𝙅𝙤𝙤𝙣𝙜𝙙𝙪𝙣𝙠 𝙒𝙤𝙧𝙡𝙙

آن شب، کین در تاریکی به سقف خیره شده بود و قلبش سرشار از حس عمیق رضایت بود. انگار پسر جوانِ خانه‌ی کناری، از قبل باغِ دلش را آبیاری کرده بود. کین واقعاً خوشحال بود... آن‌قدر خوشحال که حتی صدای در زدنی که هر روز تقریباً در همان ساعت شنیده می‌شد، دیگر آزارش نمی‌داد. او واقعاً خوش‌شانس بود. به هر دلیلی که بود، دلش می‌خواست از سرنوشت تشکر کند؛ برای اینکه او را به این اتاق آورده بود، و باعث شده بود آن پسر جذابِ همسایه را بشناسد. ... ...بشناسد؟ حالا که فکرش را می‌کرد، نات او را می‌شناخت، اما خودش تقریباً هیچ چیز درباره‌ی نات نمی‌دانست. کین از این بابت دلخور شد که تمام مدت گفت‌وگو فقط درباره‌ی خودش حرف زده بود، در حالی که واقعاً دلش می‌خواست نات را بیشتر بشناسد. «آه...» اما در نهایت، کین لبخندی زد و سعی کرد خودش را دلداری بدهد. اشکالی ندارد... فردا دوباره با هم حرف می‌زنیم.