زیر درخت بید

بی‌شک اگر خنجری در دست داشتم که به این‌همه خاتمه می‌داد، بی‌درنگ آن را در قلب خود فرو می‌کردم. انسان با تمام کشفیات بزرگ خود هنوز هم به خاموشی پس از مرگ مطمئن نشده است. افسوس که پس از بارش خون از سینه‌ی من، جهانم در سیاهی‌ای از کارهای نکرده، حرف‌های نزده و صبرهای نکشیده‌ام غوطه‌ور می‌شود. افسوس که انسان انسان است و مادامی که کس دیگری، هرکس دیگری، گوشه نگاهی به زندگیش بیندازد خیال برش می‌دارد و شروع می‌کند به دویدن و دویدن و دویدن؛ و این چرخ هیچ‌گاه نمی‌ایستد، نه با خوابی عمیق، نه با ترک آدمیان و نه حتی با خاتمه‌ی زندگی. درد آدمی در همین است که با اتمام خودش هم باز در یاد و ذهن این جهان باقی می‌ماند. جاودانگی عذابیست که با فاتحه‌ی ما نفرینش گریبانمان را می‌گیرد. ۲۰ آبان ۰۵