‌ . ‌‌ ‌︩︪‌𝖣𝗋𝖺𝗆𝖺 𝗍𝗁𝖾𝗋𝖺𝗉𝗒 ៹ ࣪

وای یه جوری از دیدن این پک ها خوشحال شدم پریدم 😭😭😭😭

‌ ﹙‌The Early Spring﹚

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ◟۪ 𝇋 𝖣𝗂 𝇌 ۪◞ ⸸‌ #𝖢𝖽𝗋𝖺𝗆𝖺 ‌ ‌ ‌ ‌    ᮬ᷼︵ #SunQian ︵᷼   𑂳‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

‌ ﹙‌The Early Spring﹚

‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ◟۪ 𝇋 𝖣𝗂 𝇌 ۪◞ ⸸‌ #𝖢𝖽𝗋𝖺𝗆𝖺 ‌ ‌ ‌ ‌    ᮬ᷼︵ #JingBoran ︵᷼   𑂳‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

اونر‌های بلا که نمسیس و چک می‌کنید همین پیام و فورکنید تا تو لیست بذارم‌تون و چک و پروموت کنم.

𝟣𝟦 ── 𝖺𝖿𝗍𝖾𝗋ㅤㅤ 𝗍𝗁𝖾ㅤㅤ 𝖼𝗋𝖾𝖽𝗂𝗍𝗌 ˚

باید بهتون بگم که اگر هنوز دیدن این سریال‌ توی برنامه‌هاتون نبوده، یا حتی فرصت نکردید، وقتشه الان برید و شروعش کنید. و اگر بخوام راجبش حرف بزنم باید بگم که فکر می‌کنم قدرت اصلی موش تو جسارتشه؛ جسارت اینکه یه قاتل زنجیره‌ای واقعی رو تبدیل به یکی از محورهای اصلی داستان کنه، بدون اینکه بخواد اونو توجیه کنه یا مثل کلیشه‌ها در انتها اونو قهرمان جلوه بده. سریال به‌جای دادن جواب‌های ساده، ترجیح میده سؤال بپرسه: چقدر از شرارت ذاتیه و چقدرش ساخته‌ی محیط و تصمیمات ماست؟ و آیا اصلا حق داریم بر اساس یه ژن، سرنوشت کسی رو از قبل تعیین کنیم؟ شخصا فکر می‌کنم بعضی از پیچش‌های داستانی سریال کمی زیاده‌روی داره که باعث میشه مخاطب واقعا گیج بشه، ولی همون شخصیت‌پردازی جونگ‌با‌روم و بازی هوشمندانه با اعتماد مخاطب، به‌تنهایی کافیه که موش رو یکی از تاریک‌ترین و به‌یادموندنی‌ترین تریلرهای کره‌ای این چند سال بدونم و همیشه خودمو بابت اینکه انقدر دیر دیدمش سرزنش کنم. واقعا کم پیش میاد شما سریال +۱۶ اپیزود پیدا کنید که تا دقیقه آخر شمارو مجبور کنه که اسکرینتون رو روشن نگه‌دارید و همزمان حدس بزنید چه بلایی سر کرکترها و شما داره میاد 😭😭. انقدر میتونم راجب این سریال حرف بزنم که حد نداره اما در یک جمله باید بگم که سریال موش، اون چیزیه که باید ببینیش!

— اگه از قبل بفهمی یکی سایکو به‌دنیا میاد، چیکار می‌کردی؟ '

کل دنیای سریال موش از یه فرضیه‌ی ترسناک شروع میشه: دانشمندی به اسم دنیل لی، یه ژن خاص پیدا کرده که با دقت ۹۹ درصد می‌تونه از همون دوران جنینی نشون بده که یه بچه توی آینده روانی و قاتل زنجیره‌ای میشه یا نه. و همین‌جا یه بحث اخلاقی خیلی سنگین باز میشه: اگه جامعه بتونه از قبل بفهمه یه نفر قراره هیولا بشه، حق داره جلوی به‌دنیا اومدنش رو بگیره یا نه؟ سریال حتی نشون میده که یه لایحه برای اجباری‌کردن سقط این جنین‌ها، فقط با اختلاف خیلی کم رد میشه؛ یعنی جامعه‌ای که قراره قهرمان‌هاش رو ببینیم، خودش هم به همین اندازه از این ایده وسوسه شده. و همین سؤاله که کل ۲۲ قسمت رو شکل میده. اینکه، آیا واقعا کسی از قبل و از طریق ژن محکومه؟ یا این محیط و انتخاب‌هاست که آدم رو می‌سازه؟

— پلیس خوب یا نقاب یک هیولا؟ '

جونگ‌با‌روم از همون اول سریال به‌عنوان یه پلیس محلیِ مهربون و به‌شدت درستکار معرفی میشه؛ کسی که همه دوستش دارن و همیشه طرف عدالته و به همه کمک میکنه. اما این تصویر خیلی زود شروع می‌کنه به ترک‌خوردن. بعد از یه عمل جراحی مغزی، رفتارش کم‌کم تغییر می‌کنه و تماشاگر همراه با کارآگاه گو‌ مو‌چی، شک می‌کنه که شاید همین آدمِ به‌ظاهر خوب، دقیقا همون کسیه که دارن دنبالش می‌گردن و گس وات؟ چیزی که این شخصیت رو این‌قدر ترسناک می‌کنه، اینه که سریال هیچ‌وقت اجازه نمیده مطمئن باشی؛ هر بار فکر می‌کنی فهمیدی با کدوم نسخه از با‌روم طرفی [خوب، بد، یا یه چیز بینابین]، سریال یه لایه‌ی جدید رو می‌کنه. و همین بازی مداوم با اعتماد مخاطب، یکی از دلایل اصلیه که موش این‌قدر پرکشش از آب دراومده و نمیتونید در انتها ازش مووآن کنید.

