فلانُر

🔹پیش‌بینی‌های اقلیمی از تداوم شرایط ال‌نینو تا زمستان حکایت دارند. ▪️باران گاهی برای مدتی کوتاه، منظر پنهان شهر را آشکار می‌کند: شیب‌هایی که آب را هدایت می‌کنند، مسیرهای طبیعی جریان که در ساخت‌وسازها نادیده گرفته شده‌اند و خیابان‌هایی که ناگهان به بستر حرکت آب تبدیل می‌شوند. در چنین لحظاتی، زمین دوباره در تجربه روزمره شهروند به‌عنوان بستری زنده با ویژگی‌ها و فرایندهای طبیعی خود حضور پیدا می‌کند؛ در این نگاه، بحران فقط اختلال در عملکرد زیرساخت‌ها نیست؛ لحظه‌ای است که تعارض میان منطق توسعه شهری و منطق طبیعت آشکار می‌شود. معماری منظر و زیرساخت‌های سبزـ‌آبی می‌توانند با به‌رسمیت‌شناختن این فرایندها در سازمان فضایی شهر، هم به مدیریت رواناب کمک کنند و هم رابطه شهروندان با محیط طبیعی شهر را از نو تعریف کنند. شاید پرسش اصلی این نباشد که آیا شهر برای باران آماده است؛ بلکه این باشد که چرا در برنامه‌ریزی و توسعه شهر، فقط هنگام بحران حضور طبیعت را به یاد می‌آوریم؟ 🚶فلانر معتقد است طرح‌های بالادستی توسعه، انگار فقط برای روزهای آفتابی نوشته شده‌اند؛ وقتی هوا پس است حتما مشکل از شهر است. #زیرساخت_منظرین #ال‌نینو #خبر

در نقاشی‌های سهراب سپهری، طبیعت موضوعی برای بازنمایی واقع‌گرایانه نیست، بلکه بستر صورت‌بندی نوعی نظام ادراکی است. در مجموعه نقاشی‌های درختان، حذف جزئیات، تقلیل عناصر بصری، تأکید بر تنه‌ها و شاخه‌ها و نسبت قابل‌توجه میان طبیعت و فضای خالی، موجب می‌شود منظره از یک تصویر توصیفی به ساختاری برای مکث و مشاهده تبدیل شود. این رویکرد را می‌توان در نسبت با منظر ایرانی نیز بررسی کرد؛ جایی که آب، درخت، سایه، فاصله و گشودگی در شکل‌گیری تجربه فضایی و نحوه مواجهه انسان با فضا نقش دارند. به نظر می‌رسد سهراب در نقاشی‌های خود بخشی از این منطق ادراک منظر را به زبان مدرن منتقل می‌کند. این منطق در شعر او نیز، با رسانه‌ای متفاوت، دنبال می‌شود و طبیعت در آن بخشی از سازوکار ادراک و تعریف رابطه انسان با جهان است. قبله‌ام یک گل سرخ جانمازم چشمه، مهرم نور دشت سجاده من آثار سهراب را می‌توان دو صورت از یک مساله دانست: تبدیل طبیعت از موضوع دیدن به موقعیت دیدن و فاصله گرفتن از بازنمایی مستقیم طبیعت به سوی تجربه‌ای که در آن آب، درخت، خاک، نور و فضای باز در شکل‌گیری معنا مشارکت دارند. ۱۵ مهر؛ زادروز سهراب سپهری #منظر_ایرانی #شعر #مقاله

پروژه Baiyangdian Waterfront Park در شیونگ‌آن چین، بخشی از تلاش برای بازیابی ساختار طبیعی و فضای شهری جدید در کنار دریاچه بای‌یانگ‌دیان است؛ مجموعه‌ای از تالاب‌های کم‌عمق که از طریق ۹ رودخانه تغذیه می‌شود و همواره در برابر آلودگی کشاورزی و سیلاب آسیب‌پذیر بوده است. با توسعه شهر جدید شیونگ‌آن، مسئله پروژه نه صرفاً ایجاد یک پارک در کنار آب، بلکه بازتنظیم رابطه شهر، حوزه آبخیز و تالاب بوده است. دفتر TLS Landscape Architecture الگوی تاریخی حوض نیلوفر–نی‌‌زار را مبنای طراحی قرار داد و مجموعه‌ای منسجم از پاویون‌ها با پوشش نی، پل‌ها، حوضچه‌ها و فضای آموزشی را بکار گرفت تا امکان تجربه و استفاده عمومی از تالاب در قالب پیاده‌روی، دویدن و دوچرخه‌سواری فراهم ‌شود. در بخش‌هایی نیز مسیرهای قایق‌رانی و یک مارینای عمومی، ارتباط مردم با تالاب را تقویت می‌کند. روان‌آب‌ها نیز در سامانه‌های محلی مدیریت و تصفیه می‌شود تا آب پاک‌تری به تالاب بازگردد. بدین‌ترتیب پروژه از یک مداخله در لبه آب فراتر رفته و بخشی از زیرساخت هیدرولوژیک منطقه را شکل می‌دهد. فاز نخست پروژه به مساحت ۳۲ هکتار در سال ۲۰۲۲ تکمیل شد. #منظر_طبیعی #چین #پروژه

