زِندگی.

کاش درخت بودم.

اگر زندگی ما معنایی داشته باشد،این معنا همان چیزی ست که ما به ان داده ایم، نه چیزی که حاضر و آماده در اختیار ما قرار داده شده است.

فکر می کنم اگه مکانی که توش با آدم موردعلاقم زندگی میکردم اینجوری بود که هر موقع دور و برمو نگاه می کردم همه جا سبز بود،پر از درخت های بزرگ و کوچیک،گل های رنگی رنگی،آسمون صاف و گاهی بارونی و تو وقت خودش هم برفی و اگه یه کلبه چوبی داشتم که میتونستم همیشه با ماگ و کتاب و دفتری که همیشه حرفامو توش می‌نویسم پشت پنجره ش میشستم و منظره های مورد علاقه م رو تماشا می‌کردم و با آبرنگ منظره هارو با تمام bad art می‌کشیدم و هیچوقت نمی‌دونستم دلار و طلا چنده،تورم کشور چقدره،ترامپ دوباره چی توییت کرده و کی دوباره چیکار کرده شاید زندگی بهتری داشتم و خوشحال تر از الانم بودم.

I can never read all the books want; I can never be all the people I want and live all the lives I want; I can never train myself in all the skills I want. And why do I want? I want to live and feel all the shades,tones and variations of mental and physical experience possible in my life. And I am horribly limited.

The Unabridged journals of Sylvia Plath

تو زندگی تا الان وقتی میخواستم یه کاری انجام بدم هی می‌ترسیدم قبلش ولی وقتی انجامش میدادم میفهمیدم خیلیم سخت نبوده خودم خیلی بزرگش کرده بودم برا خودم. و همیشه دفعه بعد یادم میره که دفعه قبلی فقط فکر میکردم خیلی سخته و من نمیتونم از پسش بر بیام. و امیدوارم حتی اگه سخت باشه هم باز من از پسش بر بیام. بر میام. قول میدم.

آره منتظر همین بودم.