𝐡𝐨𝐰 𝐮 𝐝𝐨𝐢𝐧'?

این روزا خیلی به این فکر میکنم که چطوری شل میکنن، فهمیدم به شما هم میگم.

دو روز واسه رفع خستگی هفته کم نیست؟

سعی کردم حداقل خودم، خودم و اذیت نکنم.

‏من ساعت ۲ شب در حال دفاع کردن از خودم در برابر خودم: @Diastomii

فقط می‌خوام همین رو بنویسم و بس: امیرمحمد خالقی، یک فریم از زندگی هزاران دانشجوییه که با هزار امید و آرزو، کیلومترها فاصله از خونواده رو به جون می‌خرن، تو شهر غریب برای کمی بهتر زندگی‌کردن می‌جنگن، هر چی که زندگی سخت‌تر می‌شه، چنگ‌هاشون رو محکم می‌گیرن تا داشته‌هاشون رو از دست ندن و در آخر، جونشون رو می‌دن، تا قدری کمتر، بازنده باشن. مثل من، مثلِ ما، خیلی از ما.

هرچی کادو گرفتید نصف‌نصف.

خلاصه که بله، رشد یعنی بپذیری که مسیر سخته، ولی ارزشش رو داره. یعنی بدونی که درد و ترس جزئی از راهه، نه مانعش. یعنی بفهمی که شجاعت با حرکت ساخته می‌شه، نه با انتظار. یا خطر کن، یا در منطقه‌ی امنت بمون و ببین که فرصت‌ها چطور از کنارت رد می‌شن.

ولی انتظار شعور داشتن از بقیه هم یه نوع خودآزاری محسوب میشه.

من هر موقع به این قضیه فکر میکنم:

نهایتا تو خانواده ای به دنیا میای که قراره چهره، وضعیت مالی،اخلاق و روحیات، بیماری های روانی، (ژن)، مشخصی رو بهت بده و تا آخر عمرت با همونا زندگی کنی. همت کنی هر چی هست و همون‌طوری بپذیریو شانس بیاری بتونی چند درجه بهترش کنی، همین.

: تومیه

این معده دیگه معده نمیشه.

ولی از این همه تعطیلی دارم میترسم