matin_ahmadi

چهار تا دیوار یه سقف سرامیک های کرِمی اینجا اتاق منه. یه تخت که دیگه خواب توش معنی نداره، میکروفون متن هام افتاده کنار تختم برامم مهم نیس که چقدر زخم رو قلبمه هاردم از زندگی خسته شد و دیشب با ویروس به عمر نکبت بارش خاتمه داد.چند تا میله که نور ازش رد میشه ولی حتی اونم انگار ناامیده مهتابی های دیوار اتاقمو میگم میگیری که؟ خیلی وقته دیگه طعم هیچ‌چیزو حس نمی‌کنم،حتی قرمه سبزی های مامانم حتی برگرتو نه غذا نه هوا نه حتی زندگی. کسی ازم دیگه حتی نمی‌پرسه زنده‌ام یا نه، انگار خودش جوابو می‌دونه. من مردم خیلی وقته که مردم. گیر افتادم، وسط یه تنهایی که از خودم فراریم میده.پام لای غرورم شکسته، دنده‌هام از درد تیر می‌کشه، ولی دردش به اندازه‌ی این خلأ تو دلم نیست. دلم تنگ شده... نه واسه آدم‌ها، نه واسه ازادی روحم، نه حتی واسه روزای قبل... دلم تنگ یه خواب آرومه، یه لحظه که بدون ترس نفس بکشم،سرکوفت نزنن یه ثانیه که این همه خشم و عقده رو دوشم نباشه. هر روز حس های خودمو میکشم میدونی چرا!؟ من یه قاتلم میخوام بدونم قاتل بودن چه حسی داره یه موزیک jazz پلی میکنم چشمامو می‌بندم، دندونامو روی هم فشار میدم،ولی حتی صدای خنده‌هامم درد می‌کنه، مثل زنجیر که روی سنگ کشیده بشه.دارم عقلمو میدم به باد، چون دیگه به هیچ‌چی امید ندارم.هیچ‌کس نپرسید چرا به این روز افتادم، ولی همه خوب بلدن شکنجم بدن چون لاشی بودن تو‌ جونشونه اینو‌جدی میگم . اینو خوب یاد گفتم آدم از درد نمی‌میره، فقط زخماش عمیق‌تر میشه، سردتر، سخت‌تر... بعضی وقتا تو آینه خودمو نگاه می‌کنم،ولی اون چیزی که می‌بینم، من نیستم. تمام احساسامو کشتم، فقط واسه اینکه بفهمم قاتل بودن چه طعمی داره... تلخ بود. خیلی تلخ. متین احمدی ۲۷بهمن۱۴۰۳