کافه دکلمه

  گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد بسوختیم در این آرزوی خام و نشد به لابه گفت شبی میر مجلس تو شوم شدم به رغبت خویشش کمین غلام و نشد پیام داد که خواهم نشست با رندان بشد به رندی و دردی کشیم نام و نشد رواست در بر اگر می‌تپد کبوتر دل که دید در ره خود تاب و پیچ دام و نشد بدان هوس که به مستی ببوسم آن لب لعل چه خون که در دلم افتاد همچو جام و نشد

من  بدون  تو واژه اے ساده ام اما ڪنارت ڪه باشم میشود  یڪ  ڪتاب شد و عاشقانه آرام گرفت مرا آرام آرام  ورق  بزن و  ببین   سطر به سطر   غزل به  غزل   بیت به بیت پر  از  دوست داشتن  تو ام هیچ میدانے كه قلمم  زیبا ترین پیوند بین من و  تو را با همین شعر و غزل  میدهد ....؟؟

    نمے دانم ڪدام را راضے ڪنم دلی ڪه میخواهد عاشق باشد... یا عقلے ڪه مےخواهد عاقل باشد...! من، لاے ڪتاب زندگے مانده ام؛ لاے فصلی بدخط و تلخ بہ نام تحمل ڪاش آدمی مے توانست... دلش را بہ صندوق امانات بسپارد، و با اولین قطار بہ تعطیلات برود... 

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی

من  بدون  تو واژه اے ساده ام اما ڪنارت ڪه باشم میشود  یڪ  ڪتاب شد و عاشقانه آرام گرفت مرا آرام آرام  ورق  بزن و  ببین   سطر به سطر   غزل به  غزل   بیت به بیت پر  از  دوست داشتن  تو ام هیچ میدانے كه قلمم  زیبا ترین پیوند بین من و  تو را با همین شعر و غزل  میدهد ....؟؟

  رفتنت از پیش ما اصلا تماشایی نبود داستان عشق تو تمرینِ تنهایی نبود در گلویم بغض تنهایی نشسته مانده‌ام ماندنم اینجا بدون تو مرا جایی نبود؟ بی جهت بر زخم دل قول مداوا داده‌ام عاقبت درمان دردم جز شکیبایی نبود در میان قلب من اعجاز لبخند تو بود در شراب چشم‌هات هیچ گیرایی نبود قصه‌ای در گوش جانم مانده بغضی ‌در گلو

 چشم در چشم سر میز چه کیفی دارد عاشقی کردن یکریز چه کیفی دارد بوسه بر جای لبانت لب فنجانی که شده از طعم تو لبریز چه کیفی دارد تو اگر قوم مغول باشی و قلبم ایران حمله ی لشکر چنگیز چه کیفی دارد رقبایم "تک" و "شاهند"، بریدم اما "دل" تو با "دوی گشنیز"... چه کیفی دارد

  درخت کاجی رو میشناسم مثله تو