شین

بیا در حد نوشیدن یک استکان چای حرف بزنیم.

عجیبه که یه نفر می‌تونه از زندگیت بره، اما اضطرابی که بهت هدیه داده، هنوز هر شب کنارت بخوابه.

‏هر آدمی تا یجایی بهتون فرصت میده ولی بالاخره خسته میشه، از حس اضافی بودن، از جنگیدن واسه موندن، از قهر و آشتی‌ مکرر، از توضیح‌ دادن خودش، از برطرف‌ کردن سوتفاهم‌ها، از درک نشدن، کاسه صبر آدم‌های زندگیتون رو لبریز نکنید، ممکنه دیگه هیچ آدمی، به این اندازه وصله‌ جونتون نشه.

آهنگ فرستادن قوی ترین لاولنگئوج دنیاست.

شاید چیزی که بیشتر از همه خسته‌ات کرده، اینه که هیچ‌وقت فرصت نکردی فقط زندگی کنی؛ همیشه باید یک چیزی رو تحمل می‌کردی، جبران می‌کردی، نجات می‌دادی یا نگرانش می‌بودی...

قشنگیِ عشق به بی‌عیب بودن نیست؛ به اینه که با وجود نقص‌ها، باز هم همدیگه رو بخواین.

دیوونه ای؟ معلومه که یه بار ذوقمو کور کنی دیگه هیچوقت چیزیو واست تعریف نمیکنم.

نوشت: ‏احتیاج دارم به خبر خوب، به هدیه‌ی بی‌مناسبت، به دیدن اتفاقی و غیر منتظره‌ی کسی که سالهاست ندیدمش، به شنیدن یه تعریف از کسی که فکر میکردم به چشمش آدم مهمی نیستم، به چندتا شاخه گل، به برگشتن عادتهای خوب قدیمی که خیلی وقته کنار گذاشته شدن، به انگیزه، به امید، به عشق✨

اخیرا عاشق کمرنگ بودن شدم. بی سر و صدا، یه گوشه از جهان و دور از هیا‌هو.

واقعیتش رو بخواین، هر چیزی که تکلیفش روشن نباشه، امن نیست. خودتون رو به ابهامات عادت ندید؛ وقت رفتن برید و وقت موندن تعلل نکنید. پایانِ باورها و اعتقاداتتون رو جدی بگیرید. ابهام، آرامش آدم رو می‌گیره.

گاهی اوقات به عنوان یک فرد بالغ؛ باید تصمیم بگیری که: «این اخرین باریه که اجازه دادم چنین حسی رو بهم بدن» و روی حرفت وایسی، چه خانواده باشه،چه رابطه،یا دوستی...

از آدمایی که میشه تو ماشین باهاشون آهنگ گوش کرد و هی وسط آهنگ نمیخوان باهات حرف بزنن، خوشم میاد.

همیشه فکر می‌کردم تا وقتی چیزی برام ارزش داره، باید براش تلاش کنم؛ حالا دارم یاد می‌گیرم گاهی آخرین تلاش، همون لحظه‌ایه که دیگه اصراری به موندن نداری.

« همه چیز برای کسی که می داند چگونه صبر کند، به موقع اتفاق می افتد »

میدونی عزیزم فرق آدما تو جبران‌ کردنشونه، وگرنه همه اشتباه میکنن.

هر نقطه از زندگیم که باشم؛ از پسش برمیام امیدوار، ادامه دهنده، صبور