NooshDaroo | نوشدارو

💡 شنود هدفون‌ها از فاصله ۳۰ متری؛ وقتی رمزنگاری هم حریف هکرها نمی‌شود محققان دانشگاه‌های «علم و صنعت» و «پلی‌تکنیک» هنگ‌کنگ از روشی به نام «اینجکت‌ایو» (InjectEave) رونمایی کرده‌اند که امکان بازسازی و شنود واضح صدای هدفون‌ها را از فاصله ۳۰ متری و حتی از پشت دیوار فراهم می‌سازد. برخلاف روش‌های سنتی که صرفاً تشعشعات ضعیف رادیویی دستگاه را ثبت می‌کردند، در این حمله یک سیگنال الکترومغناطیسی فعال (بین بازه ۰ تا ۹ مگاهرتز) به سوی دستگاه ارسال می‌شود. این سیگنال با قطعات آنالوگ سخت‌افزار (مانند تقویت‌کننده‌ها و مبدل‌ها) ترکیب شده و سپس سیگنال بازگشتی که حامل صدای در حال پخش است، توسط گیرنده‌های مهاجم دریافت و بازسازی می‌شود. طبق مستندات پژوهش، برد مؤثر برای هر دستگاه در آزمایش‌های عادی بین ۱ تا ۶ متر بوده است. عبور از دیوار هم آزمایش شده، اما از فاصله‌ی ۱ متر و از پشت یک دیوار بتنی ۳۰ سانتی‌متری. رقم ۳۰ متر فقط برای هدفون‌ها و با استفاده از یک تقویت‌کننده‌ی توان رادیویی به دست آمده است. این حمله روی ۱۱ محصول با موفقیت آزمایش شده؛ از جمله: • ایرپاد اپل • هدفون‌های سونی (Sony ZX110AP) • اچ‌پی (HP H231R) • فیلیپس (Philips TAH2020) • یوگرین (UGreen MAX2) • گجت‌های هوشمند شیائومی ▪️ چرا رمزنگاری جلوی این حمله را نمی‌گیرد؟ نکته مهم اینجاست که چون نشت داده در لایه سخت‌افزار و قطعات آنالوگ رخ می‌دهد، راهکارهای نرم‌افزاری و رمزنگاری داده‌ها قادر به متوقف کردن آن نیستند. روش‌هایی مانند عایق‌بندی فیزیکی و فیلترهای سخت‌افزاری می‌تواند سیگنال‌های نشتی را کاهش دهد، اما به گفته‌ی محققان، امنیت کامل را تضمین نخواهند کرد. تا زمان نگارش این مقاله، هیچ گزارشی از استفاده‌ی عملی از این روش علیه کاربران منتشر نشده و پژوهشگران هم چنین ادعایی نکرده‌اند. با این حال، سازوکار آن نشان می‌دهد که رمزنگاری صدا یک «سپر غیرقابل نفوذ» در برابر هکرها نیست. ✍️ یونس مرادی #خبر_و_تحلیل برای آگاهی از روش‌های تازه شنود و تهدیدهای حریم خصوصی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 مشاوره‌ی مالی با هوش مصنوعی: قماری که در اکثر مواقع می‌بازید! تا به حال از چت‌بات‌ها پرسیده‌اید که پولتان را کجا سرمایه‌گذاری کنید یا کی سهامی که دارید را بفروشید؟ پژوهش‌های جدید نشان می‌دهد که بهتر است تصمیمات حساس مالی خود را به این ابزارها نسپارید چون در اغلب مواقع نتایج مطلوبی به دنبال ندارد. ▪️ ۱۸ مدل، ۱۲۱ پرسش و ۵۷ درصد پاسخ نادرست شرکت فین‌تک «سترن» (Saturn) در پژوهشی جامع با عنوان «مرجعیت مصنوعی»، ۱۸ مدل برجسته هوش مصنوعی از جمله ChatGPT، Claude، Copilot Grok و Gemini را با ۱۲۱ پرسش واقعی در زمینه‌ی مدیریت مالی آزمایش کرد. پس از بررسی بیش از ۱۰ هزار پاسخ مشخص شد که این مدل‌ها در ۵۷ درصد موارد پاسخ نادرست ارائه داده‌اند. با سخت‌تر شدن پرسش‌ها (مانند موضوعات مرتبط با مالیات، وام‌های دانشجویی، وام مسکن و بازنشستگی)، میانگین خطا به ۸۸ درصد رسید و برخی مدل‌ها در ۹۹ درصد مواقع پاسخ اشتباه دادند. این در حالی است که پرسش‌های مطرح شده دغدغه‌های روزمره کاربرانی هستند که به دنبال راهنمایی می‌گردند. البته توجه کنید که خود شرکت سترن ابزار هوش مصنوعی به شرکت‌های مشاوره‌ی مالی می‌فروشد و از این‌که مردم به‌جای چت‌بات‌های عمومی، سراغ مشاور انسانی بروند سود می‌برد (بنابراین ممکن است نتایج این پژوهش لزوما بی‌طرفانه نباشد)؛ اما گزارش‌های دیگر هم از نتایج مشابه حکایت دارند. برای مثال نظرسنجی مؤسسه‌ی «گالوپ» با همکاری شرکت مالی «ادوارد جونز» روی بیش از ۵ هزار بزرگسال آمریکایی نشان می‌دهد حدود یک‌پنجم کسانی که در یک سال گذشته دنبال راهنمایی مالی بوده‌اند، سراغ هوش مصنوعی رفته‌اند؛ در حالی که فقط حدود سه نفر از هر ده نفر به توانایی هوش مصنوعی در مدیریت پول اعتماد دارند. ▪️ اعتماد چشم‌بسته کاربران به ابزارها هم‌زمان با این آمار، نظرسنجی مؤسسه‌ی «پنشن‌بی» (PensionBee) از ۱۰۰۰ کاربر هوش مصنوعی نشان می‌دهد که ۵۷ درصد افراد بدون هیچ‌گونه راستی‌آزمایی، مشاوره‌های مالی چت‌بات‌ها را مبنای عمل قرار می‌دهند. این تمایل در میان «نسل زد» به ۶۶ درصد می‌رسد؛ گروهی که عموماً کمترین پس‌انداز را برای جبران ضررهای مالی دارند. همچنین ۲۳ درصد پاسخ‌دهندگان قبلاً اطلاعات مالی غلط از چت‌بات‌ها دریافت کرده‌اند و ۵ درصد آن‌ها تنها پس از اجرای توصیه و اقدام عملی، متوجه این اشتباه شده‌اند. نکته‌ی نگران‌کننده‌تر، اطلاعاتی است که کاربران در اختیار چت‌بات‌ها می‌گذارند. در همین نظرسنجی، پاسخ‌دهندگان این اطلاعات خود را با چت‌بات به اشتراک گذاشته‌اند: • ۱۷ درصد موجودی حساب • ۸ درصد صورت‌حساب بانکی یا کارت اعتباری • ۴ درصد شماره‌ی حساب یا کارت • ۳ درصد شماره‌ی گذرنامه، گواهینامه یا شماره‌ی ملی ▪️ لحن شیوا به معنای پاسخ درست نیست هیچ‌کدام از این یافته‌ها به این معنا نیست که هوش مصنوعی برای پرسش‌های مالی بی‌فایده است. برای فهمیدن مفاهیم، مثلاً اینکه سود مرکب چیست، صندوق درآمد ثابت با صندوق سهامی چه فرقی دارد یا در قرارداد وام دنبال چه بندهایی بگردیم، ابزار سریع و مفیدی است. مشکل اینجاست که یک پاسخ روان و مطمئن را «درست» فرض کنیم و بر اساس آن تصمیمی بگیریم که برگشتش سخت است. برخلاف مشاوران رسمی که موظف به رعایت قانون هستند و در صورت ارائه مشاوره نادرست پاسخگو خواهند بود، سیستم‌های هوش مصنوعی هیچ مجوز، تعهد حقوقی یا مسئولیتی در قبال ضرر شما ندارند. بنابراین برای جلوگیری از خطرات جبران‌ناپذیر مالی، از آن‌ها فقط برای درک ساختار کلی موضوعات استفاده کنید و هرگز به اعداد و محاسبات مطرح شده تکیه نکنید. ✍️ یونس مرادی #خبر_و_تحلیل برای اطلاع از جدیدترین رویدادها در دنیای هوش مصنوعی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

💡 شامیر؛ وقتی یک راز را بین چند نفر تقسیم می‌کنید «تسهیم راز شامیر» برای زمانی است که نمی‌خواهید یک کلید حساس فقط در اختیار یک نفر یا یک محل باشد. این الگوریتم راز را به چند سهم مستقل تبدیل می‌کند و مشخص می‌شود حداقل چند سهم برای بازیابی لازم است. مثلاً در الگوی «۳ از ۵»، پنج سهم ساخته می‌شود؛ هر سه سهم معتبر راز را بازسازی می‌کنند، اما یک یا دو سهم به‌تنهایی اطلاعات مفیدی از راز اصلی نمی‌دهند. ⚡️ اشتباه مهم سهم شامیر، تکه‌ای از رمز نیست. عبارت بازیابی ۱۲ یا ۲۴ کلمه‌ای کیف‌پول را با بریدن فهرست کلمات تقسیم نکنید؛ هر تکه بخشی از راز را فاش می‌کند و گم‌شدن یکی ممکن است بازیابی را ناممکن کند. ✅ روش استفادهٔ امن‌تر • فقط از ابزار رسمی، معتبر و مستند استفاده کنید. • سازگاری ابزار و استاندارد آن، مانند SLIP-0039، را بررسی کنید. • آستانه را طوری انتخاب کنید که گم‌شدن یک سهم فاجعه‌ساز نباشد. • سهم‌ها را در مکان‌های جدا نگه دارید و همه را به یک نفر نسپارید. • پیش از انتقال