အပေးကြမ်းတဲ့ စလော့ဂိမ်းများ ဖဲးဂိမ်းများ ငါပြစ်ဂိမ်းများ ကျွဲဂိမ်း
Ir al canal en Telegram
📈 Análisis del canal de Telegram အပေးကြမ်းတဲ့ စလော့ဂိမ်းများ ဖဲးဂိမ်းများ ငါပြစ်ဂိမ်းများ ကျွဲဂိမ်း
El canal အပေးကြမ်းတဲ့ စလော့ဂိမ်းများ ဖဲးဂိမ်းများ ငါပြစ်ဂိမ်းများ ကျွဲဂိမ်း (@ghosthorrorstories) en el segmento lingüístico de Birmano es un actor destacado. Actualmente la comunidad reúne a 21 899 suscriptores, ocupando la posición 1 550 en la categoría Libros y el puesto 6 500 en la región Birmania.
📊 Métricas de audiencia y dinámica
Desde su creación el невідомо, el proyecto ha mostrado un crecimiento acelerado, reuniendo a 21 899 suscriptores.
Según los últimos datos del 07 septiembre, 2026, el canal mantiene una actividad estable. En los últimos 30 días la variación de miembros fue de 5 289, y en las últimas 24 horas de 172, conservando un alto alcance.
- Estado de verificación: No verificado
- Tasa de interacción (ER): El promedio de interacción de la audiencia es 165.36%. Durante las primeras 24 horas tras publicar, el contenido suele obtener 11.24% de reacciones respecto al total de suscriptores.
- Alcance de las publicaciones: Cada publicación recibe en promedio 36 205 visualizaciones. En el primer día suele acumular 2 461 visualizaciones.
- Reacciones e interacción: La audiencia responde de forma activa: el promedio de reacciones por publicación es 10.
📝 Descripción y política de contenido
El autor describe el recurso como un espacio para expresar opiniones subjetivas:
“24/7 ၀န်ဆောင်မူ ရယူရန် @buffalo_maylay”
Gracias a la alta frecuencia de actualizaciones (últimos datos recibidos el 08 septiembre, 2026), el canal mantiene la vigencia y un amplio alcance. La analítica demuestra que la audiencia interactúa activamente con el contenido, lo que lo convierte en un punto de referencia dentro de la categoría Libros.
21 899
Suscriptores
+17224 horas
+1 7377 días
+5 28930 días
Archivo de publicaciones
⏩🆗 ❗️❗️❗️❗️ ⏩👍 ❗️❗️❗️❗️ ⏩✅ ❗️❗️❗️ ⏩🆗 ❗️❗️❗️ ငွေသွင်းငွေထုတ်မှန်ကန်စွာဖြင့် ကစားလိုရပါပြီရှင်⏩
❗️❗️❗️❗️❗️❗️❗️
2️⃣4️⃣ဆက်သွယ်မေးမြန်းရန် 🏪
😀⬇️⬇️⬇️😀
@SlotAgent24
🔒 လုံခြုံသော စနစ်ဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ပြီး Mobile Phone ဖြင့် အလွယ်တကူ ဆော့ကစားနိုင်ပါသည်။
တစ်နေရာထဲမှာ ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်ရာဂိမ်း အစုံကို အနည်းဆုံးသွင်းငွေ 3️⃣0️⃣0️⃣0️⃣ကျပ် မှစတင်ပြီး စိတ်ကြိုက်ဆော့ကစားနိုင်ပါပြီရှင့်.... 🔥❗️❗️❗️❗️❗️❗️❗️🔥 https://m.buffalo688.vip/auth/register?code=D3TA6K📌 ယနေ့ပဲ Register လုပ်ပြီး သင့်စိတ်ကြိုက်ဂိမ်းများကို စတင်ကစားလိုက်ပါ။
👉 😧😦😯🙄😵😵💫😸🤩⬅
👍✨ကံစမ်းချင်သူများအတွက် ✨👍
👍🎰ဂိမ်းအစုံ ကစားနိုင်မည် 🎰👍
💵ငွေသွင်းမြန် ငွေထုတ်မြန် 💳 💵
💸ဆုကြေးကြီးများ နေ့စဉ်ပေးအပ် 🎅
📥အေးဂျင့်အကောင့်ဆက်သွယ်ရန် 📥
🏆 Telegram ➖👉@SlotAgent24
🔽ကိုယ်တိုင်ငွေသွင်း ငွေထုတ် လင့်🔽
https://m.buffalo688.vip/auth/register?code=D3TA6K
🔼လင့်ဝင်မရပါက VPN ခံပြီးဝင် 🔼
🚺🛜🏧အဆော့များတဲ့အဖိုးကြီးရဲ့သမီးတော်လား🙂↔️☹️🙁😏 ကျွဲဖမ်းမလား
လာအောနိုင်ပါပြီနော်⭐️
🤩🤩🤩🤩🤩
💎 ၂၄ နာရီ ကိုယ်တိုင် ငွေသွင်း/ငွေထုတ်
🆗 🆗 စနစ်အပြည့်အစုံနဲ့
ဘယ်လောက်ပေါက်ပေါက် အပြည့်အဝ အလျော်ပေးဖို့ အာမခံ🎁
🔗 အခုပဲ ကစားရန်: https://m.buffalo688.vip/auth/register?code=D3TA6K
🫣🤭🫢😬🙄😯🤕😻
❤️✍️🧎
@SlotAgent24⭐️
🫣🤭🫢😬🙄😯🤕😻
👉🥹😞😙😎😅☺️😆🙃🤓⬅
👍✨ကံစမ်းချင်သူများအတွက် ✨👍
👍🎰ဂိမ်းအစုံ ကစားနိုင်မည် 🎰👍
💵ငွေသွင်းမြန် ငွေထုတ်မြန် 💳 💵
💸ဆုကြေးကြီးများ နေ့စဉ်ပေးအပ် 🎅
📥အေးဂျင့်အကောင့်ဆက်သွယ်ရန် 📥
📱Telegram ➖👉 @SlotAgent24
🔽ကိုယ်တိုင်ငွေသွင်း ငွေထုတ် လင့်🔽
https://m.buffalo688.vip/auth/register?code=D3TA6K
🔼လင့်ဝင်မရပါက VPN ခံပြီးဝင် 🔼
⏩🆗 ❗️❗️❗️❗️ ⏩👍 ❗️❗️❗️❗️ ⏩✅ ❗️❗️❗️ ⏩🆗 ❗️❗️❗️ ငွေသွင်းငွေထုတ်မှန်ကန်စွာဖြင့် ကစားလိုရပါပြီရှင်⏩
❗️❗️❗️❗️❗️❗️❗️
2️⃣4️⃣ဆက်သွယ်မေးမြန်းရန် 🏪
😀⬇️⬇️⬇️😀
@SlotAgent24
🔒 လုံခြုံသော စနစ်ဖြင့် အသုံးပြုနိုင်ပြီး Mobile Phone ဖြင့် အလွယ်တကူ ဆော့ကစားနိုင်ပါသည်။
တစ်နေရာထဲမှာ ကိုယ်ကြိုက်နှစ်သက်ရာဂိမ်း အစုံကို အနည်းဆုံးသွင်းငွေ 3️⃣0️⃣0️⃣0️⃣ကျပ် မှစတင်ပြီး စိတ်ကြိုက်ဆော့ကစားနိုင်ပါပြီရှင့်.... 🔥❗️❗️❗️❗️❗️❗️❗️🔥 https://m.buffalo688.vip/auth/register?code=D3TA6K📌 ယနေ့ပဲ Register လုပ်ပြီး သင့်စိတ်ကြိုက်ဂိမ်းများကို စတင်ကစားလိုက်ပါ။
ကဗျာရွတ်live ဝါသနာပါသူများ
ဝင်ရွတ်လို့ရသလို ဝင်နားထောင်လို့ရပါတယ်
https://t.me/LiteraryGarden?livestream=21ed44a585a0043bed
“တိုက်နွားနှင့်အောက်လမ်းဆရာ”
နတ်လူသစ်
https://t.me/ghosthorrorstories/3648
#ပရလောကဖြစ်ရပ်မှန်ဝတ္ထုစာပေများ
#
#ညမဖတ်ရ
#ကြောက်တတ်သူများမဖတ်ရ
#ခြောက်ခြောက်ခြားခြားညမဖတ်ရ
ယောကျၤားအားမို့ မိငယ် ခွေကနဲ လဲက်သြား၏။
လွလိုက္တာ။ ရွာလူကြီး သွားရည်ပင်ကျလာလျက်။
ပွဲတော်အုပ်ကို ခွေးစားတော့မည်ပုံပင်။ အပျိုရိုင်းလေး
တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို တဏွာ၊ ရာဂ ကပ်နေသည့်
လူ့ဘီလူးမှ ချေမွဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေပြီ။
ဤကား မိငယ် စော်ကားခံခဲ့ရသည့် ဇာတ်ကြောင်းတည်း။
XXXXX
တစ်နေ့ ရွာထဲမှ မိပုဆိုသည့်မိန်းမတစ်ယောက်အား
ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်က ဝင်ပူးတော့၏။ ဘာမဆိုင်
ညာမဆိုင် ကောက်ကာငင်ကာကြီး အပူးကပ်ခံရသည်မို့
သူ့ယောကျၤားပင် လန့်ဖျပ်သွား၏။ ချက်ချင်းနတ်ကတော်
ဒေါ်စိန်ကို ခေါ်ပြီး မေးမြန်းရတော့၏။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်အိမ်များကပါ လာရောက်ကြည့်ရှု၍
တစ်ခဏချင်း လူအများဖြင့် စည်ကားသွားတော့၏။
"အခုဝင်လာတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ္သူပါလဲ၊
သမီးတော်ကို မိန့်ကြားပါရှင် "
နတ်ကတော် ဒေါ်စိန်က ပုဂ္ဂိုလ်အား မေးလိုက်၏။
"ငါ ဘယ္သူဆိုတာ နင်တို့ သိစရာမလိုဘူး။
နင်တို့ တစ်ရွာလုံး ကာလနာမတိုက်ချင်ရင်
ငါပြောသလိုသာလုပ် "
"ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ
ဆက်လက်မိန့်ကြားပါ "
"နင်တို့ရွာကို ပြန်ရောက်လာတဲ့ အကောင်က
