گوزنیسم

New city

تو یهودای منی اما دردناک‌تر از خیانتت، این است که هنوز هم اگر میان تو و تمام جهان قرار بگیرم، سمت تو می‌ایستم. من از خنجر نمی‌ترسم؛ از دستی می‌ترسم که زخم را می‌شناسد، جای قلبم را می‌داند و بااین‌حال، همان‌جا را نشانه می‌گیرد. شاید نفرین من همین باشد؛ حتی پس از خیانت، هنوز در تو چیزی می‌جویم که روزی نامش را عشق گذاشته بودم.

‏حق با ونگوگ بود، غم برای همیشه باقی می‌ماند.

‏سگ انگار افتاده دنبال هفته‌ها، بابا همین دیروز شنبه بود.

همیشه بهترین نسخه یک نفر واسه بدترین آدم هدر میره‌.

امان از سیسِ آدمِ تازه تاسیس...

تو این دوره زمونه هرموقع بمیری، بُردی

بیا بشین برات چای بریزم تازه به دوران رسیده ای خسته ای.

‏ما از معاشرت فراری نیستیم، ‏توان روابط نمایشی را نداریم.

آخرین‌بار از اولین‌بار، غریبه‌تر بودی.

محکوم به معنا! گاهی فکر می‌کنم انسان، اشتباهِ کوچکی در محاسباتِ کیهان بود؛ نه آن‌قدر مهم که جهان برایش متوقف شود، نه آن‌قدر بی‌اهمیت که بتواند بی‌دغدغه از کنارِ بودنش عبور کند. موجودی گرفتار میان دو بی‌نهایت؛ گذشته‌ای که پیش از تولدش آغاز شده و آینده‌ای که پس از مرگش ادامه خواهد یافت. ما حتی فرصت نکردیم بفهمیم چرا به این بازی دعوت شده‌ایم، اما پیش از آنکه قوانینش را بشناسیم، مجبور شدیم برای ادامه‌دادنش بجنگیم. عجیب است؛ ستاره‌ها میلیاردها سال می‌سوزند، بی‌آنکه از معنای سوختن بپرسند. سیاره‌ها در مدارهایشان می‌چرخند، بی‌آنکه نگران مقصد باشند. تنها انسان است که در میانه‌ی این رقصِ بی‌پایان، از حرکت بازمی‌ایستد و از خودش می‌پرسد: «برای چه؟» شاید رنجِ ما از همین‌جا آغاز شد؛ از لحظه‌ای که آگاهی، سکوتِ جهان را شنید و آن را با صدای خودش اشتباه گرفت. از وقتی که به آسمان نگاه کردیم و به‌جای دیدن ستاره‌ها، دنبال دلیلی برای بودنمان گشتیم. و حالا، در گوشه‌ای کوچک از جهانی که حتی از وجودمان خبر ندارد، نشسته‌ایم و می‌کوشیم برای زندگی معنایی پیدا کنیم؛ انگار اگر معنایی نباشد، تمام این دردها بیهوده بوده‌اند. اما چه می‌شود اگر هیچ معنایی در انتظار ما نباشد؟ اگر کیهان نه قصدی داشته، نه پیامی، نه حتی پرسشی؛ و ما فقط ماده‌ای باشیم که به‌طرز عجیبی یاد گرفته خودش را تماشا کند؟ شاید تراژدیِ انسان این نیست که روزی خواهد مرد؛ تراژدی‌اش این است که پیش از مرگ، آن‌قدر زنده می‌شود که می‌فهمد چرا مردن برایش مهم است. ما به جهان آمدیم تا شاهدِ چیزی باشیم که هرگز تمامش را نخواهیم دید؛ حقیقتی که هرچه به آن نزدیک‌تر می‌شویم، مرزهای نادانی‌مان گسترده‌تر می‌شوند. و در پایان، شاید تمام چیزی که از ما باقی می‌ماند، نه پاسخی برای پرسش‌های بزرگ، بلکه ردِ محوی از موجودی باشد که در تاریکیِ بی‌تفاوتِ کیهان ایستاد، به وسعتِ بی‌پایانش خیره شد و برای نخستین بار فهمید: جهان برای آنکه ما معنایی پیدا کنیم، به وجود نیامده است؛ این ماییم که در جهانی بی‌نیاز از معنا، محکومیم برای زنده‌ماندن، دلیلی بتراشیم.

وارد آخرین روز اکتبر شدیم و آخرین فرصت برای fall in love شدنه.

‏دلمم اگه تنگ بشه، واسه اون آدمیه که تو خاطراتم زنده‌ست، نه این ک.کشی که ثابت کردی هستی.

نگران نباش هیچی درست نمیشه، بدترم میشه فقط تو نگران نباش...!!