Expose illuminati

Dus in Deventer zijn even grote idioten als in Amsterdam?...Oke... #deventer #dusoke

De knappende elastiek: Als de toekomst van onze kinderen de inzet wordt Er hangt iets onmiskenbaars in de lucht. Wie goed luistert aan de keukentafels, in de kantines en op de werkvloer, voelt dat de wind is gedraaid. Het is niet langer alleen maar gemor over de hoge energierekening of de dure bloemkool. Er is iets fundamenteels aan het veranderen in het collectieve bewustzijn. Het blinde vertrouwen is weg. Steeds meer Nederlanders openen de ogen en zien dat we niet langer simpelweg bestuurd worden, maar dat we pionnen zijn geworden in een groter, dwingend schaakspel. Men begint pijnlijk scherp in te zien dat het beleid van Kabinet-Jetten geen toeval is, maar het braaf uitvoeren van een grotere, dwingende agenda. Een agenda waarin de burger niet het doel is, maar het middel. De pijnpunten die de emmer nu definitief doen overlopen :De toekomst van onze kinderen als wisselgeld: Er wordt van ons verwacht dat we slikken en accepteren. Dat we offers brengen in de naam van abstracte, mondiale doelen. Maar het offer dat nu gevraagd wordt, is te groot: de kansen, de stabiliteit en de vrijheid van de generatie na ons is in gevaar. Ouders pikken het niet langer dat de toekomst van hún kinderen op het spel wordt gezet voor de dromen van een politieke elite. De oorlogsretoriek uit Brussel: Terwijl de burger snakt naar vrede, stabiliteit en betaalbaarheid, horen we vanuit de Europese burelen een constante, angstaanjagende trommelslag van oorlogstaal. Het gemak waarmee er over escalatie en miljarden aan defensie-uitgaven wordt gesproken, terwijl de eigen bevolking verarmt, wekt diepe argwaan. De 'vrijheidsbijdrage' als ultiem symbool: De ironie druipt er vanaf. Onder de vlag van vrijheid en solidariteit worden er offers geëist die de burger juist verder klemzetten. Het voelt voor velen niet meer als een bijdrage aan een betere wereld, maar als het vooraf afrekenen van de spreekwoordelijke kist voor de eigen toekomst en die van onze kinderen. Men betaalt voor de eigen ondergang.Het grote verschil met vroeger is dat de boosheid is omgeslagen in een diep besef. Het lijdzaam toezien is voorbij. Mensen weigeren nog langer mee te gaan in een tunnelvisie die hen van bovenaf wordt opgelegd. De grens is bereikt, het geduld is op. De emmer is niet alleen vol; hij stroomt nu met grote golven over. Het is klaar. Voelt u u het ook? Gerard..

𝗡𝗶𝗲𝘁 𝗶𝗲𝗱𝗲𝗿𝗲𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗲𝗳𝘁 𝗯𝗲𝗴𝗿𝗶𝗽 𝘃𝗼𝗼𝗿 𝗵𝗲𝘁 𝘃𝗲𝗿𝘀𝘁𝘂𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗮𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗯𝗼𝗲𝗸𝗷𝗲 (𝟭𝟰 𝗽𝗿𝗼𝗰𝗲𝗻𝘁). 𝗭𝗶𝗷 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗵𝗲𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗺𝗮𝗻𝗶𝗲𝗿 𝗶𝘀 𝘃𝗮𝗻 𝗱𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗼𝗺 𝗮𝗻𝗴𝘀𝘁 𝘁𝗲 𝘇𝗮𝗮𝗶𝗲𝗻. 𝗔𝗻𝗱𝗲𝗿𝗲𝗻 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝗵𝗲𝘁 𝗯𝗲𝘁𝘂𝘁𝘁𝗲𝗹𝗲𝗻𝗱 𝗲𝗻 𝗴𝗲𝘃𝗲𝗻 𝗮𝗮𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗵𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗹𝗱 𝗯𝗲𝘁𝗲𝗿 𝗵𝗮𝗱 𝗸𝘂𝗻𝗻𝗲𝗻 𝗯𝗲𝘀𝘁𝗲𝗱𝗲𝗻. 𝗗𝗮𝗮𝗿𝗻𝗮𝗮𝘀𝘁 𝘃𝗶𝗻𝗱𝗲𝗻 𝘀𝗼𝗺𝗺𝗶𝗴𝗲𝗻 𝗱𝗮𝘁 𝗱𝗲 𝗼𝘃𝗲𝗿𝗵𝗲𝗶𝗱 𝗱𝗲 𝘃𝗲𝗿𝗮𝗻𝘁𝘄𝗼𝗼𝗿𝗱𝗲𝗹𝗶𝗷𝗸𝗵𝗲𝗱𝗲𝗻 𝗮𝗳𝘀𝗰𝗵𝘂𝗶𝗳𝘁 𝗼𝗽 𝗱𝗲 𝗯𝘂𝗿𝗴𝗲𝗿𝘀.

Nee dit is geen AI dit is de harde waarheid Velen zijn vermoord door de overheid en de dwang van andere !!

Péter Magyar werd in 2023 bij zijn scheiding van zijn vrouw, de voormalige minister van Justitie van Hongarije, schuldig bevonden aan het meerdere keren slaan van haar en daarbij ook een riem te hebben gebruikt. Hij bekende cocaïne te hebben genomen, en dat in niet geringe hoeveelheden. Hij was betrokken bij handel met insiderinformatie en werd daardoor een zeer rijke man. Hij zou zijn vrouw en andere vrouwen hebben mishandeld en misbruikt. Waarom lezen we niets over dit verleden van deze man? Waarom worden deze feiten niet gemeld? Dit is de man die volgens Von der Leyen Hongarije voor Orbán moet redden.

