روژاوا نیوز

این گزاره، با احترام، نادیده گرفتن حافظه جمعی کوردهاست. ما دیده‌ایم: ☆ شنگال چگونه رخ داد، ☆ عفرین چگونه سقوط کرد، ☆ سریکانی چه سرنوشتی یافت، ☆ محله‌های کوردنشین حلب چگونه هدف قرار گرفتند، ☆ و علویان و دروزی‌ها چگونه قربانی شدند. این‌ها فرضیه یا تحلیل ثانویه نیستند؛ واقعیت‌های عینی، مستند و بسیار نزدیک‌اند. اگر امروز #روژآوا_به_غزه تبدیل نشد، اگر آوارگی میلیونی رخ نداد، اگر قتل‌عامی در مقیاس بزرگ اتفاق نیفتاد، به این دلیل است که سناریوی جنگ فعال نشد، نه به این دلیل که خطرش واقعی نبود. 5- ادغام؛ #انتخاب_بد، اما آگاهانه هیچ‌کس مدعی نیست که توافق کنونی: عادلانه است، ایده‌آل است، یا تضمین‌کننده آینده‌ای روشن است. اما انتخاب واقعی این نبود که: «خودمدیریتی کامل یا سازش» بلکه انتخاب میان: ☆ بد: ادغام پرخطر، همراه با حفظ جامعه، مردم و امکان بازسازی سیاسی ☆ فاجعه: جنگ نابرابر، قتل‌عام، آوارگی و نابودی سرمایه انسانی تصمیم روژآوا کوردستان، تصمیمی احساسی یا ساده نبود؛ تصمیمی بود که با آگاهی از تاریخ، وزن جان مردم، و محدودیت‌های واقعی گرفته شد؛ تصمیمی که ممکن است از بیرون محافظه‌کارانه به‌نظر برسد، اما از درون میدان، تنها گزینه مسئولانه بود. جمع‌بندی نهایی دکتر متین گرامی، تحلیل شما منظم و آکادمیک است، اما از یک فاصله خطرناک رنج می‌برد: فاصله از میدان، از مردم، و از مسئولیت مستقیم در قبال پیامدها. قضاوت از بیرون میدان آسان است؛ اما تصمیم‌گیری درون میدان، جایی است که هر اشتباه، با خون مردم پرداخت می‌شود. روژآوا کوردستان #بهترین گزینه را انتخاب نکرد؛ کم‌هزینه‌ترین گزینه برای جلوگیری از فاجعه را انتخاب کرد. و تاریخ کوردستان بارها نشان داده است: ملت بدون مردم، بدون شهر، بدون جامعه، نمی‌تواند هیچ حق تاریخی‌ای را زنده نگه دارد

درباره توافق #روژآوا_کوردستان، واقعیت میدان، و خطر تکرار تاریخ دکتر کامران متین گرامی، با احترام به جایگاه علمی شما و دغدغه سرنوشت ملت کورد را دارید، لازم می‌دانم به نقدی که بر توافق روژآوا کوردستان نوشته‌اید پاسخی صریح و مسئولانه بدهم؛ پاسخی نه از سر جدل شخصی، بلکه از موضع تجربه تاریخی، واقعیت میدانی و مسئولیت در برابر جان مردم. تحلیل شما منسجم است، اما به‌نظر من بر یک خطای بنیادین استوار است: جدا کردن تصمیم سیاسی–نظامی روژآوا از زمینه واقعی ژئوپلیتیک، توازن قوا، و تصمیم قدرت‌های بزرگ. 1- درباره فرض «توان نظامی موجود، پس امکان مقاومت» شما بارها تأکید می‌کنید که SDF: ده‌ها هزار نیروی رزمی در اختیار داشت، شبکه گسترده تونل‌ها ایجاد کرده بود، توان پهپادی مؤثر از خود نشان داده بود، و در نبردهایی مانند #سد_تشرین و دفاع از کوبانی کارنامه موفق داشت. همه این‌ها درست است. اما پرسش اصلی این نیست که توان تاکتیکی وجود داشت یا نه؛ پرسش این است که: آیا این توان، در غیاب حمایت سیاسی و راهبردی، می‌توانست به نتیجه‌ای جز فاجعه منجر شود؟ در اینجا لازم است تفاوت میان #توان_رزمی و «قابلیت پیروزی راهبردی» روشن شود. توان رزمی بدون پشتوانه سیاسی، بدون تضمین پدافند هوایی، و بدون خط قرمز بین‌المللی، نه ابزار پیروزی، بلکه ماشه‌ی فاجعه است. در لحظه تصمیم: #ایالات_متحده (تام باراک) به‌صراحت اعلام کرد: ☆ هیچ‌گونه حمایت نظامی، هوایی یا سیاسی نخواهد کرد؛ ☆ بخش عمده‌ای از تسلیحات سنگین و استراتژیک که می‌توانست قدرت مانور SDF را تضمین کند، پس گرفته شد؛ ☆ ترکیه چراغ سبز رسمی برای مداخله مستقیم دریافت کرد؛ ☆ عربستان، قطر و امارات در تأمین مالی پروژه تروریست‌های جهادی نقش داشتند؛ بیش از 40 گروه تروریستی جهادی بین‌المللی آموزش‌دیده توسط افسران میت، آماده حمله بودند؛ و بیش از 100 هزار نیروی بالقوه، با توسل به فتوا دین اسلام و ناسیونالیسم عربی–اسلامی، قابلیت جذب و گسترش داشتند. در چنین شرایطی، استفاده از توان نظامی، نه #مقاومت_قهرمانانه، بلکه ورود آگاهانه به یک جنگ نابرابرِ از پیش باخته بود؛ جنگی که نتیجه‌اش نه حفظ خودمدیریتی، بلکه نابودی جامعه‌ای بود که خودمدیریتی بدون آن بی‌معناست. 2- تجربه #روژهلات_کوردستان: جایی که تاریخ باید آموخته شود، نه تکرار اینجا لازم است مکث کنیم؛ چون تحلیل شما به‌طرز نگران‌کننده‌ای شباهت دارد به استدلال‌هایی که ما کوردها هزینه‌اش را قبلاً پرداخته‌ایم، لذا خیلی کوتاه. پس از انقلاب 1979 در ایران: کوردهادر روژهلات کوردستان 26 بند خودمختاری ارائه دادند؛ دولت موقت ایران به نخست‌وزیری #مهدی_بازرگان، تنها 6 بند را پذیرفت؛ حزب دموکرات کردستان ایران به رهبری شهید دکتر قاسملو، پذیرش این حداقل را تاکتیکی برای جلوگیری از جنگ و حفظ جامعه در آن زمان دانست؛ کومله مخالفت کرد و فضای سیاسی با شعارهایی چون «مرگ بر سازشکار» ملتهب شد. در آن مقطع نیز، بسیاری استدلال می‌کردند که «توان هست، مردم آماده‌اند، باید ایستاد». اما سیاست، عرصه آرزو نیست؛ عرصه توازن نیروست. نتیجه چه بود؟ جنگی نابرابر آغاز شد که پیامدهایش هنوز بر پیکر روژهلات کوردستان باقی است: آوارگی گسترده مردم، هزاران کشته، عقب‌نشینی احزاب به جنوب کوردستان، جنگ داخلی کورد–کورد، #براکوژی انشعابات، تبعید و آوارگی بخشی از کادرهای هر دو حزب به اروپا، تسلیم بخشی دیگر به رژیم، و حاکم شدن یأس سیاسی عمیق بر جامعه کورد. سؤال ساده اما تعیین‌کننده این است: آیا رد آن «حداقل» به حداکثر انجامید؟ پاسخ تاریخی روشن است: خیر. تحلیل‌هایی که امروز در روژآوا کوردستان خواهان «مقاومت به هر قیمت» هستند، اگر به این تجربه توجه نکنند، ناخواسته همان مسیری را پیشنهاد می‌کنند که یک‌بار ملت کورد را به بن‌بست تاریخی کشاند. 3- چرا مقایسه صرفِ «توان نظامی» با «ضرورت جنگ» خطاست شما می‌پرسید: اگر این نیروها برای چنین لحظه‌ای ساخته نشده، پس برای چه ساخته شده است؟ پاسخ روشن است: برای #بازدارندگی، نه برای #خودکشی_جمعی. نیرویی که تنها دو گزینه داشته باشد—پیروزی یا نابودی—در واقع نیرویی بدون راهبرد است. SDF ساخته شد برای: ☆ جلوگیری از سناریوهای شنگال، ☆ جلوگیری از عفرین دیگر، ☆ جلوگیری از قتل‌عام سیستماتیک، ☆ و تحمیل هزینه به دشمن، نه مشروعیت‌بخشی به نابودی کامل. اما زمانی که: ☆ هیچ خط قرمز بین‌المللی وجود ندارد، ☆ دشمنان منطقه‌ای به‌دنبال بهانه‌اند، ☆ و مردم غیرنظامی نخستین هدف خواهند بود، بازدارندگی به‌معنای شلیک گلوله اول نیست، بلکه به‌معنای امتناع از دادن بهانه‌ای است که دشمن برای نابودی کامل منتظرش بوده است. 4- #جلوگیری_از_کشتار افسانه نیست، تجربه زیسته است شما این استدلال را مطرح می‌کنید که ترس از کشتار، ابزار توجیه عقب‌نشینی سیاسی است.