— انتقامی که به قیمت خودِ آدم تموم میشه '

گو‌ مو‌چی کارآگاهیه که خانواده‌شو با دست‌های همون قاتل زنجیره‌ای اصلی از دست داده، و از همون اول واضحه که برای اون این پرونده هیچ‌وقت فقط یه کار نبوده؛ یه ماموریت شخصیه برای انتقام. اما فیلم‌نامه هوشمندانه نشون میده که این خشمِ حق‌به‌جانب، چطور می‌تونه آدم رو به لبه‌ی همون چیزی ببره که ازش متنفره. گو‌ مو‌چی مدام بین اصول یه پلیس واقعی و تمایلش به گرفتن انتقام شخصی گیر می‌کنه؛ و همین کشمکش، اونو از یه قهرمان ساده به یه شخصیت خاکستری و انسانی‌تر تبدیل می‌کنه. سؤالی که سریال از طریق موچی ازمون می‌پرسه اینه که تا کجا میشه به اسم عدالت، از مرزهای خودمون رد بشیم؟

 — دنیایی که همه یه‌جوری دارن نقش بازی می‌کنن '

یکی از چیزهای دیگه‌ای که موش رو خاص می‌کنه، اینه که تقریبا هیچ شخصیتی همون چیزی نیست که تو نگاه اول نشون میده. از بونگ‌ای که ظاهرا فقط یه دانش‌آموز دردسرسازه، تا آدم‌های اطراف پرونده که هرکدوم یه راز یا یه انگیزه‌ی پنهون دارن؛ سریال مدام داره بهمون یادآوری می‌کنه که ظاهر آدم‌ها، هیچ تضمینی برای باطنشون نیست و شاید ما هیچوقت آدم‌هارو کامل نشناسیم. و این دقیقا همون فضایی‌رو می‌سازه که باعث میشه هیچ‌وقت نتونی صد درصد به کسی تو این دنیا اعتماد کنی؛ چون سریال خودش هم قوانین بازی‌رو مدام عوض می‌کنه.

ㅤ—‌‌‌ ✦ 𝖻𝖾𝗍𝗐𝖾𝖾𝗇 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗂𝗇𝖽𝗌 ！#Mouse

راستی سلام امروز پست جدید داریم ولی ساعت دقیقش رو هنوز نمی‌دونم 😭

وای 😭😭😭😭😭😭😭😭😭

وای عجب پستی 😭😭😭😭😭 همه چیزایی که گفتی رو خوندم و وای ؟ من فکر نمی‌کردم انقد سریالش سناریوی بمبی داشته باشه و نهایتا انتظار یه سریال جنایی درمورد یه قاتل رو داشتم ، الان واقعا مشتاق ترم که زودتر ببینمش 😭

𝟣𝟦 ── 𝖺𝖿𝗍𝖾𝗋ㅤㅤ 𝗍𝗁𝖾ㅤㅤ 𝖼𝗋𝖾𝖽𝗂𝗍𝗌 ˚

باید بهتون بگم که اگر هنوز دیدن این سریال‌ توی برنامه‌هاتون نبوده، یا حتی فرصت نکردید، وقتشه الان برید و شروعش کنید. و اگر بخوام راجبش حرف بزنم باید بگم که فکر می‌کنم قدرت اصلی موش تو جسارتشه؛ جسارت اینکه یه قاتل زنجیره‌ای واقعی رو تبدیل به یکی از محورهای اصلی داستان کنه، بدون اینکه بخواد اونو توجیه کنه یا مثل کلیشه‌ها در انتها اونو قهرمان جلوه بده. سریال به‌جای دادن جواب‌های ساده، ترجیح میده سؤال بپرسه: چقدر از شرارت ذاتیه و چقدرش ساخته‌ی محیط و تصمیمات ماست؟ و آیا اصلا حق داریم بر اساس یه ژن، سرنوشت کسی رو از قبل تعیین کنیم؟ شخصا فکر می‌کنم بعضی از پیچش‌های داستانی سریال کمی زیاده‌روی داره که باعث میشه مخاطب واقعا گیج بشه، ولی همون شخصیت‌پردازی جونگ‌با‌روم و بازی هوشمندانه با اعتماد مخاطب، به‌تنهایی کافیه که موش رو یکی از تاریک‌ترین و به‌یادموندنی‌ترین تریلرهای کره‌ای این چند سال بدونم و همیشه خودمو بابت اینکه انقدر دیر دیدمش سرزنش کنم. واقعا کم پیش میاد شما سریال +۱۶ اپیزود پیدا کنید که تا دقیقه آخر شمارو مجبور کنه که اسکرینتون رو روشن نگه‌دارید و همزمان حدس بزنید چه بلایی سر کرکترها و شما داره میاد 😭😭. انقدر میتونم راجب این سریال حرف بزنم که حد نداره اما در یک جمله باید بگم که سریال موش، اون چیزیه که باید ببینیش!