سو

انگار آدمی را از تگرگ ساخته‌اند، ویرانگر و سرد و بی رحم.

پس کی به دادم میرسی ای صبحِ امید؟

ولی‌ من حسرتِ بغل کردنت به دلم موند.

از آن عشقی که تمامت را گرفت، چه خبر؟ هنوز حرمتِ بودنت را می‌داند؟

ذهنم:

در نگاهِ خَلق از دیوانگان کم نیستم فکرِ زخمی دیگرم، دنبال مرهم نیستم ظاهرم چون بیدِ مجنون است و باطن مثلِ سرو از تواضع سر به زیر انداختم، خَم نیستم لطف خورشید است اگر از ماه نوری می‌رسد آنچه فهمیدی غلط بود، آنچه هستم نیستم شیشه‌ای نازک دلم اما بدان ای سنگدل خُرد شد هر کس که می‌پنداشت محکم نیستم جام زهرت را بیاور، من برای زندگی بیش از این چیزی که می‌بینی، مصمم نیستم.

دهلوی

قلب من از شیشه‌ای بسیار نازک است. کوچک‌ترین تلنگری آن را می‌شکند و مرا خواهد کشت.

زمزمه کنان گفت من آدم عجیبی هستم، او هم بی شک به همین خاطر دوستم دارد، ولی شاید هم روزی باز به همین دلیل از من متنفر شود.

آلبر کامو

ممکن است وقتی که بزرگ شدیم البته زودتر از موعد؛ به پشت سر نگاه کنیم و این رنج و تنهایی به نظرمان خنده‌دار بیاید، چیزی بسیار عادی اما، چطور از ما انتظار می‌رفت تا زمان بزرگ شدنمان از عهدهٔ این دوره بی‌پایان بر‌آییم و آن را به پایان برسانیم؟!

آیا روزی خواهد رسید که سایهٔ اندوه از آسمان این سرزمین کوچ کند؟

اینکه می‌گویند صبح‌ها احساس سلامتی می‌کنید، دروغ محض است. صبح‌ها خاکستری‌اند؛ همیشه یکسان، مطلقاً تهی. همیشه صبح‌ها در حالیکه روی تخت دراز کشیده‌ام، بسیار بدبین هستم. افتضاح است، واقعا افتضاح. صبح‌ها شکنجه‌اند.

سالهاست که باد مخالف میوزد عجیب است هنوز ایستاده‌ایم.

ما ویران شده‌ایم، به ما دل دادن هم خطاست.

مه همه‌چیز را بلعیده بود جز حس تنهایی که سنگین‌تر از هوا روی شانه‌هایم نشسته بود.