|555|

روزی که مرگ بیخبر از راه میرسد؛آن پلک آخری که بهم میزنم تویی..

بختمو بستن به کون آهو؛ من بدو آهو بدو.

اولین نفری که این طاعون روسی رو بگیره میرم میبوسمش.

خندیدم تا وانمود کنم حالم خوب است، گریستم تا سبک شوم، به خواب پناه بردم تا از رنج هایم بگریزم، اما بار غم، همچنان بر دوش جانم سنگینی می‌کرد.

سرِ تو انقدر بلاتکلیفم که هم از بودنت هم از نبودنت تو زندگیم دارم عذاب میکشم.

اگه به گریه بود گریه میکردم، خیلی بیشتر از این حرفاست.

گناه داری منِ عزیزم، خیلی گناه داری و هیچ پناهی هم نداری.