˹ Med & Mind ˼

توی فکر این بودم که اسم چنل رو عوض کنم، اینکه مستقیم اسمش مدیکال باشه به نظرم ترمک طوره.

🕊●یه فولدر خفن و کامل برای کنکوریا و حتی غیرکنکوریا●🕊 ♡ روزمرگی دانشجو‌های پزشکی و دندان و تغذیه و ... 🩺🥼 ♡ تلاش‌های دانش‌آموزای کنکوری برای رسیدن به هدفشون 🦾 ♡ پست‌های انگیزشی و آموزشی 🫀 ♡ پارت بندی و گروه‌های مطالعاتی 📚 ♡ ویدئوهای آموزشی از بهترین اساتید 📽 ♡ پر از حس و حال خوب و انرژی مثبت 🥹 ♡ و تمام چیزی که توی تلگرامت لازمه که داشته باشی 👀

به جمع ماها بپیوند!🥹🫶🏻

https://t.me/addlist/87a4IadDRHZjOTE0

ولی به فکر دانشجوها نبود، الان من چطور تا ۲۲ تیر صبر کنم؟ :")

ترم سه‌ی نامهربان تقریبا در حال تموم شدنه! (3/14✅)

بهترین بازی های فکری که اخیرا پیدا کردم. ماجرا از این قراره که استرس نداشتن اصلا با من سازگار نیست. این روزها که در حال استراحت هستم، از خودم می پرسم من جدا نباید الان درس بخونم؟ بعد یادم میاد که ترم تموم شده و الان باید تفریح کنم. رفتیم خارج از شهر و حوصله ام سر رفته بود تا اینکه این بازی ها رو پیدا کردم.

دوستان فور تلگرام جوری شده که فقط میشه تعداد رو دید، من الان متوجه شدم دیگه جزئیات رو نشون نمیده. یعنی الان دیگه چالش و تبادل نخواهیم داشت ؟ :")

می دونین صحبت کردن در مورد نگرانی ها توی فضای مجازی واقعا ریسک بزرگیه. تو نمی تونی همزمان حرفی بزنی که اکثریت باهات موافق باشن. بالاخره همه ما آدم ها باهم تفاوت داریم بتابراین طبیعیه که افکار و نظرات همه متفاوت اند.

شاید حق با تو باشه، ولی شاید هم من فقط تحت تاثیر احساساتم قرار گرفته باشم و این باعث شده که برای داشته هام ممنون نباشم. نمی دونم چی راجع به من فکر می کنید ولی نسبت به آینده خیلی می ترسم اونی که می خوام نباشه فقط همین :)

نه طبیعی نیست که حسادت کنی چون خودتم خیلی چیزا داری ولی از اولی که باهات آشنا شدم احساس می‌کردم شخصیت سمی ای داری

حسادت می کنم چون می ترسم منی که دها برابر اون زحمت کشیدم آینده ای به خوبی آينده اون بدست نیارم. حسادت می کنم چون این احساس راحتی، رفاه و شادی رو حق خودم می دونستم ولی بدستشون نیارم. حسادت می کنم چون از آينده خودم خبر ندارم :))

کنکوری های اینجا زیاده انگار، بچه ها لطفا ناامید نشید و زندگی رو به چیزهای که بهتون میگن محدود نکنین. دختر خاله من رتبه ۱۵۰۰۰ هزار کنکور سال ۹۲ بود که رشته شیمی قبول شد، هیچ کسی! تکرار می کنم هیچ کسی آینده ای که الان داره رو براس پیش بینی نمی کرد!!

احساس می کنم شاید دارم توی یه اقیانوس عمیق دست و پا می زنم. نمی دونم این احساس از کجا به ذهنم رسید ولی وقتی مقایسه می کنم اینطور فکر می کنم :)

میگه که زندگی اونجا اینقدر راحت و شیرینه، همه جا اینقدر امنه که راحت شب می تونه بره فروشگاه و خرید کنه بدون اینکه بترسه، قیمت ها خوبن که چیزایی که اینجا نداشته رو اونجا خریده و اگر براشون کار کنه پول خوبی بهش میدن، دوستاش که اونها هم ایرانی اند میگن فقط تابستون ها کار می کنن و خرج بقیه سال رو بدست میارن 😐

گفته بودم دختر خاله داره میره و کسی ازش حمایت نمی کرد؟ خلاصه که بعد از رفتنش خیلی ها ازش حمایت کردند و الان بیش از حد راضیه. یه خونه کوچیک نزدیک دانشگاه اجازه کرده که واقعا قشنگ، تمیزه و مدرنه با تمام امکانات. توی دانشگاه دوستای خوب پیدا کرده و داره پیشرفت می کنه. طبیعیه حسادت کنم؟

الان واقعا نمی دونم در مورد چی صحبت کنم.

روزهایی که امتحان داشتم تمرکز و فعالیت ذهنی بیشتر بود، جوری که ایده های بیشتر و بهتر سریعتر به ذهنم می رسید.

وقتی از سال بالایی هایی که من رو نمی شناسند در مورد اساتید می پرسم برای اینکه تصمیم بگیرم این ترم با کدوم استاد بردارم جوری رفتار می کنند که انگار من جاسوس استادم. نترسید بابا :/

من داشتم به این فکر می کردم که کاهش هورمون های استروژن و پروژسترون چه تغییراتی روی احساسات ما دارند. تفکر کلیشه ای اینکهدخترا عصبی میشن، البته این برای همه صدق نمی کنه چون برای هر کسی تغییرات متفاوته. به طور مثال من احساس می کنم اتفاقا توی این دوره آروم تر هستم و توی خیلی منطقی تر از قبل میشم و تمرکز بهتری دارم، جوری که فکر می کنم توی زمان های عادی اشتباهه که اینقدر احساسی باشم و این دوره بهم کمک می کنه تا خود منطقیم رو بهتر بشناسم و تصمیم های درست بگیرم.