Velora

پہ شپ جتیں سُھباں منی بیگاهے چِن ءُ بیار بوجیگے ٹَھیناں پہ تو  دریائے چِن ءُ بیار ھَیّا کن منا بْرھنگیں گُلباگ نہ ساچیت گْیابان ءَ بُرو کپتگیں دنیائے چِن ءُ بیار

زمانگ کهـر ساز اِیت نگاهاں آس رودینیت ترا شَکّیـگ پہ مـن منـا وســواس رودینیت منی زند ءِ همک کسہ وتی چاگرد ءِ بندوک اِنت تئے زگریں غمـان بارں جبین ءَ تیـر سُمبوک اِنت برے تئی شَنگرُکّیں گم شِلیکّنتیں دل ءِ دَمکاں برے اُمّیت سنگر بنت کروجنتیں غم ءِ کِشکاں تئــی چونیں ودارے کہ شپے سہ پاس رودینیت شِگوستاں گواتے ءِ دنزاں دموک ءَ دروشمیں مردم کپوتاں هالــــوے زرتگ کہ نـوداں مٹّ اِتنت موسم زمیـن جُمبینتگیـــں زوراں اَبیتکـــی یـے سرا زُرتگ پــــدا گلّوتگیــــــں مُرگــاں دگـہ هیسکـــارگے زُرتگ کہ پہ مّـن واری ءِ جـزبہ دلیـریں بـراس رودینیت منی دل رنجی ءُ کُهتاں وتا بژنیگ مکن اینچو من ترُکّاں سبز باں باندا دل ءَ تو دست مجن اینچو رپیک ءِ کشک ءُ راه ءُ در زمانگ پَدّریں پدر تو رهچار ءَ پراں جنڋیں دگہ رهچارے بیت پَدّر حکیک ءُ گوهر ءُ سبز ءُ وتن الماس رودینیت

زمانگ کهـر ساز اِیت نگاهاں آس رودینیت ترا شَکّیـگ پہ مـن منـا وســواس رودینیت منی زند ءِ همک کسہ وتی چاگرد ءِ بندوک اِنت تئے زگریں غمـان بارں جبین ءَ تیـر سُمبوک اِنت برے تئی شَنگرُکّیں گم شِلیکّنتیں دل ءِ دَمکاں برے اُمّیت سنگر بنت کروجنتیں غم ءِ کِشکاں تئــی چونیں ودارے کہ شپے سہ پاس رودینیت شِگوستاں گواتے ءِ دنزاں دموک ءَ دروشمیں مردم کپوتاں هالــــوے زرتگ کہ نـوداں مٹّ اِتنت موسم زمیـن جُمبینتگیـــں زوراں اَبیتکـــی یـے سرا زُرتگ پــــدا گلّوتگیــــــں مُرگــاں دگـہ هیسکـــارگے زُرتگ کہ پہ مّـن واری ءِ جـزبہ دلیـریں بـراس رودینیت منی دل رنجی ءُ کُهتاں وتا بژنیگ مکن اینچو من ترُکّاں سبز باں باندا دل ءَ تو دست مجن اینچو رپیک ءِ کشک ءُ راه ءُ در زمانگ پَدّریں پدر تو رهچار ءَ پراں جنڋیں دگہ رهچارے بیت پَدّر حکیک ءُ گوهر ءُ سبز ءُ وتن الماس رودینیت

