𝑴𝒆𝒍𝒐𝒅𝒊𝒄 𝑴𝒊𝒏𝒅𝒔 ִֶָ࣪ ☾ .

تو بیا، در این شبِ ممتدِ بی‌پناهی، وقتی خانه، از عطرِ گذشته تهی‌ست؛ و ماه، بر شیشه‌های متروک سوگِ خویش را زمزمه می‌کند. بیا و مرا از میانِ هزارتویِ وهم پیدا کن؛ از جایی که مرزِ رویا و کابوس دیگر روشن نیست و هر سایه، نامِ تو را به شکلِ دیگری صدا می‌زند. تو بیا، و مرا با خود ببر؛ نه به جایی معلوم، نه به فردای موعود. بگذار جاده سرنوشتِ ما را، به دستِ بی‌رحمِ باد بسپارد؛ بگذار چرخ‌ها آن‌قدر بر این تاریکی بتازند تا فرسودگی آخرین نشانیِ بازگشت ما باشد. و اگر، در میانهٔ این گریزِ بی‌مقصد، آسمان با شکافی نیلی، برای یک آن گشوده شد، تو بمان. شاید عشق، همین آذرخشِ دوردست باشد؛ روشناییِ کوتاهی که پیش از آن‌که حسش کنی، در ظلمت محو می‌شود. اما تو بمان؛ بگذار برای چند ثانیه تمامِ شب از یاد ببرد که ما چقدر از صبح دوریم...