Truth hidden in plain sight?

We hadden zo gehoopt dat we dit nooit hoeven te schrijven maar we hebben besloten te stoppen met het concept Boer Bart. Na de laatste aankondiging voor een boete van 5000 euro, "voor het verkopen van koffie en pannenkoeken", heeft het voor ons geen zin meer om door te gaan. De aankomende periode zullen we ons beraden over ons personeel, de leden, groepen, toeleveranciers enz.  Voor meer info verwijs ik graag naar onze site. www.boer bart.nl

'Pieter Parlevliet'.

Levensles Duidelijkheid is geen luxe. Het is een vorm van zorg. En wie zorg uitstelt, vergroot het leed dat hij probeert te verzachten. Bronvermelding Gebaseerd op berichtgeving van het Algemeen Dagblad over wachttijden bij het UWV. #nieuws #media #column #politiek #uwv #keuring #duidelijkheid #wachttijd #wia #systeem #herbeoordelingen #bezwaarprocedures #keuring #wiakeuring #verzekeringsartsen #voorschot #bespottelijk #schrijnend #achterstanden #wettelijketermijn #triest #burger #afhankelijkheid Spotprent ai gegenereerd

De wachttijd als keuring Er zijn van die momenten waarop een systeem niet alleen kraakt, maar hoorbaar breekt. De WIA‑keuring is zo’n plek geworden. Ooit was het een strak proces, met een wettelijke termijn van acht weken. Acht. Dat was nog te overzien. Toen werd het zestien weken, omdat het anders niet meer haalbaar was. En nu? Nu praten we niet meer over weken, maar over seizoenen. Over jaren. Over levens die in de wachtstand worden gezet. In Den Bosch duurt een eerste beoordeling inmiddels gemiddeld twaalf maanden. In Leeuwarden vijftien. In Groningen nog iets langer, alsof de wind daar nog wat extra vertraging meebrengt. Het UWV bevestigt het allemaal zonder omwegen: ja, de wachttijden zijn zo lang. Ja, het tekort aan verzekeringsartsen is zo ernstig. Ja, de instroom is hoger dan ooit. En nee, niemand weet precies waarom het in sommige regio’s nog erger is dan elders. En dan komt het zinnetje dat alles samenvat: “We hebben zelf ook wat te doen.” Dat is een vorm van eerlijkheid die bijna pijn doet. Want ondertussen zitten mensen die al twee jaar ziek zijn, twee jaar waarin ze hun werk, hun ritme, hun zekerheid al kwijt waren, nóg een jaar te wachten op een oordeel dat bepaalt hoe hun toekomst eruitziet. Ze krijgen een voorschot, dat hoeven ze niet terug te betalen. Dat klinkt genereus, maar het is een schrale troost. Een voorschot is geen perspectief. Een voorschot is een noodverband. Mensen willen geen geld zonder duidelijkheid. Ze willen weten waar ze aan toe zijn. Ze willen een horizon. En het wrange is: het systeem kiest er zelf voor om andere onderdelen stil te zetten. Herbeoordelingen worden nauwelijks nog gedaan. Bezwaarprocedures worden alleen opgepakt als iemand financieel echt kopje‑onder dreigt te gaan. Alles om de eerste aanvragen voorrang te geven. Maar zelfs dat is niet genoeg om de achterstanden weg te werken. Regio’s moeten elkaar helpen. Noord-Holland Noord neemt drieduizend dossiers over van Groningen en Leeuwarden. Het klinkt als solidariteit, maar het voelt als noodhulp. Het UWV had ooit het streven dat eind 2026 niemand langer dan een half jaar zou hoeven wachten op een eerste keuring. Dat streven ligt nu in stukken op de vloer. De realiteit is dat mensen vijftien maanden wachten. Vijftien maanden waarin je niet vooruit kunt, niet terug kunt, niet kunt plannen, niet kunt herstellen met een doel. Vijftien maanden waarin je leven wordt gereduceerd tot een dossier dat ergens op een stapel ligt te verstoffen. En dan te bedenken dat dit ooit begon met acht weken. Acht weken die nu voelen als een herinnering uit een ander tijdperk, toen het systeem nog deed alsof het de mens centraal stelde. Het is toch bespottelijk en tragisch tegelijk. Bespottelijk, omdat een wettelijke termijn van acht weken is uitgegroeid tot een wachttijd van meer dan een jaar. Tragisch, omdat het niet gaat om cijfers, maar om mensen. Mensen die al twee jaar ziek zijn en nu nóg langer moeten wachten op iets dat eigenlijk vanzelfsprekend zou moeten zijn: duidelijkheid. Het schandalige zit niet alleen in de duur van de wachttijd. Het zit in de normalisering ervan. In de manier waarop het wordt gebracht als een soort natuurverschijnsel: het is nu eenmaal zo, we kunnen er weinig aan doen. Maar dit is geen storm, geen overstroming, geen onvermijdelijke ramp. Dit is beleid. Dit is organisatie. Dit is keuze. En ergens, tussen al die maanden van wachten, sluipt een andere vraag naar binnen. Een vraag die niemand hardop stelt, maar die iedereen voelt: Hoeveel onzekerheid kan een mens verdragen voordat het systeem dat hem zou moeten beschermen, hem juist verder beschadigt? Conclusie De wachttijd is geen administratieve hapering meer, maar een structurele ontregeling die mensen raakt op het kwetsbaarste moment van hun leven. Een systeem dat bedoeld is om zekerheid te bieden, creëert nu vooral onzekerheid. Moraal van het verhaal Een samenleving laat zich niet kennen in haar wetten, maar in de manier waarop ze omgaat met wie afhankelijk is van die wetten.