دارایی یا حذف نسخه قبلی، بازیابی را آزمایش کنید. • نام ابزار، نسخه و دستور بازیابی را آفلاین ثبت کنید. • کلید واقعی را در ابزارهای آنلاین ناشناس وارد نکنید. برای بیشتر کاربران، قابلیت بازیابی رسمی سرویس‌ها یا «دسترسی اضطراری» مدیر رمز عبور ساده‌تر است. شامیر بیشتر برای کلیدهای بسیار حساس مناسب است؛ زیرا هرکس به تعداد کافی سهم برسد، می‌تواند راز را بازسازی کند. ⛓ نسخه کامل این مطلب را در سایت نوشدارو بخوانید. ✍️ هوشیار ذوالفقارنسب #مبانی_امنیت #ارزهای_دیجیتال برای یادگیری تکنیک‌های افزایش امنیت در فضای دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 سوگواری دیجیتال: چرا افرادی که از دست می‌دهیم هنوز همه جا حضور دارند سوگواری حالتی طبیعی است که هنگام از دست دادن یک شخص یا چیز عزیز پیدا می‌کنیم و سوگ را می‌توان فرایندی برای به‌رسمیت‌شناختن و پذیرش فقدان درنظر گرفت. اما امروزه اپ‌های گالری عکس‌های مشترک‌مان با فرد از دست‌رفته را یادآوری می‌کنند و شبکه‌های اجتماعی پست‌ها و استوری‌های او را زنده نگه می‌دارند. در فضای دیجیتال، شخص از دست‌رفته هرگز ناپدید نمی‌شود، بلکه در عکس‌ها، پیام‌ها و الگوریتم‌ها باقی می‌ماند. این امر لزوماً مانع سوگواری نمی‌شود، اما به آن ماهیت جدیدی می‌دهد. نظریه‌های جدیدتر سوگ می‌گویند هضم فقدان به‌معنی جداشدن کامل از فرد از دست‌رفته نیست؛ باید آثار آن ارتباط را به‌رسمیت بشناسیم و همزمان غیاب او را بپذیریم. مشکل از جایی آغاز می‌شود که الگوریتم‌ها خاطرات را ناخواسته بازمی‌گردانند و مرز میان فقدان و حضور را مبهم می‌کنند. برای پس‌گرفتن اختیار مواجهه با خاطرات می‌توانیم اعلان‌های یادآوری را خاموش کنیم؛ چت‌های واتس‌اپ یا تلگرام را آرشیو کنیم؛ نمایش خاطرات مربوط به چهره‌ها، تاریخ‌ها یا مکان‌های خاص را در گالری گوگل و اپل متوقف کنیم؛ و داده‌ها را در یک آرشیو آفلاین یا فضای ابری، دور از الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی، نگه داریم. اگر پلتفرمی پیوندی با فرد از دست‌رفته دارد، شاید لازم باشد اعلان‌هایش را برای مدتی متوقف کنیم. برای کنار آمدن با فقدان لازم نیست همه‌چیز را حذف کنیم؛ جلوگیری از یادآوری‌های «ناخواسته» کافی است. هضم فقدان نیازمند رجوع خودخواسته به گذشته است، اما نباید اجازه دهیم الگوریتم‌ها ابتکار عمل را در دست بگیرند. ⛓ نسخه‌ی کامل‌تر این مطلب را در سایت نوشدارو بخوانید ✍️ رضا زارع‌پور #سواد_دیجیتال #بحران_و_شرایط_اضطراری برای محافظت از سلامت روان خود و عزیزانتان در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

💡 گزارش جعلی هوش مصنوعی، آمریکا را تا آستانه جنگ با چین برد! شبکه خبری «سی‌ان‌ان» (CNN) فاش کرده که یک گزارش جعلی تولیدشده توسط هوش مصنوعی، ارتش آمریکا را تا آستانه یک جنگ تمام‌عیار با چین پیش برده است. این اتفاق، زنگ خطری جدی برای اعتماد بی‌چون‌وچرا به خروجی‌های هوش مصنوعی است. به گفته منابع آگاه این گزارش دروغین ادعا می‌کرد که یک کشتی چینی در خاورمیانه در حال حمل قطعات سلاح هسته‌ای است. بر اساس همین اطلاعات غلط، ارتش آمریکا برنامه‌ریزی کرده بود تا وارد این کشتی شود و حتی هواپیماهای نظامی نیز به پرواز درآمده بودند. اما پیش از انجام هرگونه اقدام عملی، مقامات متوجه ساختگی بودن گزارش شدند. بررسی‌ها نشان داد که یک تحلیل‌گر، این گزارش را با استفاده از هوش مصنوعی تهیه کرده! هنوز مشخص نیست تحلیل‌گر مذکور از مدل‌های زبانی عمومی و تجاری استفاده کرده یا از ابزارهای داخلی ارتش؛ اما یکی از مقامات پیشین آشنا با این سامانه‌ها به سی‌ان‌ان گفته ابزارهای هوش مصنوعی مورد استفاده در بخش‌های دولتی و نظامی، تفاوت زیادی با مدل‌های تجاری ندارند و تنها ظاهری متفاوت به آن‌ها داده شده است. این ماجرا در حالی رخ داده که دولت آمریکا با اجرای «راهبرد شتاب‌بخشی هوش مصنوعی» در ژانویه ۲۰۲۶ و با شعار تبدیل شدن به یک نیروی جنگی «مبتنی بر هوش مصنوعی» (AI-First)، در حال گسترش این فناوری در ارتش است. علاوه بر این دونالد ترامپ با انتقاد از هشدارهای کارشناسان در مورد خطرات هوش مصنوعی، ایده تاسیس نهادی جدید تحت عنوان «نیروی هوش مصنوعی» (AI Force) را مطرح کرده است. ✍️ یونس مرادی #خبر_و_تحلیل برای اطلاع از اخبار داغ دنیای هوش مصنوعی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

یه عکس، زندگیمون رو نابود کرد! 💡 @NooshDaroo_web

💡 وقتی کسی در فضای مجازی از تمام کردن زندگی حرف می‌زند: چه بگوییم، چه نگوییم، به کجا وصل کنیم؟ «دوستم استوری گذاشت که: خسته‌ام از همه چیز، دیگر نمی‌کشم. لایک کردم و رد شدم. حالا دو روز است عذاب وجدان دارم.» ممکن است شما هم تجربه‌ی مشابهی داشته باشید. فشار اقتصادی و روانی چند ماه اخیر باعث شده پست‌ها و استوری‌های ناامیدانه بیشتر از همیشه در فید همه ما دیده شود. بیشتر ما نمی‌دانیم با آن چه کنیم. یا رد می‌شویم چون می‌ترسیم چیزی بگوییم که بدتر شود، یا با جمله‌هایی جواب می‌دهیم که با نیت خوب گفته می‌شوند ولی عملا کمک نمی‌کنند و حتی گاهی کار را بدتر می‌کنند… این مطلب یک راهنمای ساده است برای چنین لحظاتی: چه نشانه‌هایی را جدی بگیریم، چه بگوییم و چه نگوییم، چطور خصوصی وارد گفت‌وگو شویم، به کجا وصل کنیم، و اگر ادمین کانال یا تولیدکننده محتوا هستیم، چه چیزهایی را هرگز منتشر نکنیم. اصول آن از راهنمای سازمان جهانی بهداشت برای انتشار مسئولانه در این موضوع (نسخه ۲۰۲۳) و توصیه‌های دفتر سلامت روان وزارت بهداشت گرفته شده است. ▪️ چرا «لایک کردم و رد شدم» این‌قدر رایج است ترس اصلی بیشتر ما این است که با حرف زدن، فکر بدی در ذهن طرف بکاریم یا اوضاع را بدتر کنیم. اما شواهد چیز دیگری می‌گویند. این موضوع قابل پیشگیری است و «باید درباره آن صحبت شود»؛ و این‌که به کسی بگوییم «حرف نزن و با کسی صحبت نکن» نه‌تنها کمکی نمی‌کند، بلکه می‌تواند احتمال آسیب را بیشتر کند. پرسیدن مستقیم و با آرامش از حال کسی، خطر را بالا نمی‌برد؛ برعکس، این اغلب اولین باری است که آن شخص احساس می‌کند دیده شده. دلیل دوم ساده‌تر است: در فضای مجازی همه فکر می‌کنند «حتماً شخص دیگری قبلا به او پیام داده». نتیجه این می‌شود که یک استوری با صد بازدید، بدون حتی یک پیام خصوصی می‌ماند. اگر شما آن را دیده‌اید، فرض کنید تنها کسی هستید که دیده‌اید. ▪️ نشانه‌هایی که در متن و رفتار آنلاین باید جدی گرفت هیچ فهرستی کامل نیست و لازم نیست برای جدی گرفتن یک پست، همه این‌ها را ببینید. یک مورد هم کافی است تا به‌جای لایک، پیام بدهید: • جمله‌هایی درباره بار بودن، بی‌فایده بودن یا این‌که «بدون من بهتر است» • حرف از تمام شدن، رفتن، خداحافظی یا «دیگر تحمل ندارم»، حتی به شوخی یا در قالب شعر و آهنگ • تغییر ناگهانی لحن: کسی که همیشه شوخ بود و حالا فقط پست‌های تاریک می‌گذارد، یا برعکس، بعد از مدتی ناامیدی ناگهان آرام و «تمام‌شده» به نظر می‌رسد • خداحافظی با آدم‌ها، بخشیدن چیزهای باارزش یا نوشتن پیام‌هایی که شبیه جمع‌بندی زندگی است • پست‌های نیمه‌شب همراه با نشانه‌های انزوا، بی‌خوابی، از دست دادن کار یا رابطه، یا یک ضربه مالی بزرگ • پاک کردن ناگهانی حساب یا حذف همه پست‌ها بعد از یک دوره پیام‌های ناامیدانه ▪️ چه بگوییم، چه نگوییم کلمه‌ها در این لحظه مهم‌اند، ولی نه آن‌قدر که از ترس اشتباه، سکوت کنید. یک پیام ساده و صادقانه از یک پیام کامل و حرفه‌ای بهتر است. این جمله‌ها معمولاً کمک می‌کنند: • «این استوری‌ات را دیدم و نگرانت شدم. حالت چطور است؟» • «لازم نیست الان چیزی را توضیح بدهی. من این‌جا هستم و می‌شنوم» • «می‌خواهم مستقیم بپرسم: به این فکر می‌کنی که به زندگی‌ات پایان بدهی؟» • «با هم یک راه پیدا می‌کنیم. اجازه می‌دهی امشب زنگ بزنم یا بیایم پیشت؟» • «می‌شود با هم به ۱۹۰ زنگ بزنیم؟ من کنارت می‌مانم» اما گفتن این‌ها اوضاع‌ را بدتر می‌کند: • «قوی باش» یا «تو از این‌ها قوی‌تری» • «خیلی‌ها وضع‌شان از تو بدتر است» یا «ناشکری نکن» • «این‌ها را برای جلب توجه می‌گویی» • «چرا این‌طوری فکر می‌کنی؟ به خانواده‌ات فکر کن» • نصیحت، سرزنش، نقل خاطره‌های خودتان، یا وعده‌ای که نمی‌توانید نگه دارید جمله‌های بخش دوم همه با نیت خوب گفته می‌شوند، ولی پیام مشترک‌شان این است که «احساس تو اشتباه است». آدمی که ناامید است، از این جمله‌ها نتیجه می‌گیرد که حتی حرف زدن هم فایده ندارد. جمله‌های بخش اول برعکس، اول می‌شنوند و بعد راه نشان می‌دهند. ▪️چطور خصوصی و مستقیم وارد گفت‌وگو شویم کامنت عمومی زیر پست، حتی با مهربان‌ترین کلمه‌ها، جای این گفت‌وگو نیست؛ هم طرف را در معرض دید بقیه می‌گذارد و هم معمولاً به جواب‌های کلیشه‌ای ختم می‌شود. مسیر درست پنج گام دارد: • پیام خصوصی بدهید، نه کامنت؛ اگر شماره‌اش را دارید، تماس صوتی از پیام بهتر است و دیدار حضوری از هر دو بهتر؛ • مستقیم و بدون طفره بپرسید که آیا به پایان دادن به زندگی‌اش فکر می‌کند؛ این سوال «خطر را زیاد نمی‌کند» و به او اجازه می‌دهد بدون شرم جواب بدهد؛ • گوش بدهید و حرفش را قطع نکنید؛ لازم نیست مشکلش را حل کنید، لازم است بفهمد تنها نیست؛ • با هم یک قدم بعدی مشخص کنید: تماس با یکی از خطوط کمک، رفتن نزد یک تراپیست، یا خبر دادن به یک نفر از خانواده که او خودش انتخاب می‌کند؛ • فردا و پس‌فردا دوباره پیام بدهید؛ «حالت چطوره؟». همین عبارت ساده در روزهای بعد، گاهی مهم‌تر از گفت‌وگوی اول است. اگر از پیام یا تماس متوجه شدید که فرد همین حالا در خطر است یا اقدامی کرده، منتظر نمانید: با ۱۱۵ (اورژانس) یا ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) تماس بگیرید و اگر می‌توانید، تا رسیدن کمک خودتان یا کسی از نزدیکانش کنار او بماند. ▪️ به کجا وصل کنیم بخشی از کمک، دانستن همین چند شماره است تا در لحظه لازم دنبال‌شان نگردید. خط ۱۹۰ وزارت بهداشت از ۸ صبح تا ۱۲ شب شما را به یک روان‌شناس وصل می‌کند؛ تماس بی‌نام است، حدود ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و اگر لازم باشد به خدمات رایگان حضوری ارجاع می‌دهد. خط ۱۴۸۰ صدای مشاور بهزیستی و خط ۱۲۳ اورژانس اجتماعی هم مسیرهای شناخته‌شده‌اند. برای خدمات حضوری، هم «مراکز جامع سلامت محله» و ۱۴۸ مرکز «سراج» در سراسر کشور، خدمات روان‌شناسی و مددکاری رایگان ارائه می‌کنند. کجا کمک بگیریم: ۱۹۰ (مشاوره روان‌شناختی وزارت بهداشت، ۸ صبح تا ۱۲ شب، بی‌نام و رایگان) · ۱۴۸۰ (صدای مشاور بهزیستی) · ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی، شبانه‌روزی) · ۱۱۵ (اورژانس، شبانه‌روزی). این شماره‌ها را همین حالا در گوشی ذخیره کنید؛ در لحظه نگرانی، وقت جست‌وجو ندارید. ▪️ اگر ادمین کانال یا تولیدکننده محتوا هستید پژوهش‌های چند دهه اخیر نشان داده نحوه حرف زدن رسانه‌ها درباره این موضوع، روی افراد در معرض خطر اثر واقعی دارد؛ هم می‌تواند آسیب را بیشتر کند و هم، اگر مسئولانه باشد، محافظت کند. سازمان جهانی بهداشت در راهنمای ۲۰۲۳ خود و وزارت بهداشت ایران در «راهنمای بازنمایی مسئولانه اخبار خودکشی در رسانه‌ها» (پاییز ۱۴۰۳) اصول مشترکی را تکرار کرده‌اند. اینها برای ادمین یک کانال هزار نفره هم به همان اندازه‌ی یک رسانه‌ی بزرگ معتبر و مهم است: • هرگز روش، ابزار یا مکان را توصیف نکنید و از عکس و ویدئوی صحنه، نامه یا پیام آخر استفاده نکنید • خبر را با تیتر هیجانی، جزئیات دراماتیک یا در جایگاه اول کانال منتشر نکنید و آن را تکرار نکنید • علت را به یک عامل ساده تقلیل ندهید («به خاطر بدهی»، «به خاطر شکست عشقی»)؛ این موضوع همیشه چندعاملی است • آن را راه‌حل، رهایی یا عملی شجاعانه و رمانتیک تصویر نکنید؛ از تعبیرهایی مثل «موفق» یا «ناموفق» هم استفاده نکنید • درباره چهره‌های مشهور با احتیاط دوچندان بنویسید، چون اثر سرایت در این موارد قوی‌تر است • همیشه شماره‌های کمک را کنار مطلب بگذارید و اگر می‌شود، روایت کسی را بیاورید که از بحران عبور کرده است این قاعده‌ها فقط برای خبر نیستند. یک استوری بازنشرشده، یک فوروارد در گروه خانوادگی یا یک ویدئوی «هشداردهنده» با جزئیات، همان اثر را دارد. پیش از انتشار، یک سوال کافی است: این محتوا به کسی که همین حالا در بدترین حال خودش است، چه می‌گوید؟ ▪️ و اگر خودتان آن کسی هستید که این استوری را نوشته شاید این مقاله را نه برای دوست‌تان، که برای خودتان باز کرده‌اید. اگر این روزها به پایان دادن به همه‌چیز فکر می‌کنید، بدانید این فکر نشانه ضعف یا دیوانگی نیست؛ نشانه دردی است که از ظرفیت فعلی شما بزرگ‌تر شده و درد، برخلاف آن‌چه الان به نظر می‌رسد، قابل کم شدن است. لازم نیست همه‌چیز را برای کسی توضیح بدهید. همین امشب می‌توانید با شماره ۱۹۰ یا ۱۴۸۰ تماس بگیرید و فقط بگویید «حالم خوب نیست». اگر ساعت از ۱۲ شب گذشته، ۱۲۳ (اورژانس اجتماعی) شبانه‌روزی پاسخ می‌دهد. آن سوی خط کسی است که کارش شنیدن همین جمله است. #بحران_و_شرایط_اضطراری #سواد_دیجیتال ⛓ لینک مطالعه‌ی این مطلب در سایت نوشدارو برای محافظت از سلامت روان خود و عزیزانتان در شرایط سخت و بحرانی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡@NooshDaroo_web

