DYSIS
Ir al canal en Telegram
مینام؛ عاشق کتاب و چایی، آهنگ و یادگیری زبان و چیزای مختلف، طبیعت، ورزش و یوتیوبگردی. •2/5👩🏻⚕️🦷• آهنگهای بیکلام: https://t.me/minstud Pv: https://t.me/+jf0gDIcutxo1Yzlk ناشناس: http://t.me/HidenChat_Bot?start=7416237006
Mostrar másIrán191 026La categoría no está especificada
414
Suscriptores
+124 horas
+107 días
+530 días
Archivo de publicaciones
414
موقع ورق زدن کتاب، این آهنگ پلی شد. و چه موقعی هم!
فکر میکنم انگار واسه داستان آلاسکا خونده شده.
414
موقع ورق زدن کتاب، این آهنگ پلی شد. و چه موقعی هم!
فکر میکنم انگار واسه داستان آلاسکا خونده شده.
414
برای آلاسکا.
نمیتونم دقیق یادم بیارم وقتی برای اولین بار این کتابو میخوندم، چه حسی داشتم. اما حالا که دوباره این تکهها رو دیدم، همهچیز برگشت. اون حس سنگینی از دست دادن کسی که شاید هیچوقت واقعاً نداشتی، ولی انگار همیشه توی زندگیت بوده. دوستی که از دور شاد بهنظر میرسید، اما در دلش طوفانی بود که هیچکس نمیدید. آلاسکا سیگار نمیکشید برای لذت، برای زندهبودن نمیکشید؛ میکشید که بمیره. شاید یه درد عمیق، یه غم کهنه ته دلش بود. اونقدر بزرگ که نمیخواست کسی رو باهاش درگیر کنه. یا شاید عاشق کسی بود که نمیتونست باهاش باشه. میدونم بعضیها ممکنه بگن خودخواه بود، ولی نه. تو مهربونتر از اون بودی که بخوای دل کسی رو عمداً بشکنی. اونی که مدرسه رو میپیچوند، تو جنگل زیر درختا با دوستهاش شراب توتفرنگی میخورد، فقط یه دختر بیخیال نبود، دختر زخمیای بود که داشت سعی میکرد چند لحظه نفس بکشه. غمانگیزترین قسمت برام اون کتابخونهی کوچیکت بود. قفسهای پر از کتابهای نخوانده. صفحاتی که هیچوقت ورق نخوردن. انگار مرگ، درست وسط جملهای نیمهکاره، نقطه گذاشت.
آلاسکای عزیزم، شاید هیچکس هیچوقت کامل نفهمه که تو چی گذروندی. ولی حالا، من یه کم میفهمم. و کاش میتونستم بگم تو تنها نبودی.
414
برای آلاسکا
نمیتونم دقیق یادم بیارم وقتی برای اولین بار این کتابو میخوندم، چه حسی داشتم. اما حالا که دوباره این تکهها رو دیدم، همهچیز برگشت. اون حس سنگینی از دست دادن کسی که شاید هیچوقت واقعاً نداشتی، ولی انگار همیشه توی زندگیت بوده. دوستی که از دور شاد بهنظر میرسید، اما در دلش طوفانی بود که هیچکس نمیدید. آلاسکا سیگار نمیکشید برای لذت، برای زندهبودن نمیکشید؛ میکشید که بمیره. شاید یه درد عمیق، یه غم کهنه ته دلش بود. اونقدر بزرگ که نمیخواست کسی رو باهاش درگیر کنه. یا شاید عاشق کسی بود که نمیتونست باهاش باشه. میدونم بعضیها ممکنه بگن خودخواه بود، ولی نه. تو مهربونتر از اون بودی که بخوای دل کسی رو عمداً بشکنی. اونی که مدرسه رو میپیچوند، تو جنگل زیر درختا با دوستهاش شراب توتفرنگی میخورد، فقط یه دختر بیخیال نبود، دختر زخمیای بود که داشت سعی میکرد چند لحظه نفس بکشه. غمانگیزترین قسمت برام اون کتابخونهی کوچیکت بود. قفسهای پر از کتابهای نخوانده. صفحاتی که هیچوقت ورق نخوردن. انگار مرگ، درست وسط جملهای نیمهکاره، نقطه گذاشت.
آلاسکای عزیزم، شاید هیچکس هیچوقت کامل نفهمه که تو چی گذروندی. ولی حالا، من یه کم میفهمم. و کاش میتونستم بگم: تو تنها نبودی.
414
یعنی میگید شما میدونستین که اورست توی نپاله و بخاطر تلاشهای جورج اورست این اسم روش گذاشته شده؟
414
یوتیوب که میرید چی میبینید؟
یا اگه ویدیو جالب داشتین لینکشو بفرستید واسم ببینم💕.
http://t.me/HidenChat_Bot?start=7416237006
