کافه دکلمه

       گفتم ڪه با فراق مدارا ڪنم، نشد یڪ روز را بدون تو فردا ڪنم، نشد در شعر شاعران همه گشتم ڪه مصرعی در شأن چشم‌هاے تو پیدا ڪنم، نشد گفتند عاشق ڪه شدے گریه‌ام گرفت می‌خواستم بخندم و حاشا ڪنم، نشد شاعر شدم ڪه با قلم ساحرانه‌ام در قابِ شعر، عشق تو را جا ڪنم، نشد

چو دست بر سر زلفش زنم به تاب رود ور آشتی طلبم با سر عتاب رود چو ماه نو ره بیچارگانِ نظّاره زند به گوشه ابرو و در نقاب رود شب شراب خرابم کند به بیداری وگر به روز شکایت کنم به خواب رود  

     خوشا صبحی که چون از خواب خیزد

شباهنگام رازی را به ستاره ها گفتم

#شبتون_بدورازدلتنگی

زیبا زیبا هوای حوصله ابری است چشمی از عشق ببخشایم               تا رود آفتاب بشوید                                     دلتنگی مرا  

       ‌‌‌‌◉━━━━━━───────               ↻    ◁     ❚❚     ▷    ⇆  

درس آخر، چشمان زیبای تو بود؛ نه در کتابی، نه روی تخته‌ای، بلکه در مکثِ نگاهت وقتی جهان برای یک ثانیه یادش رفت بچرخد

از دیده خون دل همه بر روی ما رود بر روی ما ز دیده چه گویم چه‌ها رود ما در درون سینه هوایی نهفته‌ایم بر باد اگر رود دل ما زان هوا رود خورشید خاوری کند از رشک جامه چاک گر ماهِ مهرپرورِ من در قبا رود  

         دام تنیده بر رهم،              تا بزنند شاهپرم حضرت عشق ِ رهبرم،              با تو جدا از این سرم...

       بر آستان تو دل پایمال صد دردست  ببین که دست غمت بر سرم چه آوردست هوای باغ گل سرخ داشتیم و دریغ  که بلبلان همه زارند و برگ ها زردست