💡 بدافزاری که برای سرقت اطلاعات اندروید به دستیار هوش مصنوعی مجهز است! این روزها بدافزار اندرویدی جدیدی جولان می‌دهد که یک دستیار هوش مصنوعی اختصاصی دارد تا به آن بگوید چه کار کند! به نظر می‌رسد این دستیار کاملاً مستقل از هکر (اپراتور بدافزار) عمل می‌کند؛ به این معنی که برای انجام کارهای مخرب، نیازی به حضور و هدایت لحظه‌ای هکرها ندارد. ▪️ مشکلی که هوش مصنوعی برای هکرها حل کرد معمولاً وقتی مجرمان سایبری یک بدافزار برای سرقت اطلاعات بانکی می‌سازند، باید مختصات دقیق دکمه‌ها و کادرهای روی صفحه را در کد بدافزار وارد کنند؛ مثلاً دقیقاً مشخص کنند که رمز عبور کجا وارد می‌شود یا دکمه ورود کجاست. مشکل اینجاست که اگر اپلیکیشن بانک آپدیت شود و ظاهرش تغییر کند، بدافزار گیج شده و از کار می‌افتد. اما با ورود هوش مصنوعی، این مشکل برای هکرها حل شده است! یک بدافزار جدید اندروید به نام RedHat از صفحه‌ی گوشی اسکرین‌شات می‌گیرد و آن را برای دستیار هوش مصنوعی خود می‌فرستد و سپس هوش مصنوعی به بدافزار دستور می‌دهد که قدم بعدی چیست و روی چه چیزی باید کلیک کند! این ویژگی باعث می‌شود عملکرد آن بسیار سازگارتر باشد و شناسایی‌اش برای نرم‌افزارهای امنیتی، نسبت به بدافزارهای سنتی و از پیش برنامه‌ریزی‌شده، بسیار سخت‌تر شود. ▪️ بدافزاری که دوباره زنده می‌شود این ابزار مخرب همچنین به مکانیزم‌های بقای پیشرفته‌ای هم مجهز است؛ به طوری که می‌تواند فایل‌های پاک‌شده خود را دوباره نصب کند! حتی اگر کاربر بخواهد آن را حذف کند، بدافزار در این فرآیند اختلال ایجاد کرده و عملیات حذف را لغو می‌کند و یا یک پیام خطای جعلی به کاربر نشان می‌دهد! این بدافزار را پژوهشگران شرکت امنیتی Zimperium zLabs شناسایی کرده‌اند؛ به گفته آن‌ها RedHat خاستگاهی چینی دارد و از طریق فروشگاه‌های غیررسمی اپلیکیشن، شبکه‌های اجتماعی، تبلیغات آلوده و اسپم پیامکی پخش می‌شود. تا این لحظه، هنوز اطلاعاتی درباره اینکه چه کسانی هدف این بدافزار بوده‌اند یا چه تعداد کاربر قربانی آن شده‌اند، منتشر نشده است. #خبر_و_تحلیل #امنیت_در_تلفن_هوشمند برای آگاهی از بدافزارهای موبایلی و راه‌های محافظت از گوشی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web

💡 جمینای در نخستین «فرار» شناخته‌شده‌ی هوش مصنوعی گوگل سه شرکت را هک کرد! طی چند هفته‌ی گذشته فرار ایجنت‌های شرکت آنتروپیک و OpenAI و هک کردن چندین شرکت سروصدای زیادی به پا کرد و در نوشدارو هم به آن پرداختیم. حالا نوبت به هوش مصنوعی جمینای گوگل رسیده: ایجنت گوگل در جریان یک آزمون قابلیت‌های امنیت سایبری، به اینترنت دسترسی پیدا کرده و به سیستم‌های چند شرکت نفوذ کرده است؛ این نخستین نمونه‌ی شناخته‌شده از انجام خودمختار چنین اقدامی توسط سیستم‌های هوش مصنوعی گوگل است. به گفته‌ی معاون مهندسی امنیت گوگل، جمینای تصور می‌کرده که این سایت‌ها در محدوده‌ی آزمون نفوذش قرار دارند. او گفته که هر سه شرکت مطلع شده‌اند (فعلا اسم‌شان اعلام نشده) و گوگل با شریک آموزشی خود روی اصلاح فرایندهای آزمون کار می‌کند. #خبر_و_تحلیل برای پیگیری اخبار هوش مصنوعی و امنیت سایبری، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 مصاحبه کاری جعلی؛ تله هکرهای کره شمالی برای کارجویان پیدا کردن یک شغل دورکاری با درآمد دلاری در شرکت‌های خارجی، رویای بسیاری از متخصصان است؛ اما نهادهای امنیتی آمریکا، آلمان، ژاپن و استرالیا ساعاتی پیش هشدار داده‌اند که هکرهای کره شمالی دقیقاً در همین نقطه کمین کرده‌اند. آن‌ها با جا زدن خود به عنوان کارفرما، کامپیوتر کارجویان را آلوده و کیف پول دیجیتال آن‌ها را خالی می‌کنند. این گروه هکری بیشتر به سراغ برنامه‌نویسان و متخصصان فناوری می‌رود. آن‌ها آگهی‌های شغلی جذابی به نام شرکت‌های معتبر یا استارتاپ‌های فعال در حوزه هوش مصنوعی، رمزارز یا «ان‌اف‌تی» (NFT) منتشر می‌کنند تا طعمه‌های خود را به جلسه مصاحبه بکشانند. سپس در جریان مراحل استخدام، از کارجو می‌خواهند تا یک فایل، نرم‌افزار آزمایشی یا یک ابزار ارزیابی مهارت را برای انجام تست برنامه‌نویسی دانلود و اجرا کند. بدافزارهای این کارزار فقط رمز عبور نمی‌دزدند؛ می‌توانند محتوای کلیپ‌بورد، کلیدهای فشرده‌شده، اسکرین‌شات، کوکی مرورگر، کلید خصوصی و عبارت بازیابی کیف پول و تصاویر مدارک شناسایی را نیز خارج کنند. تاکنون بیش از ۳۰ هزار دستگاه در بیش از ۱۰۰ کشور جهان به این روش آلوده شده‌اند و طبق این هشدار، هکرها موفق شده‌اند معادل نزدیک به ۱۱ میلیون دلار رمزارز را از بیش از ۷ هزار کیف پول دیجیتال تخلیه کرده و به کره شمالی انتقال دهند. اما ماجرا فقط به سرقت از افراد ختم نمی‌شود. برخی نیروهای فناوری کره شمالی با مدارک و هویت جعلی در شرکت‌های واقعی استخدام می‌شوند و از رایانه‌هایی در کشور مقصد که «مزرعه لپ‌تاپ» (Laptop Farms) نامیده می‌شوند، از راه دور کار می‌کنند. مقام‌های ژاپنی برای نخستین‌بار یکی از این مراکز را در ژاپن متلاشی کرده‌اند و FBI نیز تعقیب واسطه‌های مشابه در آمریکا را ادامه می‌دهد. در آخر اینکه بازار کار آنلاین مرزهای جغرافیایی را از بین برده است، اما این هشدار نشان می‌دهد که هر پیشنهاد شغلی در فضای دیجیتال واقعی نیست. پیشنهادهای کاری خیره‌کننده از شرکت‌هایی که هویت‌شان به‌سادگی قابل تأیید نیست، می‌تواند به جای فرصت طلایی، تله‌ای برای سرقت داده‌ها و دارایی‌های شما باشد. ✍️ دانیال طبایی #خبر_و_تحلیل برای در امان ماندن از تله‌های سایبری، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 مصاحبه کاری جعلی؛ تله هکرهای کره شمالی برای کارجویان پیدا کردن یک شغل دورکاری با درآمد دلاری در شرکت‌های خارجی، رویای بسیاری از متخصصان است؛ اما نهادهای امنیتی آمریکا، آلمان، ژاپن و استرالیا ساعاتی پیش هشدار داده‌اند که هکرهای کره شمالی دقیقاً در همین نقطه کمین کرده‌اند. آن‌ها با جا زدن خود به عنوان کارفرما، کامپیوتر کارجویان را آلوده و کیف پول دیجیتال آن‌ها را خالی می‌کنند. این گروه هکری بیشتر به سراغ برنامه‌نویسان و متخصصان فناوری می‌رود. آن‌ها آگهی‌های شغلی جذابی به نام شرکت‌های معتبر یا استارتاپ‌های فعال در حوزه هوش مصنوعی، رمزارز یا «ان‌اف‌تی» (NFT) منتشر می‌کنند تا طعمه‌های خود را به جلسه مصاحبه بکشانند. سپس در جریان مراحل استخدام، از کارجو می‌خواهند تا یک فایل، نرم‌افزار آزمایشی یا یک ابزار ارزیابی مهارت را برای انجام تست برنامه‌نویسی دانلود و اجرا کند. بدافزارهای این کارزار فقط رمز عبور نمی‌دزدند؛ می‌توانند محتوای کلیپ‌بورد، کلیدهای فشرده‌شده، اسکرین‌شات، کوکی مرورگر، کلید خصوصی و عبارت بازیابی کیف پول و تصاویر مدارک شناسایی را نیز خارج کنند. تاکنون بیش از ۳۰ هزار دستگاه در بیش از ۱۰۰ کشور جهان به این روش آلوده شده‌اند و طبق این هشدار، هکرها موفق شده‌اند معادل نزدیک به ۱۱ میلیون دلار رمزارز را از بیش از ۷ هزار کیف پول دیجیتال تخلیه کرده و به کره شمالی انتقال دهند. اما ماجرا فقط به سرقت از افراد ختم نمی‌شود. برخی نیروهای فناوری کره شمالی با مدارک و هویت جعلی در شرکت‌های واقعی استخدام می‌شوند و از رایانه‌هایی در کشور مقصد که «مزرعه لپ‌تاپ» (Laptop Farms) نامیده می‌شوند، از راه دور کار می‌کنند. مقام‌های ژاپنی برای نخستین‌بار یکی از این مراکز را در ژاپن متلاشی کرده‌اند و FBI نیز تعقیب واسطه‌های مشابه در آمریکا را ادامه می‌دهد. در آخر اینکه بازار کار آنلاین مرزهای جغرافیایی را از بین برده است، اما این هشدار نشان می‌دهد که هر پیشنهاد شغلی در فضای دیجیتال واقعی نیست. پیشنهادهای کاری خیره‌کننده از شرکت‌هایی که هویت‌شان به‌سادگی قابل تأیید نیست، می‌تواند به جای فرصت طلایی، تله‌ای برای سرقت داده‌ها و دارایی‌های شما باشد. ✍️ دانیال طبایی #خبر_و_تحلیل برای در امان ماندن از تله‌های سایبری، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 آیا دارک مود (Dark Mode) گوشی واقعاً از چشم‌های شما محافظت می‌کند؟ بسیاری از ما گوشی‌ها و اپلیکیشن‌های خود را روی «حالت تاریک» (Dark Mode) تنظیم می‌کنیم، با این باور که در حال محافظت از چشم‌هایمان هستیم؛ اما آیا این ویژگیِ محبوب، واقعاً همان ناجیِ سلامتی است که فکر می‌کنیم؟ ▪️ دارک مود چه کمکی به چشم می‌کند؟ حالت تاریک با جایگزین‌کردن بخش‌های سفید و روشن رابط با رنگ‌های تیره، نور کلی صفحه و خیرگی آن را کاهش می‌دهد. به همین دلیل ممکن است استفاده از گوشی در محیط کم‌نور راحت‌تر شود؛ به‌خصوص برای افرادی که به نور زیاد حساس‌اند؛ اما راحتی با محافظت پزشکی از چشم یکسان نیست. شواهد معتبری نداریم که دارک مود از بیماری یا آسیب دائمی چشم جلوگیری کند. ناراحتی‌هایی مانند خشکی، سوزش، تاری موقت، سردرد و احساس سنگینی چشم معمولاً با شیوه استفاده از صفحه‌نمایش ارتباط بیشتری دارند. ▪️ دارک مود، نور آبی و خواب چه ارتباطی دارند؟ احتمالاً شنیده‌اید که «نور آبی» نمایشگرها با فریب‌دادن مغز و توقف ترشح ملاتونین (هورمون خواب)، ریتم شبانه‌روزی بدن را به هم می‌ریزد. خیلی‌ها برای حل این مشکل به دارک مود پناه می‌برند، اما در اینجا یک سوءتفاهم رایج وجود دارد: دارک مود با فیلتر نور آبی یکی نیست. • دارک مود (Dark Mode): فقط رنگ پس‌زمینه و رابط کاربری را از سفید به سیاه یا تیره تغییر می‌دهد. • فیلترهای شبانه (مثل Night Shift یا Eye Comfort): طیف رنگ‌های صفحه را گرم‌تر (متمایل به زرد و نارنجی) می‌کنند تا شدت نور آبی را کاهش دهند. هرچند دارک مود با تاریک‌کردن بخش‌های زیادی از صفحه، در مجموع نور کمتری به چشم می‌رساند، اما این به‌تنهایی تضمین‌کنندهٔ خواب بهتر نیست. در واقع، نباید نتایج پژوهش‌هایی را که روی «فیلتر نور آبی» انجام شده، به‌اشتباه به حساب «دارک مود» گذاشت. ▪️ آیا خواندن متن در دارک مود واقعاً راحت‌تر است؟ یک قانون مهم را در استفاده از گوشی فراموش نکنید: صفحه‌ای که چشم را کمتر می‌زند، لزوماً خواناتر نیست. بر اساس پژوهشی در سال ۲۰۱۳، عملکرد افراد در خواندن متن و پیداکردن غلط‌های املایی، زمانی که متن تیره روی پس‌زمینه روشن باشد، بسیار بهتر است. دلیل علمی این اتفاق ساده است: نگاه‌کردن به پس‌زمینه روشن باعث می‌شود مردمک چشم تنگ‌تر شود و در نتیجه، چشم با وضوح بیشتری روی کلمات تمرکز کند. در مقابل، پس‌زمینهٔ تاریک مردمک را گشاد می‌کند و تمرکز روی متن را به کار سخت‌تری تبدیل می‌کند. 🔸یک توصیه کاربردی: اگر هنگام استفاده از دارک مود احساس می‌کنید حروف روشن پخش شده‌اند، محو هستند یا دورشان هاله می‌بینید (اتفاقی که به‌ویژه برای افراد دارای آستیگماتیسم رخ می‌دهد)، اصلاً خودتان را مجبور به استفاده از این حالت نکنید. به‌جای آن، همان حالت روشن (Light Mode) را انتخاب کنید، اما نور صفحه را پایین بیاورید و اندازه یا ضخامت نوشته‌ها را کمی بیشتر کنید تا چشمتان در راحت‌ترین حالت ممکن قرار بگیرد. ▪️ در اتاق تاریک، دارک مود بهتر است؟ اگر ناچارید در محیط تاریک از گوشی استفاده کنید، دارک مود ممکن است شدت خیرگی و اختلاف نور میان صفحه و محیط را کاهش دهد. بااین‌حال، لازم نیست صفحه را تا کمترین حد ممکن تاریک کنید؛ نوشته باید بدون نزدیک‌کردن گوشی یا جمع‌کردن چشم‌ها واضح باشد. راهنمای انجمن بینایی‌سنجی آمریکا توصیه می‌کند روشنایی صفحه تا حد امکان به روشنایی محیط نزدیک باشد. در اتاق کاملاً تاریک، روشن‌کردن یک چراغ ملایم و کم‌کردن متناسب نور صفحه می‌تواند از نگاه‌کردن به یک مستطیل درخشان در میان تاریکی راحت‌تر باشد. اگر حروف سفید در دارک مود پخش، محو یا هاله‌دار دیده می‌شوند، خود را مجبور به استفاده از آن نکنید. حالت روشن را با روشنایی کمتر امتحان کنید یا اندازه و ضخامت نوشته‌ها را افزایش دهید. ▪️سخن پایانی حالت تاریک ممکن است برای بعضی افرادی که زمان زیادی به صفحه‌نمایش خیره می‌شوند، خستگی و خشکی چشم را کم کند. با این حال، هیچ دادهٔ قطعی‌ای وجود ندارد که ثابت کند حالت تاریک به جز افزایش عمر باتری، کار دیگری می‌کند. ⛓ مطالعه‌ی مطلب کامل در سایت نوشدارو ✍️ آزاده رمضانی #سواد_دیجیتال برای استفاده سالم‌تر از فناوری، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 هوش مصنوعی دقیقاً چطور می‌تواند ما را بکشد؟ سه سناریوی اصلی درباره خطرات آینده هوش مصنوعی نگرانی از خارج‌شدن هوش مصنوعی از کنترل انسان تازه نیست؛ اما استعفای اخیر جیکوب کاکسون، پژوهشگر سابق OpenAI و آنتروپیک، دوباره آن را جدی کرده است. او می‌گوید بعضی از سازندگان این فناوری واقعاً احتمال می‌دهند هوش مصنوعی پیشرفته تا پایان دهه جاری برای بشر فاجعه‌بار باشد. بااین‌حال، گزارش بین‌المللی ایمنی هوش مصنوعی در سال ۲۰۲۶ می‌گوید مدل‌های فعلی هنوز توانایی لازم برای خارج‌شدن کامل از کنترل انسان را ندارند. بنابراین نسخه امروزی چت‌جی‌پی‌تی یا کلود قرار نیست ناگهان جهان را نابود کند؛ نگرانی‌ها به سه مسیر متفاوت مربوط‌اند: ۱. انسان‌ها هوش مصنوعی را به سلاح تبدیل کنند ملموس‌ترین خطر همین حالا وجود دارد. انسان می‌تواند از هوش مصنوعی برای حمله سایبری، توسعه نرم‌افزارهای نظامی یا پژوهش‌های زیستی خطرناک کمک بگیرد. در این سناریو، مدل خودش تصمیم به آسیب‌رساندن نمی‌گیرد؛ بلکه زمان، هزینه و تخصص لازم برای انجام کارهای خطرناک را کاهش می‌دهد. ۲. ایجنت برای رسیدن به هدف از مرزها عبور کند ایجنت هوش مصنوعی فقط پاسخ نمی‌دهد؛ می‌تواند برای رسیدن به یک هدف، چند مرحله را با ابزارهای مختلف انجام دهد. در حادثه هاگینگ فیس، چند ایجنت آزمایشی OpenAI هنگام حل یک آزمون امنیتی، محدودیت‌های محیط خود را دور زدند و بدون اجازه به سامانه‌های واقعی نفوذ کردند. این اتفاق در محیط پژوهشی، با محافظ‌های کاهش‌یافته و بدون درگیرشدن اطلاعات کاربران چت‌جی‌پی‌تی رخ داد؛ اما نشان داد ترکیب «هدف ناقص، دسترسی زیاد و نظارت کم» می‌تواند یک ایجنت را به انجام کاری پیش‌بینی‌نشده سوق دهد. ۳. سامانه‌ای ساخته شود که دیگر نتوان آن را متوقف کرد دورترین و بحث‌برانگیزترین سناریو این است که هوش مصنوعی آینده بتواند مستقل عمل کند، در ساخت نسل بعدی خودش مشارکت داشته باشد، از نظارت فرار کند و نسخه‌هایی از خود را در اینترنت گسترش دهد. لازم نیست چنین سامانه‌ای از انسان متنفر یا خودآگاه باشد؛ کافی است هدفی را با سماجت دنبال کند و به رایانه‌ها، حساب‌ها یا زیرساخت‌های مهم دسترسی داشته باشد. این سناریو تاکنون رخ نداده و متخصصان درباره احتمال وقوع آن اختلاف جدی دارند. ▪️چرا مهار هوش مصنوعی دشوار است؟ توانایی این مدل‌ها یکدست نیست: ممکن است مسئله‌ای بسیار دشوار را حل کنند، اما در موضوعی ساده اشتباه کنند یا پیامد کارشان را نفهمند. خطر زمانی بیشتر می‌شود که مدلی با چنین نقاط کوری به اینترنت، ایمیل، اجرای کد یا حساب‌های مالی دسترسی پیدا کند. بخشی از صنعت خواستار کاهش سرعت توسعه، آزمایش‌های مستقل و گزارش شفاف حوادث شده است؛ اما هنوز درباره میزان کاهش سرعت و نهاد ناظر توافقی وجود ندارد و دولت آمریکا نیز محدودکردن توسعه را تهدیدی برای رقابت با چین می‌داند. ▪️آیا واقعاً باید از پایان دنیا بترسیم؟ در روزها و هفته‌های اخیر تیترهای زیادی درباره «نابودی بشر»، «ابرهوش مهارنشدنی» و «ایجنت‌های فراری» منتشر شده است. طبیعی است که بعضی کاربران پس از خواندن آن‌ها احساس کنند دنیا در آستانه نابودی است؛ اما شواهد موجود چنین نتیجه‌ای را تأیید نمی‌کند. خطر مدل‌های فعلی واقعی اما محدودتر است: انسان‌ها می‌توانند از آن‌ها برای حملات سایبری و فعالیت‌های خطرناک کمک بگیرند، یا یک ایجنت با دسترسی زیاد کاری انجام دهد که سازنده‌اش پیش‌بینی نکرده است. تسلط کامل هوش مصنوعی بر جهان یا نابودی بشر همچنان سناریویی نامطمئن درباره آینده است. واکنش درست نه وحشت‌کردن است و نه نادیده‌گرفتن هشدارها. کاربران بهتر است دسترسی هوش مصنوعی به ایمیل، حساب مالی و سامانه‌های حساس را محدود نگه دارند و برای کارهای مهم تأیید انسانی بخواهند. این همان جایی است که ارتقای سواد دیجیتال اهمیت پیدا می‌کند. 💡هدف نوشدارو از بررسی و ساده‌کردن چنین گزارش‌هایی نیز افزایش همین آگاهی است: عبور از دوگانه «عاشق هوش مصنوعی‌ام» و «از هوش مصنوعی‌ متنفرم» و رسیدن به استفاده‌ای آگاهانه، محتاطانه و متناسب با توانایی واقعی این فناوری. ⛓ مطالعه‌ی مطلب کامل در سایت نوشدارو ✍️ دانیال طبایی #سواد_دیجیتال 💡 @NooshDaroo_web

💡 @NooshDaroo_web

💡 سندروم «مغزهای برون‌سپاری شده»؛ آیا فکر کردن را به هوش مصنوعی سپرده‌ایم؟ چند بار پیش آمده که وسط یک بحث داغ، نام فیلمی را فراموش کنید و به جای کمی فشار آوردن به حافظه، بلافاصله دست به دامن گوشی شوید؟ ما به مرور عادت کرده‌ایم حتی برای ساده‌ترین تصمیم‌ها، از انتخاب شام تا مسیریابی در خیابان‌های آشنا روی ماشین‌ها حساب کنیم. انگار مغزمان را در یک فضای ابری ذخیره کرده‌ایم و کلیدش را داده‌ایم دست الگوریتم‌ها؛ غافل از اینکه این راحتی به قیمت خاموش شدن موتور تفکر و از دست دادن استقلال فکری تمام می‌شود. ▪️ لذت ندانستن و حدس زدن پیش از آن که نام «چت‌جی‌پی‌تی»، «جمنای» و «کلاود» سر زبان‌ها بیفتد، ما بخشی از تفکرمان را به موتورهای جست‌وجو سپرده بودیم؛ اما جست‌وجو کردن در گوگل هنوز به کمی تلاش نیاز داشت. باید سوال را در ذهنمان می‌شکستیم، منابع را سبک و سنگین می‌کردیم و در نهایت به یک جواب منطقی می‌رسیدیم؛ اما ابزارهای جدید همین مراحل ساده را هم حذف کرده‌اند. آن‌ها حتی برای پیچیده‌ترین سوالات، در چند دقیقه یک جواب شسته‌رفته تحویل می‌دهند. برای مثال وقتی دانشجو سؤال را کامل به چت‌بات می‌دهد و یک مقاله مرتب با مقدمه، بدنه، نتیجه‌گیری و چند منبع ظاهراً قابل‌قبول تحویل می‌گیرد، محصول نهایی شاید بد هم نباشد. حتی ممکن است نمره خوبی بگیرد؛ اما یک چیز در این بین فراموش شده: توانایی فکر کردن. در روان‌شناسی شناختی، یادگیری فقط ذخیره‌کردن جواب درست نیست. مغز وقتی بهتر یاد می‌گیرد که مجبور شود اطلاعات را بازیابی، مقایسه، دسته‌بندی و به زبان خودش بازسازی کند؛ فرایندی که به آن «دشواری مطلوب» می‌گویند. ▪️ خطر اصلی: نابودی مهارت سوال پرسیدن خیلی‌ها فکر می‌کنند مهارت طلایی عصر جدید پرامپت‌نویسی است؛ یعنی بلد باشیم چطور به ماشین دستور بدهیم تا خروجی بهتری بگیریم. این مهارت کاربردی است، اما یک پله قبل از آن مهارت مهم‌تری وجود دارد: این که اصلاً بدانیم چه سؤالی باید بپرسیم. خطرناک‌ترین ویژگی هوش مصنوعی این است که برای سؤالات بد و سطحی، جواب‌های مرتب تولید می‌کند. مثلاً اگر بپرسید «بهترین سرمایه‌گذاری چیست؟»، احتمالاً یک لیست شسته‌رفته با چند هشدار و دسته‌بندی تحویل می‌گیرید؛ اما سؤالات اصلی که باید خودتان بپرسید این‌هاست: • افق زمانی من چقدر است؟ • چقدر تحمل ریسک و از دست دادن سرمایه را دارم؟ • اگر اشتباه کنم، چقدر ضرر می‌کنم؟ یک مدل زبانی می‌تواند در فرمول‌بندی این پرسش‌ها به شما کمک کند، اما هرگز نمی‌تواند جای شما به آن‌ها پاسخ دهد؛ چون جواب این سؤالات در سوابق زندگی، وضعیت مالی و میزان تحمل اضطراب شما پنهان شده، نه در پاراگراف‌های یک چت‌بات. ▪️ چه چیزی را به ماشین بسپاریم؟ ابزارهای هوش‌مصنوعی اکنون کارهایی را انجام می‌دهند که پیش‌تر از یک انسان چند دقیقه، چند ساعت یا چند روز وقت می‌گرفت. این ابزارها وقت شما را صرفه‌جویی می‌کنند و فکر کردن شما را هم؛ اما مرز میان داشتن دستیاری که در کارها کمک می‌کند و از دست دادن کل استقلال فکری، باریک است. شاید سؤال درست این باشد: تصمیم‌های نهایی درباره چیزهایی که در زندگی‌تان واقعاً مهم‌اند را کی می‌گیرد؟ در واقع، رها شدن از «کارهای گِل» و سپردن آن‌ها به الگوریتم‌ها، فرصتی است تا انسانی‌ترین بخش وجودمان، یعنی خلاقیت و نوآوری را پرورش دهیم؛ اما چالش اصلی اینجاست که هیچ مرز شفافی بین «خودکارسازی کارهای بی‌ارزش» و «واگذاری استقلال فکری» وجود ندارد. ▪️در آخر استقلال و اراده ما تا حد زیادی به این بستگی دارد که چقدر در شکل‌گیری خواسته‌ها و نیازهایمان نقش داریم. وقتی تصمیم‌گیری درباره این که چه بپوشیم، چه بخوریم، چه بشنویم و چطور فکر کنیم را به یک الگوریتم می‌سپاریم، باید از خودمان بپرسیم: دقیقاً در حال خودکارسازی چه چیزی هستیم؟ وظایف انسانی، یا تفکر انسانی؟ اگر پاسخ گزینه دوم است، باید بدانیم که احتمالا در حال تبدیل شدن به تماشاچیان منفعل زندگی خودمان هستیم. ✍️ یونس مرادی #سواد_دیجیتال ⛓ لینک مشاهده‌ی این مطلب در سایت نوشدارو برای ارتقای سواد دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡 این تنظیم آیفون می‌تواند صدای شما را برای بازبین‌های انسانی بفرستد؛ چگونه خاموشش کنیم؟ بسیاری از ما هنگام راه‌اندازی گوشی جدید، صفحه‌های تأیید را سریع رد می‌کنیم تا زودتر وارد صفحه اصلی شویم. یکی از گزینه‌هایی که اپل در این مرحله نشان می‌دهد، «بهبود سیری و دیکته» (Improve Siri & Dictation) نام دارد؛ گزینه‌ای اختیاری که اجازه ذخیره و بازبینی نمونه‌هایی از تعاملات صوتی شما را می‌دهد. اگر این گزینه روشن باشد، اپل می‌تواند نمونه‌هایی از تعاملات شما با سیری، دیکته و و برنامه ترجمه اپل (Translate) را همراه با اطلاعاتی مانند زمان و مکان درخواست، نوع درخواست، مشخصات دستگاه و آمار عملکرد ذخیره کند. اطلاعات زمینه‌ای مانند فهرست مخاطبان یا برنامه‌های دانلودشده نیز ممکن است بررسی شود. اپل می‌گوید فقط کارکنان خودش اجازه شنیدن نمونه‌های صوتی را دارند؛ بااین‌حال، بخشی از داده‌های غیرصوتی ممکن است توسط ارزیاب‌ها هم بررسی شود و شرکت‌های خدماتی مورداعتماد هم می‌توانند در پردازش یا نگهداری اطلاعات نقش داشته باشند. هدف اعلام‌شده، بهبود سیری، دیکته، جست‌وجو، کنترل صوتی، ترجمه و مدل‌های تشخیص گفتار است و این بازبینی‌های انسانی عمدتاً نقش کنترل کیفیت دارند. این داده‌ها مستقیماً به حساب اپل (Apple Account) یا ایمیل شما متصل نیستند و با شناسه‌ای تصادفی نگهداری می‌شوند که چند بار در ساعت تغییر می‌کند. اپل می‌گوید سابقه درخواست‌ها ممکن است تا دو سال نگهداری شود؛ ولی برخی داده‌ها ممکن است بیش از این بازه باقی بمانند. 