241
Suscriptores
-124 horas
-47 días
-3030 días
Archivo de publicaciones
غصه نخوريا،
یهو میبینی،
خدا برات دری رو باز میکنه
که تو حتی اون درو نزده بودی
من اجتماع گریز یا اجتماع ستیز نیستم. من فقط از صحبت راجع به موضوعات و دغدغه های سطحی افراد، حاشیه های زندگیشون و روزمرگیای مسخرشون یا پلنای خوشگذرونی موقتشون یا مدل موهاشون و لباساشون و خاطراتشون خوشم نمیآد و زیاد جذبم نمیکنه.
باید با کسی مکالمه کرد که باهاش بشه راجع به فراتر از اینا حرف زد.
من از مکالمه های عمیق لذت میبرم؛
از اونا که باعث میشه فکر کنی و ذهنت درگیر بشه. ازونا که برای چند لحظه ام که شده غرقش میشی و یادت میره کجایی و داری چیکار میکنی!
'روح آدم را میجوند تا حرف خودشان را به کرسی بنشانند، نه به عشق فکر میکنند نه به گذشته ها، و یادشان نمیآید که روزی روزگاری گفتهاند دوستت دارم..'
-عباس معروفی
گفت:
_باور کن منظوری نداشتم.
و من خشمگین گفتم؛
_منظوری نداشتی؟!می دانی من هر بار باشنیدن
حرف هایت چه حسی پیدا می کردم؟
دلم میخواست انگشت کنم داخل گلویم و تمام خودم را بالا بیاورم...
تمام وجود و هویت و روحم را تا شاید
تبدیل به کسی شوم که هیچ کدام از آن حرف ها ربطی به او ندارد.
این قدر از خودم متنفر می شدم!
چطور میتوانی بگویی 'منظوری نداشتی'؟
"مریم دولتیاری"