နှယ်နှယ်ရရတော့ မဟုတ္ဘူး၊ မှော်အတတ်နဲ့
စုန်းပညာကို အောင်မြင်ထားတဲ့အကောင်၊
အောက်လမ်းပညာလည်း တတ်တယ်၊
သူက သူညီမအတွက် လက်စားချေဖို့
ပြန်ရောက်လာတာ"
ဟု ရှင်းပြတော့မှ အားလုံးထိတ်လန့်ကုန်ကြ၏။
မိပုကို ဝင်ပူးနေသည့် ပုဂ္ဂိုလ်က ဆက်လက်၍
"သူက သူ့ညီမအတွက် သူစီရင်ထားတဲ့တိုက်နွားနဲ့
အဲဒီလူကို အခုသတ်ပြီးသွားပြီ။ မကြာခင်
နင်တို့ရွာအလှည့် ရောက်တော့မှာ။ နင်တို့ရွာထဲ
ဝင်နေတဲ့ သူရဲ့ တိုက်နွားကို 'တံစူးဝါး'နဲ့ပဲ
သတ်လို့ရမယ် "
ဟု ပြောပြီး ပုဂ္ဂိုလ်ထွက်သွား၏။
မိပုလည်း ခေါင်းကြီးငိုက်စိုက်ကျလျက်
သူ့ကိုယ်သူ ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်းမသိ။
'တံစူးဝါး'ဆိုတာက လူသေကောင်းမီးရှို့ရာမှာ
ထိုးဆွသည့် ဝါးမျိုးဖြစ်ပြီး ထိပ်မှာအချွန်ပါ၏။
ရွာသားတွေ ဘယ္ကဘယ္လို သွားရှာလာမှန်းမသိ၊
ကံကောင်းချင်တော့ လိုချင်တဲ့ 'တံစူးဝါး'တော့ ရရွိ
လာခဲ့ကြ၏။
XXXX
ညရောက်သည်နှင့် တစ်ရွာလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်။
မည်သူမှ အပြင်မထွက်ရ။ ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ
ဖြစ်ဖြစ် ထွက်မကြည့်ရဟု မှာကြားထားကာ
သတ္တိကောင်းလှသည့် ကာလသားလေးငါးယောက်ကို
ဦးဆောင်သူက ကာလသားခေါင်းကိုကြီးထွန်း။
ဒီလိုနဲ့ ကင်းပုန်းဝပ်ပြီး အခြေအနေကို
စောင့်ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင်။
"ဘွတ်အဲ "
ဆိုပြီး နွားအော်သံကြီးက ထွက်ပေါ်လာရာ
အားလုံး အသံလာရာကို ကြည့်မိလိုက်ကြ၏။
နွားကြီးတစ်ကောင် ကြီးလိုက်တာလည်း
လွန်ရော၊ မျက်လုံးတွေဆို နီရဲနေတာများ
နွားကြီးက သူတို့ဘက်ကို လာနေ၏။
"ထြက္ကြာ "
ကိုကြီးထွန်း ကင်းပုန်းဝပ်နေရာမှ ခုန်ထွက်လိုက်၏။
ကျန်လူများလည်း ကိုကြီးထွန်းနောက်မှာ။
နွားကြီးက အေသအချာ ကြည့်ပြီး ဝှေ့ရန်
ပြေးလာနေ၏။
"အ အာ အာ"
"အား အား အား "
ကျီးကန်းတွေကလည်း ဘယ္ကဘယ္လို ရောက်ရှိလာမှန်းမသိ။
ကိုကြီးထွန်းတို့ ခေါင်းပေါ်မှာ ဝဲပျံနေလေ၏။ ကိုကြီးထွန်းက
'တံစူးဝါး'ကို အသေအချာကိုင်ပြီး ဝှေ့ရန် ပြေးလာနေသည့်
နွားကြီးကို ရှောင်လိုက်ကာ တံစူးဝါးနှင့် နွားကြီးဗိုက်ကို
ထိုးချလိုက်တော့၏။
"ဝူး ဝူး ဘွတ်အဲ "
ဟု အော်ပြီး နွားကြီး လဲကျသွားတော့၏။
"အူ အူ အူ ဝူ ဝု "
"အ အ အ အ "
"အား အား အား "
ခွေးအူသံ၊ ကျီးအော်သံတွေက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ
ထွက်ပေါ်လာပြီး မကြာမီ၊ အသံမ်ား ပြန်လည်
တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။ ကိုကြီးထွန်းက
နွားကြီးဗိုက်မှ တံစူးဝါးကို ဆွဲနှုတ်လိုက်ရာ
"ဟာ "
"ဟင် "
ဆိုပြီး အားလုံး အံ့သြကုန်ကြ၏။
စောစောက နွားကြီးမှာ ယခုမူ ရွှံ့နွားရုပ်တစ်ရုပ်
ဖြစ်နေသည်ကို အားလုံးတွေ့မြင်လိုက်ရခြင်းဖြစ်၏။
XXXX
မနက်ရောက်သည်နှင့် ရွာဦးကျောင်းဆရာတော်
ကြွလာပြီး ရွံ့နွားရုပ်လေးကို ကြည့်ကာ
"လောကီအရေး အင်မတန် ရှုပ်ထွေးလှသကိုး။
ဒီနွားရုပ်ကို တိုက်နွားလို့ ခေါ်တယ်။ သူ့ကို
ပြုလုပ်တော့မယ်ဆိုရင် အောက်လမ်းပညာနဲ့မှ
ပြုလုပ်လို့ရတာ "
ဟု ရှင်းလင်းမိန့်ကြား၏။
"ဒါဖြင့် တိုက်မောင်းက တိုက်နွားကို သူ့အောက်လမ်း
ပညာတွေနဲ့ ပြုလုပ်ပြီး သူ့ညီမကို စော်ကားတဲ့လူကို
ရှာစေတာပေါ့နော် ဘုရား "
ဒါက ကိုကြီးထွန်းရဲ့ လျှောက်တင်တဲ့ အေမးစကား။
"မှန်တာပေါ့ကွယ်။ တိုက်နွားပြုလုပ်ပြီးပြီ ဆိုတာနဲ့
လိုသလို ခိုင်းစေတော့ပဲ။ သူလက်စားချေရမယ့် လူကို
မတွေ့ တွေ့အောင် ရှာဖို့ကိုလည်း ပြုလုပ်စီရင်သူက
မှာကြားထားပြီးသား၊ မမြင်ရတဲ့ အစီအရင်
အစွမ်းတွေနဲ့ပေါ့။ နောက်ပြီး ဒကာတိုက်မောင်းကလည်း
အဲဒီပညာရပ်ကို တစ်ဖက်ကမ်းခတ်အောင်
တတ်မြောက်လာခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ကဲ..ကဲ
အဲဒီနွားရုပ်ကို ကျင်းနက်နက်တူးပြီး
မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ကြပါကွယ် "
ရွာသားတွေလည်း ဆရာတော် မိန့်ကြားသည့်အတိုင်း
နွားရုပ်ကို ကျင်းတူးပြီး မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ကြတော့၏။
ထိုအခိုက်
"မေပး မေပးပေးပေး ငါ့ညီမေလး ပြန်ပေး "
ဟု ဆိုပြီး အရူးတစ်ယောက် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားကာ
အော်ဟစ်ပြေးလာနေ၍ အားလုံး ကြည့်လိုက်ကြ၏။
တိုက်မောင်း။
"တိုက်မောင်းပါလား "
ဟုတ်ပါသည် ။တိုက်မောင်း ဘယ္ပုံ ဘယ်လိုကြောင့်
အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။
ဒါကို ဘယ်သူမှ မသိ။
မည်သူတစ်ဦး တစ်ယောက်မျှ သိနိုင်ကြမည် မဟုတ်ချေ။
ဆရာ နတ်လူသစ်
#နတ်လူသစ်
#တိုက်နွားနှင့်အောက်လမ်းဆရာ
#အောက်လမ်
#အစအဆုံး
သင်ကြားခဲ့တာ ညီမဖြစ်သူအတွက်
လက်စားချေဖို့ မဟုတ္လား။
တကယ်တော့ တိုက်မောင်း ရွာမှ ကိုးနှစ်တိတိ
ပျောက်သွားခဲ့တာ တခြားအကြောင်းတော့
မဟုတ်။ အဖေနှင့် ညီမဖြစ်သူအတွက် ရှက်ပြီး
ရွာမှပျောက်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အဲဒီနောက်ပိုင်း လူတစ်ယောက်နှင့်ပေါင်းမိကာ
တိုက်မောင်းနယ်စုံခဲ့ရပြန်၏။ တိုက်မောင်းနှင့်
ပေါင်းမိသည့်လူက ဆေးဆရာယောင်ယောင်
ဘာယောင်ယောင်နှင့် နောက်တော့မှ ယောနယ်ဘက်က
အောက်လမ်းဆရာ တစ်ဦးမှန်း တိုက်မောင်းသိခဲ့ရ၏။
ထိုဆရာကပဲ တိုက်မောင်းကို အောက်လမ်းပညာရပ်တွေ
သင်ပေး၏။ရှက််မှု၊ နာကျင်မှုတွေနှင့် တိုက်မောင်း
အောက်လမ်းပညာကို ရေကုန်ရေခမ်း သင်ယူ၏။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့် အမ်ွ ဆရာထက် တပည့်
လက်စောင်းထက်လာကာ ထိုဆရာက သူနှင့်
လမ်းခွဲစေ၏။
နောက်ပိုင်း ဒီပညာတွေနှင့် တိုက်မောင်း ရွာပြန်လာခဲ့၏
သို့သော် တိုက်မောင်းအား မကောင်းသော အောက်လမ်း
ပညာတတ်မြောက်နေသူဟူ၍ တစ်ရွာလုံး
မည်သူမျှမသိကြချေ။ သင်္ချိုင်းဇရပ်ပေါ်မှ
တိုက်မောင်းကို ချောင်းကြည့်နေသူက သူကြီး
ဦးဆောင်တဲ့အဖွဲ့ ။
"အခုထိ ဘာမှမထူးသေးဘူး၊ မင်းတို့ သူ့ကို
ရအောင်စောင့်ကြည့်ထား "
သူကြီးက စိတ်ချရလောက်မည့်သူများကိုသာ
ထားခဲ့ျပီး ကျန်လူများကိုခေါ်ကာ
ရွာဘက်ပြန်လာခဲ့၏။ ယနေ့ညအတွက်
လုံခြုံရေးကို လူအင်အားများများနှင့်
စောင့်ရမည်။ ညဦးပိုင်းအထိ တိုက်မောင်း
လှုပ်ရှားမှုကို မမြင်ရသေး။
တိုက်မောင်းကို စောင့်ကြည့်နေသူများလည်း
ခြင်တွေ၊ ဖြုတ်တွေကိုက်လို့ ယားယံလှပြီး
ဒီလိုနှင့် ညသန်းခေါင်ရောက်တော့
"အူ အူ ဝူ အူ"
ခွေးအူသံကြီးက ချောက်ချားဖွယ်ရာ
ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် အားလုံး တွန့်သွားကုန်ကြ၏။
"ဟာဟိုမှာကြည့်စမ်း "
တစ်ယောက်က လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၍
အားလုံးက ဇရပ်ပေါ် အကြည့်များ ရောက်သွားကုန်ကြ၏။
"မြတ်စွာဘုရား "
တိုက်မောင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပြီး
ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေရာမှ သူခန္ဓာကိုယ်သည်
