باگ نویس فعلی، کشاورز آینده

توی واگن متروی لندن، شعر گروس عبدلمالکیان : آخرین پرنده را هم رها کرده‌ام اما هنوز غمگینم چیزی در این قفس خالی هست که آزاد نمی‌شود

از شروع کردن می‌ترسم، پایان‌ها غمگینم می‌کنه و حال ادامه دادنم ندارم.

این دردناکه که حتی یک اِسم می‌تونه منو دلتنگ کنه. اما تو دلت تنگ نمی‌شه.

امروز اصلا حال تکان خوردن ندارم؛ ادامه‌ی زندگی را می‌اندازیم برای فردا.

اعصابم و ظاهرم و رفتارم

یادت بمونه وقتی نمی‌درخشیدی، کی تو رو بازم مثل خورشید می‌دید.

«من وانمود می‌کنم ازش رد شدم؛ شب که می‌شه، اون از روم رد می‌شه.»

تا به حال به این حد محتاج بغل نبودم.

تجربه‌شو بردار، باقیشو رها کن. ‏بسپر به دست باد. پاک کن از قلبت.

سر مراسم تشییع ات، خانواده و دوستات سر وسایل و دارایی هات بحث میکنن. آدما در مورد غذا و محل برگزاری حرف میزنن. زندگیت توی دو سه پاراگراف روی سنگ قبر خلاصه میشه. بعد از چند دقیقه، بحث از تو، به زندگی خودشون میرسه. دوستات موقع برگشت، به کارهای عقب‌ افتاد‌شون فکر میکنن. بعضیا نمیتونن بیان، چون یه کاری براشون پیش اومده. و بیشتر آدمایی که امروز میشناسی، اصلا اونجا نخواهند بود. تو یه روز میمیری. و بقیه خیلی زود، توی چند هفته نه چند سال، به روال عادی زندگیشون برمیگردن. پس جوری که می‌خوای، زندگی کن. @hamidreza01

حقیقت محض: دلهایی که شاد میکنی میشه "عجب شانسی آوردم‌های" زندگیت.

«غم واقعی؟ اونی که نتونی برای کسی توضیحش بدی.»

امیدوارم چیزی که به صلاحته، غمگینت نکنه.

📖21 درس برای قرن بیست و یکم -یووال نوح هراری #book

جهنم جایی است که دیگر هیچکس به حل مشکلات اعتقاد ندارد. 📖ماندن در وضعیت آخر -تامس ای هریس #book

سازگاری بیش از حد، شمارو بی‌ارزش می‌کنه.