، برای شب، برای همه‌ عمر.’’

’’تو رو می‌‌خوام برای پنجاه سالگی، شصت سالگی، هفتاد سالگی، تو رو می‌خوام برای خونه‌ای که تنهاییم، تو رو می‌‌خوام برای چای عصرانه، تلفن‌ هایی که می‌زنن و جواب نمیدیم، تو رو می‌خوام برای تنهایی، تو رو می‌‌خوام وقتی بارون است، برای راه رفتنای آهسته‌ دوتایی، نیمکت‌ های سراسر پارک‌های شهر، برای پنجره‌ بسته و وقتی سرما بیداد می‌کنه، تو رو می‌خوام برای پرسه‌ زدن‌ های شب عيد، نشون‌ كردن يک جفت ماهی‌قرمز، تو رو می‌خوام برای صبح، برای ظهر، برای شب، برای همه‌ عمر.’’

شاید زندگی منو بد اخلاق کرده باشه ولی هیچوقت نتونست از من آدم بد ذاتی بسازه.

@Vandaone

میان تمام آدم‌ها، او تنها کسی بود که نمی‌خواستم روزی برایم غریبه شود.

ببخشید که دیر اومدم تو زندگیت بلاخره هر شاهکاری زمان میبره.