es
Feedback

¡No caigas en manos de tramposos! Telemetrio encuentra y marca estos canales 👉 Si quieres ver la etiqueta, suscríbete

گەریلا|𝒈𝒆𝒓î𝒍𝒂

گەریلا|𝒈𝒆𝒓î𝒍𝒂

Ir al canal en Telegram

Berxwedan jiyan e✌🌹

Mostrar más
Irán209 513La categoría no está especificada
318
Suscriptores
-124 horas
-17 días
+630 días
Archivo de publicaciones
کە لاشەی سارد و بێ گیانی و شینی دوای ڕۆشتنی گوێی ئەم شاره کەڕ ئەکات ئەو کاتەیە ڕەنجەکانیشی نامێنن. گەریلا
19 nov, 19:44

لە تەنیایی خۆمان گرفتاری ڕەنجێکین..
19 nov, 19:36

چاییەک تــاڵ و گۆرانیەکی کایا....
19 nov, 18:01
20 nov, ~04:40

بە خوێنی ژنان بانگی نامووس هەڵئەدەن.
19 nov, 17:57

ahmet_kaya_eylüle_i̇syan_gibi 128.mp36.42 MB
19 nov, 17:42

کە من و تۆ لەیەک دوورین شێعرەکانم لە سێ لاوە ئاوارە ئەبن تەنهایی و بێتاقەتی و خەم، داگیر ئەکەن شێعری ئەم شاعیرە بێ ناوە. گەریلا
19 nov, 17:28

زیرا جامعه‌ای که نیمی از انسان‌هایش را محدود کند، در واقع نیمی از توان، اندیشه، خلاقیت و زندگی خودش را دفن کرده است. زن‌ستیزی نه تنها بی‌عدالتی علیه زن است، بلکه دشمن رشد انسانی است. هر دختری که از ترس قضاوت ساکت می‌شود، هر زنی که به خاطر تبعیض از فرصتی محروم می‌شود و هر انسانی که مجبور می‌شود خودش را مطابق خواست دیگران سانسور کند، بخشی از ظرفیت این جامعه را با خود به گور می‌برد. و شاید باید از این هم صریح‌تر بود: مردسالار هیچ حقی ندارد از زنی که علیه تحقیر و سلطه اعتراض می‌کند، طلب ادب و سکوت کند. نمی‌توان قرن‌ها به یک انسان گفت «ساکت باش» و وقتی بالاخره فریاد زد، از صدای بلند او شکایت کرد. نمی‌توان سال‌ها آزادی را از کسی گرفت و وقتی برای پس گرفتن آن مبارزه کرد، او را «افراطی» نامید. اگر اعتراض زن برای مردسالار بیش از حد تند به نظر می‌رسد، شاید به این دلیل است که گوش او سال‌ها به صدای فرمان دادن عادت کرده و صدای آزادی را نمی‌شناسد. زن‌ستیز از زن عصبانی نیست؛ از آزادی او عصبانی است. او از زنی که می‌خندد، لباس می‌پوشد، کار می‌کند، عاشق می‌شود یا تنها زندگی می‌کند به اندازه‌ای خشمگین نمی‌شود که از این حقیقت خشمگین می‌شود که آن زن برای انجام هیچ‌کدام از این کارها به اجازه او احتیاج ندارد. اینجاست که تمام نمایش فرو می‌ریزد و چهره واقعی زن‌ستیزی آشکار می‌شود: مسئله، اخلاق نیست؛ مسئله قدرت است. مسئله این است که چه کسی حق دارد برای زندگی