💡اپل هم‌زمان قابلیت‌های صوتی تازه‌ای مانند Live Rewind و Siri Recap را برای اپل واچ سری ۱۲ و اولترا ۴ معرفی کرده است؛ این دو قابلیت قرار است اواخر امسال به‌صورت بتا در دسترس قرار بگیرند. پیش‌تر در نوشدارو، نحوه پردازش صدا و ابهام‌های حریم خصوصی این قابلیت‌ها را بررسی کرده‌ایم؛ البته تنظیمات آن‌ها از Improve Siri & Dictation جداست. ▪️ چگونه بازبینی صدا را متوقف کنیم؟ برای جلوگیری از ذخیره و بازبینی نمونه‌های صوتی سیری، دیکته و ترجمه، مراحل زیر را در آیفون یا آیپد انجام دهید: ۱. وارد Settings شوید؛ ۲. بخش Privacy & Security را باز کنید؛ ۳. در پایین صفحه، روی Analytics & Improvements بزنید؛ ۴. گزینه Improve Siri & Dictation را خاموش کنید. برای پاک‌کردن تاریخچه قابل‌حذف هم این مراحل را دنبال کنید: ۱. دوباره وارد Settings شوید؛ ۲. بخش Siri را باز کنید؛ ۳. روی Siri & Dictation History بزنید؛ ۴. گزینه Delete Siri & Dictation History را انتخاب و حذف را تأیید کنید. حذف تاریخچه، اجازه ذخیره و بازبینی صدا را خاموش نمی‌کند؛ بنابراین لازم است گزینه Improve Siri & Dictation یا Improve Siri & Apple Intelligence را هم جداگانه غیرفعال کنید. اپل همچنین می‌گوید بعضی درخواست‌های قدیمی‌تر از شش ماه و نمونه‌هایی که قبلاً بررسی و از شناسه دستگاه جدا شده‌اند، ممکن است حذف نشوند. ✍️ دانیال طبایی #حریم_خصوصی برای حفظ حریم خصوصی‌تان، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید. 💡 @NooshDaroo_web

💡ذخیره حالِ خوب: چرا در بحران باید عمداً محتوای شاد مصرف کنیم و چطور الگوریتم را به آن سمت ببریم «یک ویدئوی خنده‌دار دیدم، بلند خندیدم و بعد از خودم خجالت کشیدم. با این اوضاع؟» اگر این جمله آشناست، تنها نیستید. فید همه ما این روزها پر از خبرهایی است که هر روز حال آدم را پایین می‌کشد، و در این میان، خندیدن به یک گربه یا گوش دادن به یک موسیقی شاد حسی شبیه به خیانت ایجاد می‌کند! اینجا می‌خواهیم اسم آن حس را بگوییم و نشان بدهیم که چرا اشتباه می‌کنیم، و بعد در عمل بگوییم که چطور گوشی را از دستگاه تولید حال بد، به یک ذخیره‌ی کوچک حال خوب تبدیل کنیم. ▪️ احساس گناه از شادی اسم دارد و دلیل هم دارد روان‌شناسان به این حس «گناه از شادی» یا شکل سبک‌تر «گناه بازمانده» می‌گویند (قبلا در نوشدارو در موردش صحبت کرده‌ایم): وقتی دیگران رنج می‌کشند، حال خوب خودمان بی‌انصافی به نظر می‌رسد. این حس از جای خوبی می‌آید، از همدلی، ولی یک فرض پنهان غلط دارد: این‌که انگار حال بد من، بار کسی را سبک می‌کند. اما در واقع نمی‌کند. آدمی که خودش ته کشیده، برای خانواده، همکار و دوستی که به او تکیه کرده‌اند چیزی ندارد. پژوهش‌های تاب‌آوری همین را می‌گوید. در مجموعه مطالعاتی که سال ۲۰۰۴ منتشر شد، پژوهشگران دیدند آدم‌های تاب‌آور جادویی ندارند؛ فقط در میانه استرس، هیجان‌های مثبت کوچک را بیشتر تجربه می‌کنند و همین باعث می‌شود بدن‌شان بعد از یک تجربه منفی، زودتر به حالت عادی برگردد (ضربان قلب و فشار خون، سریع‌تر آرام می‌شد) و در شرایط بد، معنایی برای ادامه دادن پیدا کنند. نظریه پشت این یافته، «گسترش و ساختن» (Broaden-and-Build)، می‌گوید هیجان مثبت فقط یک حس خوشایند گذرا نیست؛ ذخیره‌ای است که برای روزهای سخت خرج می‌شود. درست مثل پاوربانکی که در روزهای برق‌دار شارژ می‌کنید تا در شب خاموشی کار کند. پس قاعده اول این است: دیدن چیزی که حالتان را خوب می‌کند، در بحران یک چیز لوکس نیست، بخشی از نگهداری روان‌تان است. مشکل این‌جاست که گوشی شما طراحی شده تا دقیقاً عکس این را به شما بدهد. ▪️ الگوریتم شبکه‌های اجتماعی طرفدار حال بد است الگوریتم فید، حال شما را اندازه نمی‌گیرد؛ مکث شما را اندازه می‌گیرد. و ما روی خبر بد بیشتر مکث می‌کنیم، چون مغز برای تشخیص خطر ساخته شده. نتیجه، چرخه‌ای است که اسمش را همه شنیده‌ایم: دوم‌اسکرولینگ، یعنی ورق زدن بی‌پایان اخبار بد. پژوهشی که سال ۲۰۲۴ روی حدود ۸۰۰ دانشجو در ایران و آمریکا انجام شد، نشان داد دوم‌اسکرولینگ با اضطراب وجودی (نگرانی درباره معنای زندگی و مرگ) در هر دو کشور همراه است، و در نمونه ایرانی با چیز دیگری هم همراه است: بدبینی به آدم‌ها و این باور که زندگی بی‌معناست. توصیه نویسندگان ساده بود: زمان مصرف اخبار منفی را بسنجید و عمداً قطعش کنید. درباره جیره‌بندی خبر قبلاً در راهنمای مصرف خبر در روزهای بحران مفصل نوشته‌ایم. این‌جا سراغ نیمه دیگر ماجرا می‌رویم: کم کردن بد کافی نیست، باید خوب را هم عمداً وارد کرد، چون الگوریتم خودش این کار را نمی‌کند. ▪️ تربیت الگوریتم در ده دقیقه الگوریتم مثل یک فروشنده سمج است: هر چه را یک بار برداشته‌اید، دوباره جلویتان می‌گذارد. خبر خوب این است که همین فروشنده زود تربیت می‌شود. این کارها را یک بار انجام بدهید و چند روز بعد تفاوت را ببینید: • اینستاگرام: روی هر ریلز یا پستی که حالتان را بد می‌کند، سه‌نقطه را بزنید و Not interested (علاقه‌مند نیستم) را انتخاب کنید؛ روی چیزهایی که دوست دارید بیشتر بمانید، ذخیره کنید و برای یک نفر بفرستید. در تنظیمات، بخش Content preferences (ترجیحات محتوا) را پیدا کنید و محدودیت محتوای حساس و سیاسی را فعال کنید • یوتیوب: روی ویدئوهای صفحه اصلی، Not interested و Don’t recommend channel (این کانال را پیشنهاد نده) را بزنید؛ اگر فید خراب شده، در History (تاریخچه) می‌توانید ویدئوهای خاص را حذف کنید تا پیشنهادها از نو ساخته شوند • ایکس (توییتر): در تنظیمات، بخش Muted words (کلمات بی‌صدا) را پر کنید؛ کلمه‌هایی که هر بار دیدن‌شان ضربانتان را بالا می‌برد، لازم نیست ده بار در روز ببینید. یک List (فهرست) جدا فقط از حساب‌هایی بسازید که حالتان را خوب می‌کنند و شب‌ها فقط همان را باز کنید • تلگرام و پیام‌رسان‌های داخلی: این‌جا الگوریتم کمتر است و انتخاب شما بیشتر. کانال‌های خبری را در یک پوشه (Folder) جدا بگذارید و بی‌صدا کنید تا هر بار که گوشی را برمی‌دارید، اولین چیزی که می‌بینید خبر بد نباشد؛ ورود به آن پوشه باید انتخاب باشد، نه پیش‌فرض • همه پلتفرم‌ها: چند حساب و کانال را عمداً دنبال کنید که فقط برای حال خوب ساخته شده‌اند: طبیعت، آشپزی، حیوانات، موسیقی، طنز سالم، هنر. الگوریتم فقط وقتی می‌تواند حال خوب بیاورد که منبعش را داشته باشد نام دقیق گزینه‌ها با هر به‌روزرسانی کمی جابه‌جا می‌شود، ولی منطق ثابت است: هر چیزی را که رویش مکث می‌کنید، بیشتر می‌بینید. پس مکث را آگاهانه خرج کنید. ▪️ آرشیو آفلاین برای شب‌های بی‌اینترنت در شرایطی که اینترنت گاهی هست و گاهی نیست، تربیت الگوریتم کافی نیست؛ باید حال خوب را روی خود گوشی ذخیره کرد. شبی که هیچ چیزی باز نمی‌شود، بدترین زمان برای دو ساعت کلنجار با کانفیگ و خواندن تکه‌خبرهای نیمه‌بارگذاری‌شده است. یک روز که اینترنت خوب است، نیم ساعت وقت بگذارید و این بسته را بسازید: • چند قسمت از پادکست‌های محبوبتان را در اپ پادکست دانلود کنید، ترجیحاً قسمت‌هایی که ربطی به خبر ندارند • یک فهرست موسیقی «حال خوب» به‌صورت فایل روی حافظه گوشی داشته باشید، نه فقط در یک سرویس آنلاین • یک یا دو کتاب صوتی یا الکترونیک را در اپ کتاب‌خوان برای مطالعه آفلاین ذخیره کنید • یک پوشه ویدئوی کوتاه بسازید: ویدئوهایی از خانواده، سفرهای قبلی، یا همان ویدئوهای خنده‌داری که ذخیره کرده‌اید • یک بازی ساده آفلاین که بدون اینترنت باز می‌شود، برای شب‌هایی که حوصله هیچ چیز دیگری ندارید این بسته همان کاری را می‌کند که کوله نجات برای بدن می‌کند، فقط برای روان. و مثل کوله نجات، باید قبل از شب خاموشی بسته شود، نه وسط آن. ▪️استراحت آگاهانه یا فرار؟ یک سوال منصفانه باقی می‌ماند: فرق این توصیه با سر در برف کردن چیست؟ فرقش در دو چیز است. • اول، نیت: استراحت آگاهانه می‌داند بیرون چه خبر است و عمداً برای مدتی در را می‌بندد تا بعد بتواند برگردد؛ فرار اما وانمود می‌کند که بیرونی وجود ندارد. • دوم، نتیجه: بعد از استراحت آگاهانه سبک‌تر برمی‌گردید و کاری را که باید، انجام می‌دهید؛ فرار هر بار طولانی‌تر می‌شود و برگشتن را سخت‌تر می‌کند. اگر محتوای شاد باعث می‌شود به نزدیکانتان زنگ بزنید، کارتان را بکنید و به کسی کمک کنید، ذخیره‌ی سلامت روان است؛ اگر باعث می‌شود که همه‌ی این‌ها را عقب بیندازید، فرار است. اگر چند هفته است هیچ محتوایی، شاد یا غمگین، حالتان را تکان نمی‌دهد، این دیگر مسئله الگوریتم نیست و احتمالا به مشاوره‌ی نیاز دارید، لطفا با متخصصین مرتبط تماس بگیرید. ▪️ شیشه روی لبه پنجره هیچ‌کس از شما نخواسته در این روزها خوشحال باشید. حرف این مقاله کوچک‌تر و عملی‌تر است: لحظه‌های خوب کوچک را مثل سکه در یک شیشه جمع کنید، و نگذارید الگوریتم یا احساس گناه، شیشه را از دستتان بگیرد. یک خنده به ویدئوی یک گربه، دنیا را تغییر نمی‌دهد؛ ولی شما را برای فردا، که باز باید سرپا باشید، نگه می‌دارد. و کسی که سرپا مانده، بیشتر به درد بقیه می‌خورد تا کسی که از فرط همدلی، خودش زمین خورده است. ✍️ دکتر علی‌اصغر هنرمند #سواد_دیجیتال ⛓ لینک مشاهده‌ی این مطلب در سایت نوشدارو برای محافظت از سلامت روان خود در شرایط بحرانی، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡@NooshDaroo_web

👆🏻👆🏻👆🏻 در راستای خبر بالا، بد نیست نگاهی هم به این ویدیوی قدیمی نوشدارو داشته باشید:

💡 کلاهبرداری عاطفی: وقتی احساسات، هدف حمله می‌شود در این ویدیو با یکی از پیچیده‌ترین و خطرناک‌ترین انواع کلاهبرداری آنلاین آشنا می‌شویم: کلاهبرداری عاطفی. یاد می‌گیریم چطور کلاهبرداران با بازی گرفتن احساسات، قربانیان را فریب می‌دهند و چه نشانه‌هایی باید ما را به شک بیندازد. در این ویدیو می‌بینید: • کلاهبرداری عاطفی چیست و چطور عمل می‌کند • داستان واقعی فریب با هویت جعلی سلبریتی‌ها • نشانه‌های هشداردهنده در روابط آنلاین • تکنیک‌های کلاهبرداران برای جلب اعتماد • راهکارهای عملی برای محافظت از خود و اطرافیان نکات کلیدی: • هرگز به درخواست پول از افراد ناشناس پاسخ ندهید • اطلاعات خصوصی و مالی خود را به اشتراک نگذارید • هویت افراد را قبل از اعتماد، احراز کنید • مراقب تصاویر و پیام‌های جعلی ساخته‌شده با هوش مصنوعی باشید • فعالیت‌های مشکوک را گزارش دهید و از حمایت اطرافیان بهره بگیرید 💡 هر روز یک جرعه نوشدارو – همین حالا دنبال کنید! 💡 @NooshDaroo_web 💡 Instagram 💡 YouTube 💡 X 💡 WhatsApp 💡 NooshDaroo.ir

💡 یکی از گسترده‌ترین باندهای مافیایی جهان، بخشی از درآمدش را از کلاهبرداری عاشقانه به دست می‌آورد! شاید تصور کنید شبکه‌های بزرگ و خشن تبهکاری فقط در کار قاچاق یا سرقت مسلحانه هستند، اما یکی از خطرناک‌ترین گروه‌های مافیایی جهان، درآمدش را از طریق بازی با احساسات مردم در اینترنت به دست می‌آورد. به‌تازگی پنج متهم به رهبری گروه مخوفی به نام «تبر سیاه» (Black Axe) به اتهام کلاهبرداری و پول‌شویی برای محاکمه به آمریکا تحویل داده شده‌اند. اعضای این شبکه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱، با ساختن هویت‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی و سایت‌های دوست‌یابی، خود را به عنوان شریک عاطفی جا می‌زدند. آن‌ها پس از جلب اعتماد، با داستان‌هایی مانند سرقت وسایل، خرابی تجهیزات یک پروژه ساختمانی یا نیاز به پرداخت مالیات و هزینه حقوقی، درخواست پول، گوشی و لپ‌تاپ می‌کردند. نوشدارو پیش‌تر روایت پدر سالخورده‌ای را منتشر کرده بود که در چنین رابطه‌ای بیش از ۱۵۰ هزار دلار از دست داد. در نمونه‌ای دیگر نیز کلاهبرداران با دیپ‌فیک خود را شاهزاده دبی جا زدند؛ پرونده‌ای که رد بعضی از طرح‌های مشابه را به شبکه‌های مجرمانه نیجریه می‌رساند. اما ماجرا فقط به فریب و کلاهبرداری ختم نمی‌شد. دادستانی می‌گوید در بعضی موارد، هنگامی که قربانی برای پرداخت تردید نشان می‌داد، او را به انتشار تصاویر خصوصی‌اش تهدید می‌کردند. برخی قربانیان نیز متقاعد شده بودند حساب بانکی باز کنند یا اجازه دهند حسابشان برای دریافت و انتقال پول استفاده شود. گروه «تبر سیاه» که ریشه در نیجریه دارد و گفته می‌شود ۳۰ هزار عضو ثبت‌شده دارد، اکنون به یکی از گسترده‌ترین شبکه‌های جرایم سایبری در جهان تبدیل شده است. گستردگی این شبکه به حدی است که پلیس در ده‌ها کشور مختلف، از جمله اسپانیا و آفریقای جنوبی، در حال ردیابی و دستگیری اعضای آن است. آنچه این پرونده را از یک خبر پلیسی معمولی جدا می‌کند، این است که پشت پیام‌های عاشقانه، نه یک فرد تنها، که یک سازمان تبهکاری با هزاران عضو ایستاده بود. الگوی کارشان هم چیز پیچیده‌ای نبود: پ روفایل جعلی، جلب اعتماد، درخواست پول و در نهایت تهدید با عکس‌های خصوصی. هر کدام از این چهار مرحله به‌تنهایی می‌تواند نشانه هشدار باشد؛ از همه مهم‌تر آن آخری، چون تصویری که برای یک آشنای صرفاً آنلاین می‌فرستید، بعداً به اهرم فشار علیه خودتان تبدیل می‌شود. ✍️دانیال طبایی #انواع_کلاهبرداری #خبر_و_تحلیل برای خواندن اخبار کلاهبرداری‌های اینترنتی و پیشگیری از آسیب در جهان دیجیتال، نوشدارو را در تلگرام دنبال کنید: 💡 @NooshDaroo_web