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကွယ်ပျောက်သွားပြီး
မြောက်မြားစွာသော ကျီးကန်းများက
'တအာအာ 'နှင့် အော်ကာ ရွာဘက်သို့
ပျံသန်းသွားသည်ကို အားလုံးတွေ့မြင်
လိုက်ကြရ၏။
"အ အ အ အ"
"အား အား အား "
"ကျီးတွေပါလားဟ"
"ထူးဆန်းတယ်ဟေ့၊ တို့ရွာပေါ်မှာပဲ ဝဲပျံနေတာကွ "
ရွာထဲရှိ လုံခြုံရေး ကာလသားများပင်
အမွတ္တမဲ့ ရောက်ရှိလာသည့် ကျီးကန်းအုပ်ကို
ကြည့်ပြီး အံ့သြနေကြ၏။ ညပိုင်း လုံခြုံရေး
ယူနေသည့် ကင်းသမားများကို စစ်ဆေးရန်
ရွာလူကြီးတစ်ယောက် ဓါတ်မီးတစ်လက်နှင့်
လျှောက်လာရာ တစ်နေရာ ရောက်သော်
"ဖူး ဖလူး "
ဆိုပြီး နှာမှုတ်သံကြီးနှင့်အတူ လြန္စြာမွ ကြီးမားလှသည့်
နွားကြီးတစ်ကောင် ရှေ့မှာပေါ်လာရာ ရွာလူကြီး
မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူး ဖြစ်သွား၏။
နွားကြီးက ရွာလူကြီးကို အေသအခ်ာ
စိုက်ကြည့်နေလျက်။ နွားကြီး မျက်လုံးနှစ်လုံးကလည်း
နီရဲပြီး ပတ္တမြား နှစ်လုံး ထည့်ထားသလားတောင်
ထင်မှတ်ရပေ၏။
"အား အာ အား "
"အအအ"
ကျီးအုပ်ကလည်း ရွာလူကြီးအပေါ်မှာသာ
ဝဲပျံနေကြလျက်။ ရွာလူကြီး အရမ်းကို
တုန်လှုပ်နေပြီ။ ဒီနွားကြီးက ဘယ်ကနွားလဲ။
ကျီးတွေကလည်း ညကြီးအချိန်မတော်
သူ့အပေါ်မှာ ဘာလို့ ဝဲပျံနေရတာလဲ။
စဉ်းစားလို့မှ မဆုံးသေး။
"ဘွတ်အဲ "
နွားကြီးက ခွာကို သုံးခါယက်ပြီး ရွာလူကြီးကို
ပြေးဝှေ့တော့၏။ ရွာလူကြီးခမျာ အော်ချိန်ပင်
မရလိုက်။ ချိုပေါ်မှာ ကားကားကြီးပါသွားကာ
အူများပင် အေထြးလိုက္က်သြား၏။
နွားကြီးကလည်း ရွာလူကြီးကို မသေမချင်း
ချိုနှင့် အားရပါးရ ဝှေ့ပြီးမှ အမှောင်ထုထဲသို့
ဝင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။
ထို့အတူ ကျီးအုပ်လည်း သင်္ချိုင်းဘက်သို့
ပြန်လှည့်ပျံသန်းသွားလေတော့၏။
XXXX
ရွာလူကြီး ဗိုက်ပေါက်အူပွင့်ပြီး သေပြီဆိုတဲ့
သတင်းက တော်တော်လေးကို တုန်လှုပ်ချင်စရာ။
သက်ဆိုင်ရာ ရဲတွေပင် ခေါင်းရှုပ်ချင်စရာ
ကောင်းလှ၏။ ရွာလူကြီး အလောင်းဘေး
နားတွင်တော့ နွားခြေရာများမှ လွဲ၍
တျခားဘာမွမရွိ။ ဒါဆို ရွာလူကြီးကို ၊
တိုက်မောင်း နွားအရုပ်လေးကိုကြည့်ပြီး
မျက်ရည်များပင် က်လာ၏။ လက်စသတ်တော့
သူ့ညီမကို ရွာလူကြီးကိုယ်တိုင် စော်ကားခဲ့တာကိုး။
ယခု ဒင်း ဘာတတ်နိုင်သေးလဲ။
"ငါ့ညီမအတွက် ငါတာဝန်ကျေပြီ၊ ငါတို့ကို
ရွံ့မုန်းခဲ့တဲ့ တစ်ရွာလုံးကို အမျိုးဖြုတ်ဖို့ပဲ
ကျန်တော့တယ်၊ တိုက်မောင်းတဲ့ဟေ့၊
တစ်ရွာလုံးရေပါထောင်းသောက်သွားစေရမယ်ကွ "
ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သံက သင်္ချိုင်းအတွင်း ဟိန်းထွက်သွား၏။
(မှတ်ချက်။ ။ တိုက်မောင်းညီမ မိငယ်အား ရွာလူကြီး
ဘာကြောင့် စော်ကားခဲ့သနည်းဆိုတာ ဇာတ်အိမ်ဖွဲ့ပြီး
ရှင်းပြလျှင် )
အဲဒီနေ့က ရွာလူကြီး ဒီကောင်မလေးကို မြင်ပြီး
ရင်ထဲဘယ်လို ဖြစ်မှန်းမသိ၊ ကောင်မလေးရဲ့
နောက်ပိုင်းအလှက ရွာလူကြီးကို တံထွေးခဏခဏ
မျိုချမိစေ၏။ ရွာလူကြီးတစ်ယောက် တဏွာက
ငယ်ထိပ်ရောက်နေပြီ။
ကြံစမ်းစားရသောက်ရဖို့အရေး။
ဟုတ်ပြီ။ မိငယ် ဒီလမ်းကပြန်လာနေကျ။ ဒါကို သူသိသည်။
ဒါကြောင့် ပုန်းပြီး မိငယ်ပြန်အလာကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်၏။
အနည်းငယ် မှောင်စပျိုးတော့ မိငယ်ပြန်လာသည်ကိုရွာလူကြီး တွေ့လိုက်ရ၏။
ဘေးဘီကို တစ်ချက်ရှိုးလိုက်တော့ အားလုံးအရှုပ်အရှင်း
ကင်း၏။ မိငယ်အနောက်ကနေ အသာလေး
လျှောက်ကပ်ပါလာပြီးမှ လက်ဝါးစောင်းနှင့်
အားပြင်းပြင်းပိတ်ရိုက်ချလိုက်၏။
တအအနှင့်အော်ပြီး ပျံနေကြရသနည်း။ တော်တော်လေး
ထူးဆန်းနေ၏။ ကျီးအုပ်က တအာအာနှင့်အော်ပြီး
ရွာအပြင် သင်္ချိုင်းဇရပ်နား ရောက်သော် တစ်ကောင်
တစ်မြီးမှ မရှိတော့လောက်အောင် ပျောက်ခြင်းမလှ
ပျောက်ကုန်ကြ၏။ ကျီးကန်းအုပ် ပျောက်ပြီးသည်နှင့်
သင်္ချိုင်းဇရပ်ပေါ်မှာ လူတစ်ယောက် ဆေးလိပ်
ထိုင်ဖွာနေ၏။
ဆေးလိပ်မီးတရဲရဲနှင့် ဆက္ကာ ဆက္ကာ
ဖွာနေလိုက်တာများ တစ်စုံတစ်ယောက်က
မြင်သွားခဲ့ပါလျှင့် နေရာတင် အသက်ထွက်
သွားပေလိမ့်မည်။ မှောင်ကလည်းမှောင်၊
နောက်ပြီး သင်္ချိုင်းကုန်းထဲက ဇရပ်ပေါ်မှာဆိုတော့
အမွတ္တမဲ့ ကြည့်လိုက်လျှင် တစေၧတစ်ကောင်
ဆေးလိပ်ထိုင်ဖွာနေပုံနှင့် တူလွန်းလှပေတော့၏။
ဤလူကား မည်သူနည်း။
ထိုလူ ဆေးလိပ်မီးဖွာတိုင်း လက်နှစ်ဖက်မှာ
ထိုးထားသည် တက်တူးအရုပ်နှစ်ရုပ်က
ထင်းကနဲ ပေါ်ထွက်လာရာ ထိုသူမွာ တခြားသူတော့
မဟုတ်၊ တိုက်မောင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
XxXXXX
ညက သန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီး ကျီးတွေတအအနှင့်
အော်ပြီး ပျံသွားသည့်သတင်း ဒီမနက်ပိုင်း ရွာထဲမှာ
တလျှပ်လျှပ်နှင့် ဖြစ်ကုန်ကြ၏။ခါတိုင်းညတွေ
ဒီလိုမဟုတ်။
"အကောင် မနည်းလောက်ဘူး "
"တစ်ရာကျော်မယ်ကွ "
"မကဘူးထင်တယ် "
အမျိုးမျိုး ထင်ကြေးပေးသူလည်း ရှိကြသလို
"ကောင်းတဲ့ လက္ခဏတော့ မဟုတ္ဘူး "
"ပရလောကသားများတွေလား "
"ရွာထဲ ပရိတ်ရွတ်ရင် ကောင်းမယ်"
ဟု ရှေးရိုးစွဲ အယုံအကြည် ရှိသူများကလည်း
ရှိကြပေ၏။ မည်သို့ပင် ဆိုစေကာမူ ရွာလူကြီးမှ
ညစဉ်လူနှစ်ယောက်ကျ လုံခြုံရေးယူရန်
အမိန့်ထုတ်ရပြန်လိုက်တော့၏။
ယနေ့ညမှ စတင်၍ လုံခြုံရေးယူသူများက
အရက်သမားဖိုးတုတ်နှင့် ဖဲသမားအောင်ထူးတို့ပင်ဖြစ်၏။
နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်တစ်လှည့် ကင်းစောင့်
နေကြရင်း ရှကီလေးတွတ်လိုက်၊ အချဉ်ထုပ်လေး
မြည်းလိုက်နှင့် ဇရက်မင်းစည်းစိမ် ယူနေကြတော့၏။
ထိုအချိန်မှာ လေပြင်းတစ်ချက် ဝေ့ကနဲ တိုက်သွားရင်
နှစ်ယောက်သား ခေါင်းထောင်ပြီး ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်
ကြသေးပြန်၏။ ဘာမှမဟုတ်ဟု ဆိုကာ ရှကီကို
ပြန်တွယ်နေကြရာ ရုတ်တရက်
"ဘွတ်အဲ "
"ရှူး ရှူး "
နွားအော်သံနှင့် နှာမှုတ်သံကြီးက ထွက်ပေါ်လာသဖြင့်
ဖိုးတုတ်နှင့် အောင်ထူး တစ်ယောက်မျက်နှာ
တစ်ယောက်ကြည့်ကာ
"နွားအော်သံကွ "
"ငါလည်း ကြားပါတယ်ဟ"
ဖိုးတုတ္က မီးပုံထဲ ထင်းကောက်ထည့်လိုက်၏။
အလင်းပိုရရန်သဘော။
"ရှူး ရှူး "
"ဖူး ဖူး ဖလူး "
"နှာမှုတ်နေတာကွ "
"ဒီအချိန်ကြီးကျမှ ဘယ်သူ့နွားများ
လွတ်လာပါလိမ့်ကွာ"
တစ်ယောက်တစ်မျိုး ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေကြ၏။
ထိုအချိန်မှာပင်
"အား အား အား "
"အ အ အ "
ဆိုပြီး ကျီးကန်းသံများကိုပါ ထပ်မံကြားလိုက်ရ၍
နှစ်ယောက်သား အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
"ဟာ "
မြောက်မြားစွာသော ကျီးကန်တွေ သူတို့နှစ်ယောက်
ခေါင်းပေါ်မှာ ဝဲပြီး 'အာ'သံပေးလျက်။ ညကြီးမင်းကြီး
ဒီကျီးကန်းတွေက ဘယ္ကဘယ္လို ရောက်လာကြရသနည်း။
"အောင်အောင်ထူး "
ဖိုးတုတ် အသံတွေပင်တုန်ပြီး အောင်ထူးကို
လက်ကုတ်မေးငေါ့ပြလိုက်၏။ အောင်ထူး
ကြည့်လိုက်တော့
'ဟင်'ကနဲ အသံထြက္သြားသူက အောင်ထူး၊
ဘာကိုမြင်လို့ တုန်လှုပ်သွားရပါသနည်း။
ဖိုးတုတ် လက်ကုတ်မေးငေါ့ပြ၍ အောင်ထူး
