حِرمان

تا تهش رفتم و فهمیدم بیخیالی بهترین راهه...

دروغ میگم مهم نیست، هم مهمه هم به خاطرش گریه می‌کنم.

این تیکه از کتاب ١٩٨٤ به بهترین شکل ممکن منو توصیف می کنه : من کسی که دوستش داشتم را رها کردم اتفاقا آدم ساختن و ادامه دادن هستم؛ اما اگر قرار باشد همیشه در حال تلاش کردن برای این باشم که بگویم من وجود دارم ترجیح میدهم فراموش شوم...!!

کسی رو جدی نگیرید چراشم از کسایی بپرسین که جدی گرفتن...

من هر چه را فراموش کنم، هرگز فراموش نمیکنم که به پیکرهای پاک هموطنانم جسارت کردید و انها را در پتو و کیسه‌روی هم روی زمین ریختید و مردم رو مجبور کردین دنبال عزیزانشان، کیسه‌ها را بگردند..

من آدمِ بلاک کردن نیستم؛ اما وقتی یکی رو بلاک می‌کنم، یعنی تمام فرصت‌هاش رو از دست داده. از اون لحظه به بعد، دیگه برام غریبه‌ست.

یجا نوشته بود : «آدم اگه بخواد» بلده، اگه «نخواد» هم بهونه بلده!

فراموش کردن در کار نیست؛فوقش دیگه راجبش حرف نمیزنم.

بی ادب

ب د ر ک عزیزممم

واییی ناراحتت نشدمم

ولی اومددد

به اکشت بگو در نیادد