دیگری تصمیم بگیرد. اما جهان برای همیشه همان‌جا نمی‌ماند. نسل‌هایی می‌آیند که پرسش‌های قدیمی را دوباره می‌پرسند و پاسخ‌های پوسیده را نمی‌پذیرند. نسلی که نمی‌خواهد زن را در نقش‌های از پیش تعیین‌شده زندانی کند و نمی‌خواهد هیچ انسانی را به دلیل جنسیتش بالاتر یا پایین‌تر از دیگری بنشاند. نسلی که می‌فهمد آزادی واقعی زمانی آغاز می‌شود که هیچ‌کس مالک دیگری نباشد؛ نه در خانه، نه در رابطه، نه در جامعه و نه در هیچ جای دیگر. زن‌ستیز ممکن است هنوز زنده باشد؛ ممکن است هنوز حرف بزند، قضاوت کند، تحقیر کند و برای زندگی دیگران نسخه بپیچد. ممکن است حتی خیال کند جهان تا ابد مطابق میل او خواهد چرخید. اما چیزی در این میان مرده است: آن تصور قدیمی که زن باید برای آزاد بودن از مرد اجازه بگیرد. آن تصور دیگر با هیچ فریادی زنده نمی‌شود. زن دیگر قرار نیست برای انسان بودنش عذرخواهی کند. قرار نیست بابت بدنش شرمنده باشد. قرار نیست بابت صدایش سکوت کند. قرار نیست بابت انتخاب‌هایش پاسخ‌گوی کسانی باشد که زندگی خودشان را به پایان رسانده‌اند و حالا می‌خواهند برای زندگی دیگران قانون بنویسند. و اگر مردسالار از این آزادی می‌ترسد، بگذار بترسد. اگر زن‌ستیز از برابری خشمگین می‌شود، بگذار خشمگین بماند. اگر کسانی که سال‌ها از قدرت خود بر دیگری لذت برده‌اند، امروز از دست دادن آن قدرت را «بی‌احترامی» می‌نامند، باید حقیقت را بی‌پرده به آنان گفت: هیچ‌کس به خاطر تولد با جنسیت خاص، حق مالکیت بر انسان دیگری پیدا نمی‌کند. تاریخ شاید بسیاری از نام‌ها را فراموش کند، اما یک چیز را فراموش نخواهد کرد: انسان‌هایی که زمانی تصور می‌کردند می‌توانند آزادی را برای همیشه در قفس نگه دارند، سرانجام خودشان در همان قفس تاریخ باقی ماندند. زن‌ستیزی چه در شکل خشن و آشکارش و چه در شکل مؤدب و پنهانش، شایسته دفاع نیست؛ شایسته نقد و طرد است. مردسالاری نیز نه یک حقیقت طبیعی، بلکه میراثی انسانی و بنابراین قابل تغییر است. هیچ سنتی آن‌قدر مقدس نیست که بتواند تحقیر انسان را توجیه کند و هیچ قدرتی آن‌قدر بزرگ نیست که بتواند آزادی را برای همیشه مصادره کند. و شاید پایان این داستان ساده‌تر از چیزی باشد که قرن‌ها تصور کرده‌ایم: زن فقط می‌خواهد همان چیزی باشد که مرد قرن‌ها برای خودش بدیهی دانسته است؛ یک انسان آزاد. همین. و اگر برای پذیرفتن همین حقیقت، قرن‌ها جنگیده‌ایم، پس هنوز راه زیادی باقی مانده است. آپو شهسواری✍🏻
18 nov, 05:11