ကြည့်လိုက်မိ၏။မျက်လုံးနီနီရဲရဲကြီးနှစ်လုံး
မီးပုံးအလင်းထဲ ပေါ်လာတော့မှ လူနှစ်ရပ်ကျော်
လောက်ရှိမည့် နွားကြီးတစ်ကောင်၊
ပို၍ အံ့သြတုန်လှုပ်စရာကောင်းတာက
နွားကြီးပေါ်မှာ မိန်းမတစ်ယောက် ခွစီးပြီး
ထိုင်နေသည်ကိုလည်း တွေ့မြင်လိုက်ကြ၏။
ထိုမိန်းမက ဆံပင်ကို ဖားလျားချထားပြီး
ခေါင်းကို ငုံ့ထားသဖြင့် မည်သူမှန်းတော့ မသိ။
ဖိုးတုတ်နှင့်အောင်ထူး နှစ်ယောက်သား
အရဲစွန့်ပြီး ရှေ့တိုးကြည့်ကာမှ ထိုမိန်းမက
ခေါင်းကို တဖြည်းဖြည်း ထောင်လာပြီး
တစ်ပတ်လှည့်ပြလိုက်လေ၏။
'ဂျွတ်ဂျွတ်'ဆိုပြီး အသံများပင် မြည်သွားသေး၏။
သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ပြုံးပြလိုက်တော့ ပါးစပ်ထဲမှ
လောက်ကောင်များ က်လာ၏။
ဖိုးတုတ် သေးများပင်ထွက်ကျကုန်ပြီ။
အောင်ထူးဆို အပေါ်သွားနှင့် အောက်သွား
'တဂတ်ဂတ်'နှင့် သွားချင်းရိုက်နေပြီ။
"သသသရဲ "
"ပြေးပြေး "
နှစ်ယောက်သား ကြောက်ကန်ပြီး အော်ပြေး
သြားလိုက္တာမ်ား မြန်လို့။
နွားကြီးက ရွာထဲဝင်ဖို့လုပ်လေရာ တစ္စုံတစ္ခုက
တားဆီးနေ၍ ဝင်ခွင့်မရ။ နွားကြီးပေါ်မှ မိန်းမသည်လည်း
လွင့်ထွက်သွားလေ၏။
ကျီးကန်းတွေကလည်း 'တအအ'နှင့် အော်ပြီး
သင်္ချိုင်းဘက်သို့ ပျံသန်းသွားကာ နွားကြီးလည်း
အမှောင်ထုထဲ ပြေးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့ပြန်၏။
XXXXXX
နောက်တစ်နေ့ မနက် ။
ဖိုးတုတ်နှင့် အောင်ထူး သရဲကောင်းကြီးနှစ်ယောက်
မနည်းကို နှာနှပ်ယူရ၏။ ဘာမေးမေး မေးလို့မရ။
အောင်ထူးဆို နွားမြင်တာနဲ့ လန့်နေ၏။
ဖိုးတုတ်ခမျာလည်း ရူးသလိုလို ကြောင်သလိုလို
ဖြစ်နေ၏။
"ဒီကိစ္စ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မဟုတ်ဘူးနော် သူကြီး"
"ကျုပ်လည်း အဲဒါကို စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေတာ"
"သူကြီးဗျို့ သူကြီး "
"လှကြိုင်ပါလား၊ ဘာလဲကြ "
လှကြိုင်က သူကြီးအနား နားကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး
ပြောလိုက်၏။ သူကြီးက နားထောင်ပြီး
ခေါင်းတညိတ်ညိတ်။
xXXX
"တောက်"
ဒါ တိုက်မောင်းရဲ့ တောက်ခေါက်သံ။
သေသေချာချာကို စီရင်ထားပါလျက်
ဘယ္လိုအရာက သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်ရပါသနည်း
ညီမအတွက် လက်စားချေရမချင်း သူနေလို့
ထိုင်လို့ ရမွာ မဟုတ်။ နောက်ပြီး ဒီပညာရပ်ကို
သတိပြန်ရလာတော့ အင်္ကျီတွေ တွန့်ကြေနေပြီး
ကြက်သီးတွေလည်း ပြုတ်ထွက်နေကာ ထဘီမှာလည်း
ဒူးအထိ လျှောကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ
"ရွက္လိုက္တာ၊ အစ်ကိုကို့ ဘယ္လို ဘယ်.. လို..
ပြောထွက်...သွားပြီ၊ နင့်ဘဝ ပဲ့ကြွေသွားပြီ မိငယ်ရေ"
ဟု ဆိုကာ စိတ်ထဲကနေ အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။
XXXX
ကြားရသည့် သတင်းက လုံးဝကို စိတ်ချမ်းမြေ့စရာမရှိ။
မိငယ်တစ်ယောက် အိမ်ထုတ်တန်းမှာ ကြိုးဆွဲချပြီး
မိမိကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
အရှက်ကို အသက်နဲ့ လဲသွားခြင်းဟု ဆိုရမည်။
ဘယ်အချိန်တည်းက သေဆုံးနေမှန်းမသိ။
တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းနေကာ
မျက်ဖြူကြီးလန်လျက် လျှာကြီးထွက်နေလေရာ
လာကြည့်ကြသည့် လူတွေပင် ရဲရဲမကြည့်ရဲ။
'တောက်' တခတ်ခတ်၊ အံတကြိတ်ကြိတ်နှင့်
နှမဖြစ်သူ အလောင်းကိုဖက်ပြီး ငိုနေလျက်။
ရွာကလည်း အစိမ်းသေမို့ ချက်ချင်း
မီးသင်္ဂြိုဟ်ရမည်ဟု ဆိုလေ၏။
"ဖေအက ဓါးမြ၊ နှမက လင်ကောင်မပေါ်ဗိုက်ကြီး ၊
ရွာနာတယ် "
"ဟုတ်ပါ့၊ ရွာနာတယ်ကွ "
"ရှက်တတ်ရင် လဲသေဖို့ ကောင်းတယ် "
"အဲဒီလိုတော့ မပြောကြပါနဲ့ကွာ၊ တိုက်မောင်း ခဗ်ာ
ဘယ်လောက်ဝမ်းနည်းနေမလဲ၊ ကိုယ်ချင်းစာကြည့်ကြပါ "
"ဘာမှကိုယ်ချင်းစာစရာ မလိုဘူး ။ ဒါ သူတို့
အကုသိုလ် သူတို့ ခံရတာ"
တစ်ရွာလုံး လက်ညှိုးထိုးသမျှ၊ ပြောဆိုသမျှ တိုက်မောင်း
ခံရပါပြီ။ ရင်ထဲမှာလည်း တဆတ်ဆတ်နဲ့ နာကျင်နေ၏။
ဖြေစရာ မရွိ။ မိငယ်အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်ပြီး
အဲဒီညမှာတင် တိုက်မောင်းရွာထဲမှ ပျောက်သွားတော့၏။
နှမရက်လည်မှာတောင် တိုက်မောင်းမရှိ။
ထိုနေ့ ထိုညက တိုက်မောင်းကို ရွာသူရွာသားတွေ
နောက်ဆုံးတွေ့မြင်လိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့၏။
တိုက်မောင်းတို့ မောင်နှမနေခဲ့သည့် အိမ်လေးမှာ
ယခုဆိုလျှင် ခြောက်ကပ်ကပ်နှင့် ယိုယွင်းပျက်စီးစ
ပြုနေပေပြီ။ ပို၍ ဆိုးသည်မှာ
"တိုက်မောင်းညီမ မိငယ္က မကြ်တ္ဘူးလား မသိဘူး၊
ညည အဲဒီအိမ်ထဲမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ငိုသံကို
ကြားနေရတယ်"
ဟု တစ်မျိုး။
"ညဘက်ကျရင် ကောင်မလေးတစ်ယောက်
အဲဒီအိမ်ရှေ့မှာ လမ်းလျှောက်နေတာများ
သူ့ခြေထောက်တွေက မြေကြီးနဲ့တောင် မထိဘူး "
ဟု တစ္ဖုံ သတင်းတွေ ထွက်လာကြရာ
နောက်ဆုံး အစိမ်းသေ,သေတဲ့အိမ် ရွာမှမထား၊
ရွာနာသည်ဟု ဆိုကာ တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းပြီး
မီးရှို့ပစ်လိုက်ကြတော့၏။
တိုက်မောင်းတို့မောင်နှမ နေခဲ့ကြသည် ဘုံဗိမာန်လေးကား
ယခုဆိုလျှင်ဖြင့် ပြာပုံအတိကျသွားသည်။ ဒါကိုတော့
ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် တိုက်မောင်း
မသိမမြင်ပေ။
XXXXXX
ကိုးနှစ်ခန့် ကြာသောအခါ
လူတစ်ယောက်၊ သူ့ပုံစံက ဆံပင်ရှည်ကို
ကျောအလယ်ထိ ဖြန့်ချထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးများကလည်း
ရင်ညွန့်အထိအောင် ရောက်နေသဖြင့် အမွတ္တမဲ့
ကြည့်လိုက်လျှင် ဗေဒင်ဆရာလိုလို၊ မသိလျှင်
ဂိုဏ်းဆရာလား၊ ဘိုးတော်လိုလိုနှင့် ဆင်တူလှပေ၏။
အထူးခြားဆုံးက အဲဒီလူရဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံပင် ဖြစ်၏။
မ်က္လုံးက သိမ်းငှက်တစ်ကောင်လို မျက်လုံးမျိုး။
စူးရှာထက်မြက်လှပြီး အကြည့်ခံရသူအဖို့
နေရာမှာတင် ဖိန်းတိန်းတိန်း၊ ရှိန်းတိန်းတိန်း
ဖြစ်သွားစေမည့် မျက်လုံးမျိုးဆိုလျှင်လည်း မမွား။
နောက်တစ်ခု ထူးခြားချက်က လက်နှစ်ဖက်လုံး
တက္တူး (ဆေးမှင်ကြောင်)ထိုးထားခြင်းပင် ဖြစ်၏။
ညာဘက်လက်မှာ နဂါးအရုပ်၊ ဘယ်လက်မှာ
ဂဠုန်အရုပ်ကို ထိုးထားလေ၏။
ရှပ်အကျၤ ီအဖြူ လက်တိုကို ဝတ်ဆင်ထား၍
လက်နှစ်ဖက်က အရုပ်တို့မှာလည်း ထင်ရှားပေါ်လွင်လှ၏။
ပုဆိုးကိုတော့ အညာပုဆိုးအကွက်ကျဲကျဲကြီးကို
ဝတ်ဆင်ထားကာ ကြီးမားလွန်းလှသည့်
လွတ်အိတ်ကြီးကိုလည်း လွယ်ထားသေး၏။
ထိုလူက ရွာထဲကို အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ
ဖြတ်လျှောက်လာပြီး တစ်နေရာရောက်သော်
သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းအစုံကို ရပ်တန့်လိုက်တော့၏။
"တောက်"
မာန်ပါလွန်းလှသည့် တောက်ခေါက်သံမျိုး၊
"ငါတို့အိမ်ကိုတောင် မချန်၊ မီးရှို့ပစ်ခဲ့ကြတာကိုး၊
ရိုင်းလိုက်လေခြင်း"
ဒီစကားကို ပြောသူက မည်သူနည်း။ တခြားသူတော့မဟုတ်။
တိုက်မောင်းပင် ဖြစ်လေတော့၏။ မီးလောင်ပြင် ဖြစ်သွားသည့်