کَلَم چست بنت، نہ ھیال چست بنت په تئی جُست ءُ جو ءَ، سَوال چست بنت در جست‌وجوی تو، نه قلمها تواناییِ نوشتن دارند و نه اندیشه ها قدرت برخاستن؛ و تنها سؤالهای بی‌جواب هستند که تداعی می‌شوند. ‌ بہ گیپت سَکّی ءِ روچے وھدے ترا شِپادیں گوں پاداں، مَوال چست بنت ‌ آنگاه که روزِ سختی و گرفتاری به سراغت بیاید، این ولگردهای پابرهنه هستند که به کمکت خواهند شتافت ‌ کپ اَنت سَجدگ ءَ ماہ ءُ اِستال ءُ روچ تھاریں شپاں، بےمِسال چست بنت ‌ در شبهای تاریک، ماه و ستاره و خورشید، به شکل بی‌نظیری به پای تو می‌افتند و سجده‌ات می‌کنند. ‌ سُچ اَنت، بُن گِر اَنت مُردگانی گُناہ زئیپیں دلاں گوں، بلال چست بنت ‌ آنگاه که «بلال»ها، با دلهای ناتوان و آزار کشیده، بر می‌خیزند و اذان می‌گویند؛ گناه مردگانِ در زیر خاک، می‌سوزد و از بین می‌رود. ‌ ھَوار بیتگ اَنت شَیھ ءُ ھانُل گُلیں پد ءَ زیمِلاں گوں، دَمال چست بنت ‌ شی مُرید و هانیِ عزیز، به وصال هم رسیده‌اند؛ دوباره رقص و پایکوبیها، با نوای موسیقی، بر می‌خیزند. ‌ ھُدا! دلبران ءَ گناھے بہ بکش سمین ءِ دَمال ءَ پہ، شال چست بنت ‌ خدایا! به دلبرانی که شالهایشان با جنبشِ نسیم به رقص درمی‌آید، توفیقِ گناه کردن ببخش! ‌ گَواھی کَے ءَ دیدار داتگ، بُگُش؟ ائیدانی روچاں، شَمال چست بنت ‌ ای دیدار! بگو چه کسی این گواهی را داده است که در روزهای عید، بادِ سرد وزیدن گیرد؟

په تئی دیدارا دیدگاں هونیں کور بُتکگاں گم گپتگیں دل بال نبی نئ بانزل ستکگاں ھساب نیستں دست ءَ چینچو ارس رتکگاں کجا شوهازاں ترا کہ چم مُرتگاں درچک ءِ تاکیا چہ زندگی ءِ شاهاں کپتگاں دل بریں زهیراں بندوک دلانی سستگاں تئی اتکگیں ترانگ هیالاں وش اتک کتگاں کدی دل گوشی بیا بلے نزوریں پاد پروشتگاں

دوست ءِ دست ءَ پدا لگُشت إیں ما چو تیاب ءِ کہ چول ءَ پُرشت إیں ما پہ ترا چون وتا بیاراں من هپت دریا ءَ چہ تو پشت إیں ما

زندگی آدینک ءِ ھمرنگ اِنت ءُ وھدے کہ گوں آئی ءَ بہ کند اِت گِھتریں آسرالے گر اِت

گاهی باید گریست از مجازی رفت به سوی محبوب!🚶🏼‍♂️

ویرانگیءِ دَنزّاں مہ روپ اِت منی گِسءِ کسّےءِ کندگانی توار اِنت، اِدا نہ اِنت

شپ ءَ سروز ءَ اڑین ءُ من ءَ چراگے بہ کن بیا اے ستکگیں شھر ءِ مُج ءَ چراگے بہ کن تھار ءُ تُنّی ءُ ویرانگ اَنت منی کوچگ من ءَ را چمّگے، پُلّے پدا چراگے بہ کن توار زیمیں دل اَنت کہ دُچار بنت ءُ کُد انت بُزور اے نوبت ءِ بیوانکی ءَ چراگے بہ کن تئی کھیباں وَ بیگاہ ءِ گوات وانینتگ ھمینچو بَل کہ اے دیوانگ ءَ چراگے بہ کن منیر چینچو تھار اِنت زمانگ ءِ تالِہ اے شپچراگیں گم ءِ میّت ءَ چراگے بہ کن منیر مومن

تئی شوھاز ءَ ￴ اگاں بہ جنزیں ما دمک ءُ ￶ بازار اینگو آنگو بنت من ھمے وڑ ترا شھاز کناں روکیں استار اینگو آنگو بنت