چـکـامـهـ زار 🌘📜
Ir al canal en Telegram
سر انجام به ادبیات روی آوردم؛ پیوسته پناهگاه کسانیست که نمیدانند سر پُر شور خود را کجا بر زمین بگذارند. 2024/12/2
Mostrar más448
Suscriptores
-124 horas
-77 días
-430 días
Archivo de publicaciones
سکوت میکنی؛ نه از آنرو که نشانهٔ رضایتت باشد، بلکه از آنرو که دریافتهای هرقدر فریاد بزنی، هیچ بنیبشری نیست که به فریادت برسد. پس سکوت را برمیگزینی؛ نه از سر آسودگی، که از فرط خستگی.
خستگیِ دلی که بارها درِ امید را کوبیده و پاسخی جز پژواک تنهایی نشنیده است. خستگیِ چشمانی که دیدهاند اما دیده نشدهاند، و روحی که هزار بار شکسته و هر بار بیصدا خویش را از نو گرد آورده است.
آنگاه میآموزی که برخی اندوهها را باید در ژرفای سینه به خاک سپرد، برخی اشکها را در پناه شب فرو خورد و برخی زخمها را بیهیاهو با خود حمل کرد؛ زیرا گاهی انسان نه از بیدردی، بلکه از بیپناهی خاموش میشود.
و آن سکوت، دیگر سکوت نیست... فریادی است خاموش، انباشته از حرفهای ناگفته، بغضهای فروخورده و آرزوهایی که پیش از شکفتن پژمردهاند. سکوتی که از تسلیم حکایت نمیکند، بلکه روایتِ انسانی است که از بس شنیده نشده، سرانجام زبان دردهایش را به خاموشی سپرده است.
#دوشیزه_سادات
خوبش خی😔🤣
حیران استم چی رقم اوره سر کنم😩
اقه سخت است پوشیدنش مگم ای حمیالی شروع کنم🤣