သူ့အိမ်ကို ကြည့်ပြီး လက်သီးကို ကျစ်နေအောင် ဆုပ္ကာ
"တိုက်မောင်း ဘာကောင်လဲ သိစေရမယ် "
ဟု ကြိမ်းဝါးလိုက်လေတော့၏။
တိုက်မောင်း ပြန်ရောက်လာသည့် သတင်းက
ရပ်ထဲရွာထဲ တစ်ခဏချင်း ပျံ့နှံ့သွား၏။
တိုက်မောင်းရွာကို ဘာကြောင့်ပြန်လာရသနည်း။
အကြောင်းမရှိဘဲ တိုက်မောင်းရွာသို့ ပြန်မလာ။
တစ်ရွာလုံး စဉ်းစာရလေပြီ။
XxXXXX
ည၊
ကြယ်ရောင်လရောင် ကင်းမဲ့၍ အလင်းရောင်ပျောက်တဲ့ည
ဟူ၍ပင် တင်စားခေါ်ဝေါ်ရပေမည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး
ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်မဲနေကာ ကိုယ်လက်ကိုပင်
ပြန်မမြင်နိုင်သည့် အနေအထားမျိုးလည်း ဖြစ်၏။
တစ်ချက် တစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားသည့်
လေရူးကြောင့် သစ်ပင်ကြီးငယ်များမှာ
ယိမ်းထိုးလှုပ်ရှားသွားကာ ညအမှောင်ထု
အောက်ဝယ် တစေၧတွေ ပျော်မြူးတူး
ကခုန်နေကြသလိုနှယ်။ အချိန်အားဖြင့်လည်း
သက်ကြီးခေါင်းချချိန်မို့ တစ်ရွာလုံး
တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက် ရှိနေကြ၏။
"ဝူ အူအူ အူ "
ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာသည့် ခွေးအူသံကြီးက
ကြားရသူအဖို့ ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလွန်းလှ၏။
"အာ အာ အာ အာ"
ထူးဆန်းလှပေစွ။ ကျီးကန်းအော်သံများကပင်တည်း။
'ကျီး'ဆိုတဲ့ အမျိုးက နေ့မှာ ထွက်သည့်ငှက်မျိုး။
ယခုမူ အဘယ်ကြောင့် ညကြီးအချိန်မတော်
တိုက်နွားနဲ့ အောက်လမ်းဆရာ(စ/ဆုံး)
နတ်လူသစ်
ရပ်ထဲရွာထဲက သူတို့မောင်နှမကို ဓါးမြသားသမီးတွေတဲ့၊
ကဲ ကြည့်စမ်းပါဦး။ ဘယ်လောက်ရင်နာစရာကောင်းလိုက်သလဲ။
ခံပြင်းလိုက်ပါဘိ။သွားပြီ။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး
အဲဒီနာမည်ဆိုးကြီးက သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးကို
သူများတကာ တံတွေးခွက်ထဲ ပက်လက်မျောအောင်
လုပ်တော့မယ် နိဒါန်းအစပင် ဖြစ်တော့၏။
"ဖြောင်း "
ပါးပြင်နှင့် လက္ဖဝါးထိသြားသံက ဆိုင်းဆရာ
လက္သံအလား ကျယ်လောင်လှသည်။
"ပြောပြောစမ်း မိငယ်၊ နင် ဒီကိုယ်ဝန်ကို
ဘယ်ကောင်နဲ့ ရခဲ့သလဲဆိုတာ ပြော၊ ငါ
အဲဒီအကောင်ကို သွားသတ်ပစ်မယ် "
"ဝုန်း "
ထမင်းစားပွဲ မြေခသွား၏။
ပွဲကအတော်ကြမ်းနေ၏။ ကုလားသိုက် ကျားဝင်ဆွဲသည့်နှယ်။
တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ်တုန်လျက်၊ ဘီလူးဆိုင်းတီးနေသူက
တိုက်မောင်း။
"မသိဘူး မသိဘူး၊ ညီမလေးကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့
အဟီးဟီး"
ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချင်းချနေသူကတော့ မိငယ်ပင် ဖြစ်၏။
အဘယ်အကြောင်းကြောင့် တိုက်မောင်းတစ်ယောက်
မိငယ်အပေါ် ပေါက်ကွဲနေရပါသနည်း
ဆိုရလျှင် တိုက်မောင်းနှင့် မိငယ်သည် ဖေအတူ
မေအတူ သွေးသားရင်းချာ တော်စပ်ကြသည့်
မောင်နှမပင် ဖြစ်ကြ၏။ ဆိုးဝါးလွတဲ့ လောကဓံကို
ညီမဖြစ်သူအပေါ် မကျရောက်စေရန် တိုက်မောင်း
တစ်ယောက် အစ်ကိုပီသစွာဖြင့် ခါးသီးစြာ ခံစားခဲ့ရ၏။
တိုက်မောင်း ဆယ်နှစ်သားအရွယ်မှာ ဆင်းရဲနွမ်းပါး
လွန်းလှသည့် သူတို့မိသားစုဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖြေရှင်းရန်
ဖခင်ဖြစ်သူက ငွေကိုအလွယ်ရမည့် ဖြတ်လမ်းနည်းဖြင့်
လိုက်လေ၏။အပေါင်းအသင်းမှားပြီး အနုကြမ်းစီး၏။
ဓါးမြတိုက်တော့၏။ နောက်ဆုံး အဲဒီကုသိုလ်ဒဏ်ကပဲ
ဖခင်ဖြစ်သူကို သေမင်းဆီ အရောက်ပို့ခဲ့လေ၏။
ရွာတစ်ရွာမှာ ညဘက်ဓါးမြတိုက်နေတုန်း ကျေးရွာ
ကာကွယ်ရေးအဖွဲ့တွေနှင့် တိုးကာ နှစ်ဖက်ပစ်ကြ
ခတ်ကြရင်း ဖခင်ဖြစ်သူခမြာ နေရာမှာတင်
အသက္ဆုံးပါးခဲ့ရေလ၏။
တိုက်မောင်း မိခင်မှာလည်း လင်ယောကျၤားစိတ်နှင့်
နေရာတင်လဲကျကာ အသက်ပါ ပါသြားခဲ့၏။
ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ ကောင်းမှုကြောင့်ပဲ တိုက်မောင်းတို့
မောင်နှမနှစ်ယောက် ရပ်ထဲရွာထဲမှာ ဓါးမြသားသမီးတွေ
ဆိုပြီး ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးတွေ ရရှိလာခဲ့ကြတော့၏။
နဂိုကတည်းကမှ တစ်ရွာလုံးရဲ့ တံတွေးခွက်ထဲမှာ
ပက်လက်မျောနေရကာမှ ညီမျဖစ္သူ မိငယ်
ပြဿနာက မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာသည်မို့
တိုက်မောင်းတစ်ယောက် ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းလည်း
မသိ။ အဲဒီနေ့က တိုက်မောင်းတစ်ယောက်
ကိုလူလှအိမ်မှာ အိမ်သာကျင်းတူးပြီး
ပြန်လာတော့ မိုးပင်ချုပ်နေပြီ။
တစ်အိမ်လုံးလည်း မှောင်မဲနေလျက်။ တိုက်မောင်းစိတ်ထဲ
'မိငယ် ဒီကောင်မလေး ဖယောင်းတိုင်လေး ဘာလေးလည်း
မထွန်းထားဘူး 'ဟု တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်ရင်း
လွတ်အိတ်ထဲမှ မီးခြစ်ကိုထုတ်ကာ ဖယောင်းတိုင်
လိုက်ရှာပြီး မီးထွန်းညှိလိုက်၏။
မိငယ်အခန်းထဲ ဝင်ကြည့်တော့ ဖျာပေါ်မှာ တုံးလုံး
လှဲနေသည့် မိငယ်ကို တိုက်မောင်းမြင်ပြီး
"ဟဲ့ မိငယ် နေမကောင်းဘူးလား၊ ထထ မအိပ်နဲ့ဦး၊
အချိန်မရှိခိုက် တော်ကြာဖျားနေဦးမယ် "
ဟု ဆိုကာ ထမင်းစားပွဲပြင်ပြီး တိုက်မောင်းတစ်ယောက်
ထမင်းဟင်းများကို ခူးခပ်၍ ညီမဖြစ်သူကို လှမ်းပြော
လိုက်၏။ ပြီးစီးသည်နှင့်
"မိငယ် ထမင်းလာစား၊ စားပြီးမှ ဆက်အိပ် "
ညီမဖြစ်သူကို ထခေါ်လေတော့ နောက်ဖေးမှာ
မိငယ်တစ်ယောက် 'အေ့' 'ဝေါ့' အန်လျက်နေသည်ကို
တိုက်မောင်းတွေ့မြင်သွားကာ အလွန်အမင်းထိတ်လန့်
သွားချေပြီ။မိငယ်လည်း သူခိုးလူမိသလို အစ်ကိုဖြစ်သူကို
ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းမသိ ထိတ်လန့်စွာကြည့်နေ၏။
"နင် အဲဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ မိငယ် "
တိုက်မောင်း မေးလေပြီ။
"အဟင့် ဟင့် ဟီး အစ်ကို ညီမလေးကို
သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့ အစ်ကိုရယ် "
ဆိုပြီး ငိုကြီးချက်မနှင့် ပြန်ဖြေလိုက်သံက တိုက်မောင်း
နားထဲ သံရည်ပူနှင့် လောင်းချလိုက်သလို နဖူးကြောတွေ
ထောင်ထသွားပြီး
"ဒါဒါဆို"
သွားပြီ။ သူထင်သလို သူ့ညီမ ဖြစ်နေပြီဗျ။
"တောက် "
"ဟာကြာ"
တိုက်မောင်းရင်ထဲ ဒေါသတွေ အလိပ်လိုက်
တက်လာချေပြီ။ ဒီကိစ္စမျိုးက ဝုန်းဒုန်းကြဲလို့ကလည်း မရ။
တိုက်မောင်း အပြင်ကိုပင်မထွက်နိုင်တော့။
ဘယ်ထွက်နိုင်မတုန်း။ ရပ်ထဲရွာထဲမှာ နှမဖြစ်သူ
လင်ကောင်မပေါ် ဗိုက်ကြီးတဲ့ကိစ္စက တောမီးလို
ကြီးထွားပျံ့နှံ့နေသည်ဆိုတော့ ဘယ်မျက်နှာ၊
ဘယ်အခွက်နဲ့များ အပြင်ထွက်ရပါ့မလဲ။
အစကတည်းမှ ရပ်ထဲရွာထဲ ဓါးမြသားသမီးတွေဆိုပြီး
ကျော်ဇောနေတာ။
အခု မိငယ်ရဲ့ ဗိုက်ပြဿနာက ဖြစ်လာပြန်တော့ ။
မတတ်နိုင်၊ အပြင်မထွက်လို့က မရ။ ဝမ်းရေးက
ရှိသေးသည်မို့ ပေါက်တဲ့နဖူး မထူးဟု ဆိုကာ
'ဗိုလ်နေမြဲ၊ ကျားနေမြဲ'။ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်။
ကိုယ့်အလုပ်သာ ကိုယ်လုပ်ရမည် မဟုတ်လော။
နှမဖြစ်သူ မိငယ်ခမျာလည်း သူများတံတွေးခွက်ထဲ