مرده و زنده‌ی زن‌ستیز زن‌ستیزی یکی از قدیمی‌ترین شکل‌های تحقیر انسان است؛ پدیده‌ای که قرن‌ها در لباس سنت، اخلاق، عرف، قانون، مذهب، خانواده و حتی عشق پنهان شده و هر بار که گمان کرده‌ایم به پایان رسیده، با چهره‌ای تازه از گوشه‌ای دیگر سر برآورده است. زن‌ستیز همیشه آن هیولای خشمگینی نیست که با صدای بلند فریاد می‌زند و دست به خشونت می‌برد. خطرناک‌تر از او کسی است که زن‌ستیزی را طبیعی جلوه می‌دهد؛ کسی که تبعیض را «غیرت»، کنترل را «محبت»، فرمان‌برداری را «نجابت» و سکوت زن را «احترام» می‌نامد. او همان انسانی است که وقتی زنی از حق انتخاب خود سخن می‌گوید، به جای شنیدن صدای یک انسان، تنها چیزی که می‌بیند، تهدیدی علیه قدرت خودش است. مردسالاری پیش از آنکه یک ساختار اجتماعی باشد، یک عادت فکری است؛ عادتی که به انسان یاد می‌دهد بعضی انسان‌ها حق دارند تصمیم بگیرند و بعضی دیگر باید تصمیم‌های گرفته‌شده را بپذیرند. در چنین جهانی، پسر از کودکی یاد می‌گیرد که قوی‌تر باشد، فرمان بدهد و کمتر عذرخواهی کند، در حالی که دختر می‌آموزد مراقب رفتار خود باشد، کمتر بخندد، کمتر حرف بزند، بیشتر تحمل کند و دائماً نگران قضاوت دیگران باشد. سپس همین جامعه، وقتی دختر بزرگ شد، از او می‌پرسد چرا اعتمادبه‌نفس ندارد؛ گویی خودش سال‌ها مشغول شکستن اعتمادبه‌نفس او نبوده است. زن‌ستیز از زن مستقل می‌ترسد، چون استقلال زن برای او فقط استقلال یک فرد نیست؛ فرو ریختن جایگاهی است که قرن‌ها به او اجازه داده شده از آن بالا به دیگری نگاه کند. او با زنی که خودش تصمیم می‌گیرد مشکل دارد، نه به این دلیل که تصمیم او لزوماً اشتباه است، بلکه چون تصمیم‌گیرنده دیگر خودش نیست. زن‌ستیز نمی‌تواند تحمل کند زنی به او «نه» بگوید، زیرا تمام تربیت اجتماعی او به او آموخته است که «نه» زن باید سرانجام به «بله» تبدیل شود. از همین‌جا خشونت آغاز می‌شود؛ از جایی که یک انسان حق انتخاب انسان دیگری را به رسمیت نمی‌شناسد. این همان جایی است که باید پرده را کنار زد و حقیقت را بدون تعارف گفت: بسیاری از چیزهایی که با نام غیرت، آبرو، ناموس و حفظ خانواده توجیه شده‌اند، در واقع چیزی جز تلاش برای مالکیت بر زندگی و بدن دیگری نبوده‌اند. وقتی انسانی می‌گوید «زن من نباید فلان لباس را بپوشد»، در ظاهر درباره لباس حرف می‌زند، اما در عمق سخنش ادعای مالکیت وجود دارد. وقتی می‌گوید «زن من نباید با فلان آدم صحبت کند»، مسئله فقط یک رابطه نیست؛ مسئله این است که چه کسی حق دارد برای روابط انسانی دیگری تصمیم بگیرد. وقتی می‌گوید «زن باید جای خودش را بداند»، باید پرسید این «جای خودش» را چه کسی تعیین کرده است؟ چرا جای زن باید توسط دیگری تعیین شود؟ چرا انسان باید برای زندگی خودش از انسان دیگری اجازه بگیرد؟ این منطق آن‌قدر پوسیده است که اگر مالکیت بر اشیاء نبود، شاید حتی می‌شد با آن شوخی کرد؛ اما مشکل اینجاست که تاریخ نشان داده چنین تفکری شوخی‌بردار نیست. پشت همین نگاه، سال‌ها خشونت، ازدواج اجباری، محرومیت از تحصیل، محدودیت اقتصادی، آزار جنسی، سرکوب اجتماعی و هزاران شکل دیگر از رنج انسانی ایستاده است. زن‌ستیزی فقط یک توهین لفظی نیست؛ گاهی سیستمی است که فرصت‌های یک انسان را از او می‌گیرد و بعد با وقاحت به او می‌گوید: «تو خودت به اندازه کافی تلاش نکردی.» مردسالار سپس با همان منطق قدیمی وارد میدان می‌شود و می‌گوید: «همه‌چیز عوض شده، زن‌ها امروز آزادند.» اما آزادی‌ای که با ترس همراه باشد، آزادی نیست. زنی که باید پیش از هر تصمیم به واکنش خانواده، شریک عاطفی، جامعه یا خشونت احتمالی فکر کند، هنوز با تمام وجود آزاد نیست. زنی که برای یک شغل باید بیشتر از مرد همکارش ثابت کند که شایسته است، هنوز با تبعیض روبه‌روست. زنی که به خاطر شکست در یک رابطه محکوم می‌شود، در حالی که همان رفتار از مرد پذیرفته می‌شود، هنوز در جهانی برابر زندگی نمی‌کند. برابری زمانی معنا پیدا می‌کند که معیار قضاوت انسان، انسان بودن او باشد، نه جنسیتی که با آن متولد شده است. از همه مضحک‌تر، مردسالاری گاهی خودش را در قامت حامی زن معرفی می‌کند. همان کسی که به زن اجازه تصمیم‌گیری نمی‌دهد، ادعا می‌کند «می‌خواهد از او محافظت کند». اما حفاظت بدون اختیار، اگر به اجبار تبدیل شود، دیگر حفاظت نیست؛ قفس است. هیچ‌کس حق ندارد آزادی انسان دیگری را به نام مراقبت از او نابود کند. اگر واقعاً برای زنی احترام قائل هستی، نخستین نشانه احترام این است که او را صاحب زندگی خودش بدانی. اگر انتخابش را قبول نداری، حق نداری انتخاب را از او بگیری. اگر سبک زندگی‌اش را نمی‌پسندی، حق نداری او را تحقیر کنی. اگر دوستش داری، حق نداری عشق را به ابزار کنترل تبدیل کنی. جامعه‌ای که زن را موجودی درجه‌دو می‌بیند، در حقیقت فقط زنان را تحقیر نمی‌کند؛ خودش را نیز کوچک می‌کند.
18 nov, 05:10