آثار روشنفکران از مهم‌ترین اسناد برای خوانش یک منظر است؛ فیلم و عکس در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد. قاب دوربین، ارتفاع و زاویه دید، مسیر حرکت، سرعت عبور، نقطه‌ای که دوربین بر آن مکث می‌کند و حتی آنچه خارج از قاب باقی می‌ماند، همگی در ساختن تصویر یک منظر نقش دارد. لذا دوربین صرفاً منظر را ثبت نمی‌کند بلکه نوعی قرائت از آن ارائه می‌دهد. آنه‌ماری شوارتزنباخ در چهار سفر خود به ایران، از خلال عکس، گزارش و سفرنامه، تصویری چندلایه از منظر سرزمینی ایران ارائه می‌کند؛ اما این تصویر را نمی‌توان کاملاً جدا از نگاه شرق‌شناسانه دانست. او هرچند بسیاری از کلیشه‌های رایج عکاسی اروپایی را کنار می‌گذارد و به تجربه شخصی سفر توجه می‌کند، همچنان ایران را از جایگاه یک روشنفکر اروپایی و در مواجهه با «دیگری» روایت می‌کند. در آثار او، جغرافیای ایران گاه با تنهایی، مرگ، فقر، بیگانگی و جست‌وجوی معنای شخصی پیوند می‌خورد؛ بنابراین سرزمین فقط موضوع مشاهده نیست، بلکه بخشی از تأملات شخصی اوست؛ از یک‌سو از کلیشه‌های شرق‌شناسانه فاصله می‌گیرد و از سوی دیگر نمی‌تواند کاملاً از چارچوب نگاه بیرونی به ایران خارج شود. #فلسفه_منظر #روشنفکر #مقاله

پروژه Inside at the Ortobene شهر نوئورو ی ساردینیا، بازتعریف تجربه حرکت در یکی از مهم‌ترین مناظر طبیعی شهر است که سال ۲۰۲۶ به بهره‌برداری رسید. کوه اورتوبنه با توده‌های گرانیتی و جنگل متراکم بلوط، جایگاه مهمی در حافظه جمعی ساکنان نوئورو دارد و مقصد پیاده‌روی و فراغت است. Pasquale Murru Architect، کانسپت را بر پایه صورت‌بندی راه تعریف نموده، طوریکه نه یک مولفه مستقل معماری، بلکه زیرساختی منظرین برای امکان دسترسی، مکث و تجربه حسی جنگل باشد. سطح اصلی مسیر از خاک تثبیت‌شده است که با فولاد کورتن مهار می‌شود؛ فضاهای مکث نیز با سنگ‌های تراکیت و عناصر نشیمن یکپارچه در مسیر طراحی شده‌اند. وقتی راه به ریشه درختان یا سنگ‌های نمایان نزدیک می‌شود، کف‌سازی متعارف کنار گذاشته شده و به شبکه‌ای سبک از میله‌های فولادی تبدیل می‌شود. این شبکه با فاصله‌گرفتن از منطق یک سطح صلب، امکان عبور را بدون تغییر آرایش درختان و سنگ‌ها فراهم می‌کند و همچون لایه‌ای سبک، خود را با ناهمواری‌های موجود وفق می‌دهد. میله‌های فولادی که به‌تدریج اکسید می‌شود، علاوه بر عملکرد تثبیت، حضور بصری محدودی میان عناصر طبیعی دارد. #منظر_طبیعی #ایتالیا #پروژه