ပက်လက်မျောပြီး နေ့စဉ်ရက်ဆက် အခန်းအောင်းပြီး
တော့သာ နေလေတော့၏။ နေ့တိုင်းလည်း မျက်ရည်
နှင့် မျက်ခွက်။ ဒီလိုကိစ္စကြီး ဖြစ်မလာခဲ့ရင် အကောင်းသား။
မိမိဘဝကို ဘယ္လိုလူ၊ ဘယ်လိုကောင်စားမျိုးကများ
ချေမွဖျက်ဆီးခဲ့လေသနည်း။
ကာယကံရှင် မိငယ်ကိုယ်တိုင်ပင် မသိ။ မသိဆို အဲဒီနေ့
မြောက်ဘက်ပိုင်းက အရီးလေး ဒေါ်စိန်ခင်တို့
မြေပဲခင်းမှာ မြေပဲဆွတ်ပြီး ပြန်လာတော့ မှောင်စ
ပျိုးနေပြီ။ ရွာအဝင် တောစပ်နားရောက်တော့
နောက်ကနေ 'ဒုတ်'ကနဲ ရိုက်ချသံနှင့်အတူ
မိငယ်လည်း လူ့လောကမှ ခေတ္တခဏအနား
ယူလိုက်ရ၏။
တိုက်နွားနှင့်အောက်လမ်းဆရာ”
အစအဆုံး
နတါလူသစ် ရေးသားသည်။
ပြစ်မှုကလေးငယ်များထားရှိရာအဆောင်ဘက်ဆီမှ ထမင်းစားရန် တန်းစီနေသည့် မြင်ကွင်းကို ကျွန်တော်တို့ ငေးကြည့်နေမိ သည်။
ရှေ့ဆုံးမှ တန်းစီနေသော အသက်(၉)နှစ်အရွယ်ခန်းကလေးငယ်၏လက်ထဲတွင် ကော်သေနတ်အစုတ်လေးတစ်လက်ကို ကိုင် ထားသည်ကိုတွေ့ရ၏ ။ ဟာနုမာန် သူ့ ရွာကို မီးရှို့ခဲ့စဉ်က ဒီအရွယ်ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်ဟု ကျွန်တော်တွေးမိသည်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးသည် ကလေးသာဖြစ်သည်။
ထိုကလေးငယ်သည် ဘဝပေးလောကဓံ အရ မည်သို့သော ပြစ်မှုမျိုးကို ကျူးလွန်ခဲ့သည်ကို ကျွန်တော်မသိ။
သို့သော်..သူ့လက်ထဲက ကစားစရာသေနတ်လေးကို မြတ်မြတ်နိုးနိုးကိုင်ထားပုံမြင်ရသည်နှင့်ပင် သူ၏ ဘာမျှနားမလည် သေးသည့် အဆော့မက်သောကလေးတစ်ယောက်သဘာ၀ ကို ကျွန်တော်တို့ ခန့်မှန်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ရွှေဘို ဆောင်ဟု အမည်ပေးထားသော ကလေးအိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ကျွန်တော်တို့ ဝင်ကြည့်ကြသည်။
အဆောင်လျှောက်လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သစ်သားကွပ်ပြစ်များထိုးထားသည်။ကွပ်ပြစ်ပေါ်တွင်တော့ သပ်သပ် ရပ်ရပ်သိမ်းဆည်းထားသော အိပ်ရာလေးများက တစ်စီတစ်တန်း။ အချို့ အိပ်ယာများအောက်တွင် တစွန်းတစပေါ်ထွက်နေ သော မော်တော်ကားအရုပ်လေးများ၊ ကော်သေနတ်လေးများ၊ လေယာဉ်ပျံအရုပ်ကလေးများကို တွေ့နေရသည်။
အဆောင်အသီးသီး၏ အပြင်ဘက်တွင်တော့ ထမင်းစားတန်းစီနေကြသော ကလေးငယ်အသီးသီးကိုတွေ့ရ၏ ။ဟိုးတစ်ဖက် ဘောလုံးကွင်းထဲတွင် ဘောလုံးကန်နေသော ကလေးငယ်များက အဆောင်ရှေ့တန်းစီကွင်းရှိရာသို့အပြေးကလေးလာနေကြ ၏ ။
ကျွန်တော်တို့ဘေးမှ ဖြတ်သွားသောအခါ အရှိန်ကိုရှော့လိုက်ကြပြီး လက်ပိုက်ခေါင်းငုံ့ကာ လမ်းလျှောက်သွားကြသည်။
ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့သူများ ၊ လမ်းဘေးတွင် လေလွင့်နေသူများပင် ဖြစ်ခဲ့ပါစေ ။သူတို့သည် ကလေးငယ်များသာဖြစ်သည် ။
ကမ္ဘာကြီး အေးချမ်းပါစေ။
မြန်မာပြည်ကြီး ငြိမ်းချမ်းပါစေ။
ကလေးများ ပျော်ပါစေ။
ခက်ဇော်
( The Real Lives , Real Stories - Vol . 52 )
#ခက်ဇော်
#ဟာနုမာန်
#အစအဆုံး
#ပရလောကဖြစ်ရပ်မှန်ဝတ္ထုစာပေများ
#သုတရသဝတ္ထုများ
#ညမဖတ်ရ
#ကြောက်တတ်သူများမဖတ်ရ
#ခြောက်ခြောက်ခြားခြားညမဖတ်ရ
ဈေးသိမ်းသူတွေဘယ်လို သိမ်းသွားကြလဲမသိဘူး။ လဲနေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို ထူပေးမယ့်သူလည်း မရှိဘူး။
ဒဏ်ရာတွေက နာလာတယ်။ ဗိုက်တွေက အောင့်လာတယ်။ကျွန်တော် ခေါင်းထဲ နောက်ထပ် အသိတစ်ခုဝင်လာတယ်။
ဈေးသိမ်းပြီ။
ဒေါ်လှနုက ဈေးထဲမှာနေတာမဟုတ်ဘူး။ ရွာထဲနေတာ။သူ့ဆိုင်ကို ကျွန်တော်က ဝိုင်းခင်းပေးဖူးတော့ ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ သိတယ်။
ဈေးထဲက တချို့အိမ်လေးတွေက ရေနံဆီ မီးအိမ်လေးတွေ ထွန်းကြပြီ။ တစ်ချို့လည်း ဆိုလာမီးနဲ့။ကျွန်တော်ဈေးထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့တယ်။ဘယ်သူမှ ကျွန်တော့်ကို သတိမထားမိကြပါဘူး။နေ့လည်က သူတို့ရိုက်ခဲ့တဲ့ သူခိုးလေးတစ်ယောက်ကို သူတို့ စိတ်ထဲ မရှိကြတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။
ကျွန်တော် ရိုက်ခံရမယ့်အတူတူ ဆန်ကို ရအောင်ပြန်ခိုးဖို့ စဉ်းစားလိုက်တယ်။
သုံးလေးရက်စာကို ခိုးပစ်မှာ။ ဒါမှ သုံးလေးရက်လောက် ထမင်းလေး အေးအေးဆေးဆေး စားနေရမယ်လေ။
ဒေါ်လှနုချေ ဆိုင်ရှေ့ရောက်တော့ ကျွန်တော်အသာလေး ကပ်ဝင်လိုက်တယ်။
ထရံပေါက်ကလေးထဲကို လက်လျှိုပြီး တံခါးချပ်သံကွင်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အောက်ကလျှိုပြီး ဝင်လိုက်တယ်။
အထဲမှာ အရမ်းမှောင်နေတယ်။
ကြိုးနဲ့ ချည်ထားတဲ့ မီးခြစ်ကို တိုက်မိလိုက်သေးတယ်။ဆန်ပုံးတွေ တွေ့ပြီ။
ကျွန်တော် အိတ်တစ်လုံးရှာပြီး ဆန်တွေ နိုင်သလောက်ကြုံးထည့်တယ်။ထည့်နေရင် ညနေက အထုအထောင်းခံထားရတဲ့ နံရိုးတွေက အောင့်လာတယ်။စဉ်းစားကြည့်တယ်။ တကယ်လို သူ့ဆန်တွေ ပျောက်နေတာသာသိသွားရင် ဒေါ်လှနုနဲ့ ဈေးက လူတွေက ကျွန်တော့်အိမ်လိုက်လာကြမှာပဲ၊ ကျွန်တော့်ကို ထုကြမှာပဲ။ ရိုက်ကြမှာပဲ။
ကျွန်တော် မခံနိုင်တော့ဘူး။ သေလောက်အောင်နာမှာ သိတယ်။
ဒီတော့ ဘာလုပ်ရမလဲ။
သူ့ဆန်တွေ ပျောက်နေတာမသိအောင် ဆိုင်ကို လက်စဖျောက်ပစ်ရင်ရော။ မီးခြစ်လည်း ရှိတယ်။ ရေနံဆီ ပုံးလည်း တွေ့ထား တယ်။
ဟုတ်တယ်။ မီးလောင်သွားတာဆို..ဆန်တွေပျောက်နေတာလည်း ဘယ်သူမှမသိတော့ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအချိန်က ကျွန်တော် အဲ့ဒီလို တွေးလိုက်မိတာပါပဲ။
ဒါနဲ့ ဆိုင်ထဲကို ရေနံဆီပုံးကို မှောက်ပြီး လောင်းချလိုက်တယ်။ ကြိုးချည်ထားတဲ့ မီးခြစ်ကို ဖြုတ်တယ်။ဆန်ထုတ်ကို လက် တစ်ဖက်က ဆွဲပြီး ဆိုင်တံခါးအောက်ကနေ အသာလေး ပြန်လျှိုထွက်တယ်။ ထွက်ခါနီး မီးခြစ်ကို ကြမ်းပြင်ကို ခြစ်ချလိုက် တော့ ဟုန်းခနဲပဲ။ ကျွန်တော် ဆက်မကြည့်တော့ဘူး။ ဆန်ထုတ်ကို ယူပြီး အိမ်ကို တန်းပြေးတော့တာ။
အိမ်ရောက်မှ ဈေးပိုင်းဘက်လှမ်းကြည့်တော့ မီးတွေ တထိန်ထိန်တောက်နေတာမြင်ရတယ်။
ရွာကလူတွေ အပြေးအလွှားဈေးဘက်ထွက်လာကြတယ်။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲမှာ မီးမွှေးပြီး ထမင်းချက်ဖို့ ပြင်တယ်။
မီးကတော်တော်လောင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ထမင်းကျက်ပြီ။
အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ဒီတိုင်း ထိုင်စားပစ်ပြီး အိပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဇိမ်ကျလိုက်တာ။
မနက်လည်းကျရော…ကျွန်တော့်တင်ပါးကို တစ်ယောက်ယောက်လာကန်မှ နိုးတော့တယ်။
ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းရိုက်မယ်တကဲကဲ ဖြစ်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးလည်းပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ရဲကြီးတွေက တားထားပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကို လက်ထိပ်ခပ်ပါတယ်။ ကြိုးပါတုတ်သေးတယ်။ ပြီးတော့ စခန်းကို ခေါ်သွားကြတယ်။ရွာကလူတွေရဲ့ ဆဲသံတွေလည်း ကြားရပါတယ်။