photo content
18 nov, 05:10

Repost from Zhya|Kurdistan
شوکر تۆ لە فکرم ناچی ئەگەر چی من لە فکرت چووم لە من غایب نەبی بەسمە با من بم لەتۆ غایب
مەحوی
18 nov, 03:16
18 nov, ~11:02

Repost from Zhya|Kurdistan
وەها مەحوی تەجەللای گەردەن و ڕوخساری تۆم قوربان لە خاکم ڕەنگە تا مەحشەر کە هەر نەسرین و گوڵ دەر بێ.! #وەفایی
+1
وەها مەحوی تەجەللای گەردەن و ڕوخساری تۆم قوربان لە خاکم ڕەنگە تا مەحشەر کە هەر نەسرین و گوڵ دەر بێ.!
#وەفایی
18 nov, 03:16
18 nov, ~11:02

ئاگادارین لەوەی کاتێک ژنێک ئەیەوێ منداڵی ناو سکی لەناو ببات بە گوناحی ئەزانن و بەرگیری لەوەی ئەکەن و پێیان وایە ئەو ژنە ئەبێ بە قاتڵی گیانی منداڵە بچوکی ناو سکی و لە کۆتاییدا دا دوای نۆ مانگ ئیش و ماندوو بوون منداڵەکە دێتە دوونیا و ئەبێ بە پارچەیک لە ڕۆحی وردە وردە ئەو منداڵە گەورە ئەبێت و گەشە ئەکات، لە ناکاو باوکی(نێری ماڵەوە) بەهۆی ئابڕوویک کە لەگەڵ ڕۆڵەکەی نەهاتوەتە ئەم دنیا و بەڵکوو سەلماندوویە بەسەریا، لێی ئەدرێ،زیان بە ڕۆڵەکەی ئەگەینێت و لە کۆتاییدا خوێنی ڕۆڵە ڕەنج خواردوەکەی ئەڕژێنێ، ئەم دوو باسە کە لێرە کردم هەر دووکی هۆی گیان لەدەست دانی گیانی منداڵێکە یەکەم دانە گوناح و ئیجازەی پێ نەدراوە دووم دانە گوناح نیە و بەڵکوو بۆ پاراستنی ئابڕووە، ئەمانە یەک جۆرن بەڵکوو یاساکانی جیاوازن ئەو یاسا بی یاسانەی کە هەر ڕۆژێک و ژنێک ئەکووژرێ و هیچ دەنگێک و هیچ یاسایک عەلەیهی نیە بەڵکوو ڕێگە پێدراو ئەبێ بۆ نێرەکانی کۆمەڵگا.
17 nov, 17:23

شێعرێک دائەنێم.
17 nov, 17:07
18 nov, ~05:05

لە جێگایک لەم مێژووە تاڵە ڕاوەستاوین کە ژنان بە ناوی ئــابڕوو خوێنیان ئەڕژێ.
17 nov, 15:33

تـــــــف لەوەی ناوی باوکت لەسەر ئەنێ.
تـــــــف لەوەی ناوی باوکت لەسەر ئەنێ.
17 nov, 11:26

بیماری عیشقی تۆم و نەخۆشی بەهانەیە دەرمان ویسالی تۆیە بە فیکری مەحاڵی من.
حەقیقی
16 nov, 16:01

photo content
16 nov, 16:00

حاڵی دڵتان؟
15 nov, 16:18
15 nov, ~16:46

ڕۆڵەی کوردستانم غەمزەدە و ئاوارە بەدوای هێلانەی خۆمم.
15 nov, 16:13

"خەیاڵیش لای من لوولە...." https://t.me/Gerilaa20
"خەیاڵیش لای من لوولە...."
https://t.me/Gerilaa20
15 nov, 16:10