🔹سخنگوی شهرداری تهران اعلام کرد با مجموعه‌ای از اقدامات ترافیکی و تقویت ناوگان حمل و نقل عمومی، در روزهای ابتدایی مهر گره‌های ترافیکی گسترده در تهران شکل نگرفته است. ◾️ تفکر حاکم بر مدیریت شهری همچنان سواره‌محور است؛ مسئله اصلی را روان‌کردن جریان تردد در شبکه معابر تعریف می‌کند نه ارتقای کیفیت زندگی پیاده. اصلاح چراغ‌ها، محدودیت تردد، توقف عملیات عمرانی و استقرار نیروهای اجرایی، همگی در درجه نخست برای تنظیم حرکت و کاهش اختلال در عبور طراحی شده‌اند حتی افزایش اتوبوس و مترو نیز در این چارچوب عمدتاً به‌عنوان ابزاری برای مدیریت تقاضای سفر دیده می‌شود، نه بخشی از بازآرایی فضای شهری. مسئله فقط این نیست که ترافیک مهر روان شده یا نه؛ پرسش اساسی این است که مدیریت شهری تهران می‌خواهد خیابان را برای حرکت خودرو روان کند یا برای زندگی شهری باکیفیت‌تر؟ 🚶فلانر که معتقد است مدیریت شهری ما در یک لیگ دیگر بازی می‌کند، گاهی دلش می‌سوزد؛ ظاهراً دست مدیریت شهری نمک ندارد و هرچه می‌کند به در بسته می‌خورد! چشم‌هایش را هم باید بشوید؛ همه‌چیز را قشنگ می‌بیند و مجبور می‌شود زنگ نشاط در شهر راه بیندازد ! #زندگی_پیاده #اول‌مهر #خبر

🔹عوارض رفت‌وبرگشت خودروی سواری در قطعات مختلف آزادراه تهران–شمال در روزهای تعطیل به ۷۲۰ هزار تومان رسید. ◾️راه، به‌ویژه در مسیرهای گردشگری، بخشی از منظر سرزمین است. ارزش چنین مسیری فقط در جابه‌جایی میان دو نقطه نیست، بلکه در توالی دیدها، تغییرات توپوگرافی، سکونتگاه‌ها، عناصر طبیعی و تاریخی شکل می‌گیرد. ازاین‌رو، راه یک فضای خطیِ تجربه‌شونده ‌از سرزمین است که با ادراک مخاطب رابطه برقرار می‌کند. کیفیت راه را نمی‌توان با ظرفیت عبور، کاهش زمان سفر یا ایمنی سنجید؛ چگونگی نشستن آن بر بستر سرزمین، حفظ پیوستگی عناصر طبیعی، شکل‌گیری چشم‌اندازهای متوالی و امکان مکث نیز بخشی از تجربه آن است. جاده چالوس نمونه روشنی از «مقصدی است که راه شد»؛ بنابراین پرسش فقط درباره رقم عوارض نیست؛ این است که در سیاست‌گذاری‌های وزارت راه، آیا قرار است جاده را بخشی از منظر سرزمین بدانیم، یا فقط از آن عبور کنیم؟ 🚶فلانر که معتقد است سال‌هاست می‌سازیم فقط برای اینکه چیزی ساخته باشیم، امیدوار است این ۷۲۰ هزار تومان دست‌کم باعث شود این بار جاده را ببینیم؛ وگرنه آسفالت و پایه‌چراغ را که در.همت خودمان رایگان می‌بینیم! #منظر_راه #عوارض #خبر

در میدان Helmich Gabrielsens plass در قلب استاوانگر، یک یادمان جنگی نه به‌صورت بنایی مستقل، بلکه به‌عنوان بخشی از فضای عمومی شهر شکل گرفته است. این پروژه به یاد دریانوردان نروژی ساخته شده که در دوران جنگ جهانی دوم در ناوگان تجاری کشور خدمت می‌کردند؛ میدان در مجاورت خلیج Vågen و در میان بافت تاریخی شهر قرار گرفته و تلاش دارد از یک موضوع برای مشاهده به یک فضا برای تجربه تبدیل می‌شود؛ فضایی برای مکث، عبور، نشستن و حضور در رویدادهای شهری. دفتر Atsite با همکاری هنرمند مجسمه‌ساز Jone Kvie، این روایت را از طریق ترکیب آب، سنگ، فلز و پوشش گیاهی در میدان طراحی کرده است. یک حجم مرمری با تداعی فرم پیشانی کشتی، در کنار آب کم‌عمقی قرار گرفته که خط ساحلی تاریخی را بازنمایی می‌کند؛ در سوی دیگر نیز سازه‌ای آلومینیومی، آب باران را جمع‌آوری و به حوض هدایت می‌کند. دو درخت کاج در میان این عناصر، به طبیعت نروژ و مفهوم دلتنگی دریانوردان اشاره دارند. پروژه که در سال ۲۰۲۵ تکمیل شد نشان می‌دهد که چگونه منظر نه از طریق یک بنای منفرد بلکه فضای جمعی و هم‌زمانی تاریخ و زندگی روزمره می‌تواند یادآورد خاطره باشد. #منظر_یادمانی #نروژ #پروژه