ကျွန်တော် မရည်ရွယ်ပါဘူးဗျာ။ အခုအချိန်မှ မှားခဲ့တယ်ဆိုတာ စဉ်းစားမိတော့တယ်။
ဒါပေမယ့် အခု..အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ၊ ကျွန်တော် ထမင်း၀၀စားနေရပြီ။
ကဲ ၊ ဒီလောက်ပါပဲ ဦးလေးရာ။
အခု ဒီမှာပျော်နေပြီ။ သွားလိုက်ဦးမယ်။ ဟိုမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးလာနေပြီ။ ကျွန်တော်လစ်မယ် ၊ ဦးလေး။
…………………………….………………………
ကျောင်းဝန်းအတွင်း ပြစ်မှုကလေးသူငယ် အဆောင်သုံးဆောင်နှင့် လေလွင့်ကလေးသူငယ် အဆောင်သုံးဆောင်ကြားတွင် ခြံစည်းရိုးခြားထား၏။
ဝန်ထမ်းဖွဲ့စည်းပုံမှာ (၄၇)ယောက်ဖြစ်သော်လည်း (၃၅)ယောက်ဖြင့် လည်ပတ်နေရသည့်အတွက် အဆောင်လွတ်များရှိ သော်လည်း လုံခြုံရေးအခြေအနေနှင့် ဝန်ထမ်းအင်အားအရ ကလေးသူငယ်များအား လူ(၅၀)ဆန့် အဆောင်တစ်ခုတွင် လူ(၇၀)နှုန်းထားရသည်။
သင်တန်းကျောင်း၏တစ်နေ့တာလုပ်ငန်းများအနေဖြင့် နံနက်အိပ်ရာထကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်း ၊ ဘုရားရှိခိုးခြင်း၊ နိုင်ငံတော် အလံအားအလေးပြုခြင်း ၊ နံနက်စာကျွေးမွေးခြင်း ၊ ကျောင်းတွင်းသန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ခြင်း ၊ စာသင်ရန် စာသင်ကျောင်းသို့ ထွက်ခွာခြင်း ၊ ယဉ်ကျေးလိမ္မာသင်ကြားခြင်း ၊ ဘဝနေထိုင်မှုပညာသင်ကြားခြင်း ၊ နေ့လည်စာကျွေးမွေးခြင်း ၊ အသက်မွေး ဝမ်းကြောင်းပညာသင်ကြားခြင်း ၊ အားကစားချိန် ၊ ရေချိုးချိန် ၊ ညနေစာထမင်းစားချိန် ၊ ဘုရားရှိခိုးချိန်၊ အပန်းဖြေ ရုပ်မြင် သံကြားကြည့်ရှု့ချိန် ၊ စာကြည့်ချိန်၊ အိပ်ချိန် ဟု နာရီအလိုက် သတ်မှတ်ပေးထားကြောင်းလည်း ကျောင်းအချိန်ဇယားများ အရ သိရှိရသည် ။
ယခုကား ညနေစာ ထမင်းစားချိန်ဖြစ်သည်။
ကလေးငယ်များအတွက် နိုင်ငံတော်မှ တစ်ဦးလျှင် တစ်နေ့တာစားစရိတ် (၅၀၀)ကျပ်ခန့်သာပေးသော်လည်း ပြင်ပအလှူရှင် များ၏ စေတနာဖြင့် ကောင်းမွန်စွာကျွေးမွေးနိုင်ခဲ့သည်ဟုသိရသည် ။
မနက်စာ ထမင်းနှင့် ပဲပြုတ် ၊ နေ့လည်စာ ထမင်းနှင့် ပဲဟင်း ၊ ငါးခြောက် ၊ ညနေစာ ထမင်းနှင့် အသားဟင်းတို့ အား ပုံမှန် ကျွေးမွေးလျက်ရှိပါသည်။
ဈေးထဲမှာကလည်း ဘာလုပ်လုပ် ထမင်းက ရခဲတယ်။ မုန့်လေးတွေ၊ငှက်ပျောသီးလေးတွေလောက်ပဲပေးကြတာ။ကံကောင်း မှ ထမင်းကြမ်းလေးတခဲပေါ့။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်တော့်ကို ရွာထဲက အဘွားသိန်းရဲ့ သားက လာခေါ်တယ်ဗျ။သူ့အမေနေမကောင်းဘူး။ သူက စစ်တွေကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့နှစ်ရက်လောက်သွားမှာ။ အဲ့ဒါ သူ့အမေကို ကြည့်ပေး၊ ခိုင်းတာလေးလုပ်ပေးပါပေါ့။
ကျွန်တော်ပျော်သွားတယ်။ အနည်းဆုံး ထမင်းတော့ စားရပြီလေဗျာ။
အမေက တော့ နည်းနည်းနေကောင်းတာနဲ့ ဘယ်လစ်နေမှန်းမသိပါဘူး။ မလစ်လည်း သူက ကျွန်တော်ကို ဘယ်သူမှန်း တောင် သိတော့တာမဟုတ်ဘူး။ တော်တော်အခြေအနေက ဆိုးနေပြီ။ကျွန်တော်လည်း အဘွားသိန်းဆီ သွားနေပေးတယ်။ နှစ်ရက်ပါပဲ။အဲ့ဒီမှာ သူက ကျွန်တော့်ကို ထမင်းချက်ခိုင်းတယ်။ ထမင်းမချက်တတ်တော့ သူက သင်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် ထမင်းချက်တတ်သွားပြီ။ ဆန်နဲ့ ရေရှိရင် သိပ်မခက်ခဲတဲ့ကိစ္စပဲ။
နှစ်ရက်လုံး ထမင်းကို ၀၀ စားလိုက်ရတယ်။ ဟင်းကလည်း ဘူးညွှန့်ဟင်းချိုတွေ၊ ငါးပိတွေနဲ့။ ရှယ်ပဲ။
နှစ်ရက်ပြည့်တော့ ငရဲကြီးထဲ ပြန်ဆင်းရပြန်ပြီဗျာ။ဗိုက်ပြည့်ဖို့ ရှာရဖွေရ လုပ်ရကိုင်ရပြန်တယ်။ မုန့်ကျိုးလိမ်တစ်ခုလောက်နဲ့ ပြီးသွားတာလည်းရှိတယ်။
ခက်တာက ကျွန်တော့်မှာ ထမင်းဆွဲတဲ့ ရောဂါဖြစ်နေပြီ။ ထမင်းအရမ်းစားချင်တာ။ ထမင်းလေးစားလိုက်မှ လူက အားတွေရှိ သွားသလို ၊ နေရထိုင်ရကောင်းသွားသလိုပဲ။
ကျွန်တော် ဆန်ဝယ်နိုင်ရင် ထမင်းက စားလို့ရပြီလေ။ခက်တာက ကျွန်တော်တို့ဘက်မှာက ငွေက ရှားတယ်။
ငွေငါးရာတစ်ထောင်လောက်ရဖို့ကို လူကြီးတွေတောင် အသေလဲ အလုပ်လုပ်ရတာ။ ကျွန်တော့်လို ကလေးက ဘယ်နားသွား ရှာရမလဲဗျာ။
အဲ့ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော့်မှာ ဆာလောင်ခြင်းဆိုတဲ့ဟာကြီးနဲ့ မွေးချင်းညီအစ်ကိုဖွဲ့ပြီး နေနေရတာ။စိတ်ထဲမှာတော့ ထမင်းလေး စားလိုက်ရရင်ကွာဆိုတာကြီးက အမြဲဖြစ်နေတာ။
ဗိုက်ကလည်း သိတဲ့အတိုင်း။ အားတိုင်းဆာနေတာလေ။အဲ့ဒီပြသနာကပဲ ကျွန်တော့်ကို ဒီရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပေး လိုက် တာ။ဒီရောက်လာတာဟာ ကျွန်တော့်အတွက် ကောင်းတာပဲ။ ထမင်း၀၀စားရတာ ခြောက်နှစ်ရှိပြီလေ။
အင်း..ပြောပါ့မယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ။
…………………………….………………………
(၃)
ကျွန်တော် ဈေးထဲ လျှောက်လှည့်နေရင်း စဉ်းစားမိတာ တစ်ခုရှိလာတယ်။
ဆန်ရရင် ငါထမင်းချက်စားလို့ ရပြီလို့တွေးမိတာပါ။ ဆန်ကို ဘယ်လိုကြံဖန်ရမလဲ စဉ်းစားတယ်။ဒါနဲ့ ဆန်ရောင်းတဲ့ ဆိုင်တွေ ဘက် လျှောက်ကြည့်တယ်။ ကံကောင်းတာက ကျွန်တော့်ကို တွေကတော့ ကုန်စုံဆိုင်က ဒေါ်လှနုကြီးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်း ခေါ်တယ်။
''ဟဲ့..ညီပုချေ..ဆိုင်ခဏစောင့်ပေးထားစမ်း ။ ငါအီးပါချင်လို့''
ကျွန်တော် သူ့ဆိုင်ရှေ့ ခုံတန်းလေးမှာ ထိုင်နေလိုက်တယ်။
ဒေါ်လှနု ထွက်သွားတော့ ကျွန်တော်မြင်လိုက်တာက ဆန်တောင်းကြီးပဲ။ ဆန်တွေ ဖွေးနေတာပဲ။
တကယ်ဗိုက်ထဲကနေ အသံတောင်မြည်တယ်။ မျက်စိထဲလည်း ထမင်းတွေ မြင်လာတယ်။ ထမင်းမွှေးမွှေးအနံ့လေးပါ ရလာတယ်။
ဆန် ။ ကျွန်တော် အကြာကြီးထိုင်စဉ်းစားတယ်။ ယူရင်ကောင်းမလား။ မယူရင်ကောင်းမလား။
ဒေါ်လှနုဆီက ဆန်တောင်းကြည့်ရမလား။ ဘယ်ပေးမလဲ။ ဆန်ဈေးက ဒီလောက်ကြီးတာ။ သူပေးလည်း သူ့ဆိုင်က ထန်းလျက်လေး တစ်လုံးနှစ်လုံး၊ ဒါမှမဟုတ် မုန့်လေးတစ်ထုတ်ပေါ့။ကျွန်တော် ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ တစ်ဈေးလုံး သူ့အလုပ်နဲ့သူ။ဘေးမှာတွေတဲ့ ပလက်စတစ်အိတ်ကလေးနဲ့ ဆန်တစ်ဂေါ်ကြုံးထည့်ပြီး စွပ်ကျယ်ဗိုက်ထဲ ထည့်ထားလိုက် တယ်။
''ဟဲ့..ဟဲ့..ဒါဘာလုပ်တာလဲ..စောက်ကလေး..သူခိုးလေး..ငါ့ဆန်တွေ..ငါ့ဆန်တွေ''
ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်လာမှန်းမသိတဲ့ ဒေါ်လှနုအသံကြားတော့ ကျွန်တော်ဘာမှ မသိတော့ဘူး။ဆန်တွေနဲ့ ထမင်းချက်စားဖို့ ပဲ စိတ်ထဲရှိတော့တာ။
အဲ့ဒါနဲ့ ဈေးထဲကနေထွက်ပြီး အိမ်ကို ပြေးဖို့လုပ်တယ်။နောက်ကနေ ဒေါ်လှနုနဲ့ ဈေးထဲက လူတွေလိုက်လာကြတယ်။
ဘယ်လွတ်မလဲဗျာ။ဈေးအထွက်မှာတင် ကျွန်တော် မှောက်လျက်လဲကျတယ်။
ဒေါ်လှနုက သူ့ဆန်ထုတ်ကို အတင်းပြန်ဆွဲလုပ်တယ်။ ကျွန်တော်ဗိုက်နဲ့ဖိထားတယ်။ ဆံပင်ဖုတ်ကို ဆွဲပြီး ကျွန်တော့်ကို ရိုက် တယ်။ဇက်ပိုးတွေရော၊နားရင်းတွေရောထူပူနေပြီ။လူကြီးသုံးလေးယောက် ကျွန်တော့်ကျောကို ဝိုင်းထုကြတယ်။ ဆဲလဲဆဲကြ တယ်။ သူခိုးလို့လဲ အော်ကြတယ်။
