حِرمان

ی عکسای سم از خودم میبینم اصلا متعجب میشم

تو پاییز نه دوست پسر دارم، نه سلامت روان، فقط درس دارم.

و یهو تبدیل شدم به کسی که دیر جواب میده، تنهایی رو ترجیح میده، اگر انرژی منفی حس کنم، ناپدید میشم و اگر دیگه باهم در ارتباط نباشیم، برام اهمیتی نداره.

بعدا؟ بعدا خانمی خاطرخواه داره

💫

من ‏آدم برگشت به صميمت‌های از دست رفته نيستم.

:)

یکیو تو زندگیتون پیدا کنید که مثل راپونزل بهتون نگاه کنه>>

از روزِ اولی که با تو سفر کردم، سوراخِ قایقت را دیدم؛ با این حال با تو دل به دریا زدم، با این امید که عشق معجزه می‌سازد… نساخت!

باید و نبایدی وجود نداره ولی مراقب باش چه چیزی رو با چه کسی تجربه میکنی، ممکنه قهوه خوردن با یه آدم اشتباه باعث بشه شما از قهوه بدتون بیاد، حالا تو تمام ابعاد زندگیت بهش فکر کن.

‏آدمی که خیلی دوستتون داره پیش شما ضعیف ترین ورژن خودشه، نقابی نداره، خواهشا آزارش ندین••!

‏همیشه حق با اونیه که پوست لبش رو میکنه، پاش رو تکون میده، ضربان قلبش بالاس، به یجا خیره میشه•••

باخت ما جایی بود که، فکر می‌کردیم خودی نمیزنه؛)

این شدت از بی‌ذوقی و کسلی و بی‌خیالی؛ تو این سن رو قلبم سنگینی می‌کنه.

یکی داره تلاش میکنه بدستت بیاره اونی که دارتت داره کاری میکنه از دستت بده

تا همیشه تایپم پسریه ک اوپن مایند نیست و با ی نگاهش حساب کار دستم میاد

ولی میدونم اون منو بیشتر از همه بلده

‏پوست لبت به پایان رسید و غمت نه.