ဒီလူတွေ။ ကျွန်တော့်တစ်သက်လုံး သူတို့ကို မှီခိုလာခဲ့တာပါ။ သူတို့ခိုင်းသမျှလဲ လုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဘာမှ မတောင်းဆိုဖူးပါဘူး။ တောင်းလည်း မတောင်းဆိုရဲခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ပေးတာကျွေးတာပဲ စားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမယ့်..အခု ကျွန်တော်စားချင်လွန်းလို့ပါ။အခုတော့ ကျွန်တော့်ကို အညှိးတကြီးနဲ့ ဝိုင်းရိုက်ကြတယ်။ ဝိုင်းကန်ကြတယ်။ နာလွန်းလို့ ဆန်ထုတ်ကို ကျွန်တော်လွှတ်ပေးလိုက်တာတောင် အရိုက်အကန် က တော်တော်နဲ့ ရပ်မသွားဘူး။
နောက်ဆုံး ကျွန်တော်ပဲ ကျန်ရစ်တော့တယ်။ ဆဲဆိုပြီး သူတို့ ထွက်သွားကြတယ်။ဆန်တစ်ချို့ တဝက်က မြေကြီးနဲ့ရောထွေး လို့။
ကျွန်တော်တစ်ယောက်တည်း တော်တော်ကြာကြာငိုနေမိတယ်။ ဗိုက်လည်း ပိုပိုဆာလာတယ်။
ကျွန်တော်ဗိုက်ဆာလေ။ ခုန ဆန်ထုတ်ပြန်လုသွားတဲ့လူတွေကို မုန်းလေပဲ။အထူးသဖြင့် ဒေါ်လှနုကြီးကို မုန်းတယ်။
ကျွန်တော်မြေကြီးပေါ်မှာ လှိမ့်လိုက် ငိုလိုက်လုပ်နေရာကနေ သတိထားမိတော့ ညမိုးချုပ်နေပြီ။
သူလည်း ပြန်လာချင်တဲ့အခါ ပြန်လာတယ် ။ နောက်ပိုင်းကျွန်တော်ဆော့တဲ့နေရာတွေကဝေးဝေးလံလံမဟုတ်တော့ဘူး ။ ဈေးနားပဲ။ဈေးဆိုတာကကျွန်တော်တို့ဆီမှာကပင်လယ်သားလို့ ခေါ်တဲ့တံငါတွေရှိတယ်လေ။ ပင်လယ်ထွက်တွေ ရောင်းဝယ် တဲ့ဈေးလေးပေါ့။ မြို့ပေါ်ဒိုင်တွေဆီပို့ကြတာလည်းရှိတယ်။ဈေးက စည်တော့ အစားအသောက်သည်တွေလည်းရှိတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ တွေ့ရာရှာစားတာပဲ။ခိုင်းတာလည်း လုပ်ပေးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် လူတွေက မကောင်းဘူးဗျ။တခါတခါ သေလောက်အောင်လုပ်ပေးလည်း နည်းနည်းပဲ ကျွေးကြတာ။ ကျွန်တော့်ကို ဈေးကလေးလို့ ခေါ်ကြတယ်။ ညီပုချေ ဆိုတာ လည်း အဲ့ဒီဈေးကပဲ နာမည်ဝိုင်းပေးကြတာပေါ့ဗျာ။
ဈေးဆိုတာထက် လူတွေလည်းနေကြတော့ ရပ်ကွက်တစ်ခုပါပဲ။ခိုင်းတာလုပ် ၊ ကျွေးတာစားရင်း ကျွန်တော် ဈေးထဲမှာကြီးခဲ့ တာ။ ကျွန်တော့်မှာ အားလုံးကို ကြောက်ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော့်မှာ အားကိုးစရာလောက်လောက်လားလား သူများတွေလို မရှိဘူးလေ။
ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ကျွန်တော် အားလုံးကို ကြောက်ရာကနေ မကြောက်တော့သလိုဖြစ်လာတယ်။
ဒီလိုတော့ စဉ်းစားမိတယ်။
တစ်ခါက ကျွန်တော်ဈေးထဲမှာ ငါးခြောက်အိတ်သယ်ရတယ်။
မနိုင်တနိုင်နဲ့ဆိုတော့ လူကြီးတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်မိပြီးလဲကျတယ်။အဲ့ဒီလူကြီးကဈေးထဲကပါပဲ။ သူဝယ်လာတဲ့ ဖန်ခွက်လေး ကွဲသွားတယ်။ကျွန်တော်ဖိမိတာလေ။ အိတ်ဝိတ်နဲ့ ဖိမိတာဆိုတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေကွဲကုန်တယ်။ သွေးတွေလည်းထွက်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်လက်ထက် လူကြီးရဲ့ လက်က ပိုအရေးကြီးတယ်ဗျ။သူဒေါသထွက်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို ကြုံးကန်တာ။ လက်က ဒဏ်ရာနဲ့ နာရတဲ့အထဲ သူက ဗိုက်ကို ကန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ အံကြိတ်ထားရတယ်။ သူက လေးငါးခြောက်ချက် ဆင့်ကန်တာ။ဖြစ်တဲ့နေရာကလည်း ဈေးအနောက်ဘက် လူရှင်းတဲ့နေရာမှာဆိုတော့ ဘယ်သူမှတောင် မမြင်ကြဘူး။
သူကန်နေတဲ့အချိန် ကျွန်တော်လည်း နာလွန်းတော့ ထုံသွားပြီး မနာတော့ဘူး။ အဲ့ဒီလို ကြုံဖူးကြလား။
အခုလည်း ကြာလာတော့ ကျွန်တော်လူတွေကို မကြောက်တော့တာ။ မကြောက်တော့တာလား အကြောက်လွန်နေတာလား သေချာမသိတော့ပါဘူး။
အဲ့ဒီနေ့က ငါးခြောက်သယ်မကြီးကလည်း ခေါင်းကို ခေါက်သေးတယ်။ သူ့အိတ်ထဲက ငါးခြောက်တွေ ထွက်ကျကုန်လို့လေ။
ဒါပေမယ့် သူက ထမင်းကြမ်းနဲ့ ဇီးထုတ်တစ်ထုတ်ပေးလို့ တော်ပါသေးတယ်။ကျွန်တော်အိမ်ကိုပြေးတယ်။အမေ က အိမ်ပြန် ရောက်နေတယ်လေ။ သူ ဘယ်မှ လျှောက်မသွားတာကြာပြီ။ကျန်းမာရေးမကောင်းဘူး။ အရမ်းပိန်သွားတယ်။
အိမ်ရောက်တော့ မီးမွှေးပြီး ရေနွေးတည်တယ်။ပြီးတာနဲ့ ဇီးထုတ်ကို ရေနွေးနဲ့ဖျော်ပြီး ထမင်းပေါ်ဆမ်း၊သားအမိနှစ်ယောက် စားကြတယ်။ဒီလိုစားရတာ ကျွန်တော်တို့အတွက် ကံကောင်းတဲ့နေ့ပါပဲ။တစ်ခါတစ်လေ မုန့်ထုတ်တွေပဲ ရတတ်တာ။
အမှိုက်ပုံထဲက မြေပုံသီး(ခရမ်းချဉ်သီး) လေး ဘာလေးရရင် လည်း ဟင်းဖြစ်ပါသေးတယ်။
ခက်တာက ထမင်းရှာရတာပဲ။ ကျွန်တော့်ဗိုက်က ထမင်းစားမှ ဝတာ။
ရပ်ကွက်ကလူတွေကလည်း ထမင်းကြမ်းလေးဘာလေး ပိုမှ ကျွန်တော့်ကို ပေးကြတာလေ။ ဒါတောင် သူတို့ ခွေးတွေကျွေး မယ့် ဝေစုက ရှိသေးဗျ။
ဘဝမှာထမင်းကို ၀၀လင်လင် တစ်ခါလောက်စားဖူးလိုက်ရရင် ဇိမ်ပဲလို့ကျွန်တော်တွေးမိတယ်။စိတ်ကူးယဉ်ရတယ်။တစ်ရက် တော့ စိတ်ကူးက တကယ်ဖြစ်လာတာဗျ။
ကျွန်တော်တို့ရွာကို မြို့က သူဌေးတစ်ယောက်က ရှင်ပြုအလှူဆိုလား လာလုပ်တယ်။ထမင်းကို သုံးရက်တိတိ ရုံထိုးပြီး ကျွေး တာနော်။ ဟိုးဘက်ရွာတွေကပါ ထမင်းလာစားကြတာ ကြိတ်ကြိတ်တိုးပဲ။
ကျွန်တော်လား။ ဒီနေရာမှာ ရှိသမျှ အား အကုန်ထုတ်သုံးရတော့တာပေါ့။ ဒီပွဲမှ မတိုးရင် ဘယ်ဟာတိုးမလဲ။
အထုအထောင်းခံ၊ အဖိအညှပ်ခံပြီး ဝင်တိုးရတာပဲ။ နပန်တွေလည်း ခဏခဏကျင်းခံရပေါ့ဗျာ။
ဒါပေမယ့် တန်ပါတယ်။ ထမင်း၊ငါးခြောက်ထောင်း။ ပဲဟင်း။ ကောင်းလိုက်တာ။ ကောင်းလိုက်တာမှ အရမ်းပဲ။
ထမင်းအဝစားဖူးရမယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်အိပ်မက် တကယ်ဖြစ်လာတာ။ကျွန်တော် အိမ်ကို မပြန်တာ။အလှူလုပ်တဲ့ ဘုန်းကြီး ကျောင်းပတ်လည် နဲ့ ထမင်းစားရုံနားမှာပဲ။ဟိုခိုင်းဒီခိုင်း ဆို ပြေးတာပဲ။ ပြီးရင် သူတို့ကျွေးတာလေး စားတာပဲ။ထမင်းချိန်ဆို ထမင်းဝင်တိုးဆွဲပေါ့။ညဘက်ကျ ဟင်းအိုးကြီးတွေ ချက်တဲ့ဘေး တောက်တိုမယ်ရ ဘာခိုင်းမလဲ သွားစောင့်တယ်။
ထမင်းလေး တခဲလောက် ရရင် ညစာလွေးတယ်။အမေ့ ဆီကိုတောင် မပြန်နိုင်ဘူး။
ဒီလိုနဲ့ သုံးရက်မြောက်နေ့မှာ အလှူကြီးက ပြီးသွားတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဟာကျန်ရစ်တယ်။ ရင်ထဲတင်ဘယ်ဟုတ်မလဲ။ ဗိုက်ထဲလည်း ဟာပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်တော့် အရင်ဈေးထဲ ရှာဖွေစားရတဲ့ ဘဝကို ပြန်သွားရတော့မယ်။ ဗိုက်ဟောင်းလောင်းနဲ့ သူတို့ ခိုင်းတာတွေ လုပ်ရတော့မယ်။
ဒီလို အဆင့်သင့် ထမင်းလေးစားရတဲ့ဘဝကို ကျွန်တော် အိပ်မက်မက်ခဲ့တယ်။ အိပ်မက်ဆိုတဲ့အတိုင်း ခဏပါပဲလေ။
အလှူကြီးလာလုပ်တာ ကောင်းလည်းကောင်းတယ်။ မကောင်းလည်းမကောင်းဘူးဗျ။
ကောင်းတယ်ဆိုတာက ကျွန်တော့်ဘဝမှာ ထမင်း၀၀လင်လင် စားဖူးသွားတယ်။
မကောင်းတာက ကျွန်တော် ထမင်းကို ကြိုက်သွားပြီ။ ဗိုက်ပြည့်ရတဲ့အရသာကို သိသွားပြီ။ အရင်ကထက် နှစ်ဆတိုးပြီး ဆာတတ်လာပြီ။အကျင့်ပျက်သွားပြီပေါ့ဗျာ။
နောက် ကျွန်တော် ဒေါသတွေ ထွက်တတ်လာတယ်။ သူ့အဖေ အမေ နဲ့အတူ ထမင်းစားနေကြတဲ့ ကျွန်တော့်ရွယ်တူတွေတွေ့ရင် ဒေါသထွက်လာတယ်။ဘာလို့လဲ မသိဘူး။
ငါကျ မစားရဘူးဆိုတဲ့ အတွေးလည်း ပါမယ်ထင်တယ်။ မနာလိုတာလား ဘာလားလည်း မသိတော့ဘူး။
