ravelith تکست

نگاهش چون دریا بود؛ آبی بی‌انتها که هرچه بیشتر در آن می‌نگریستم، بیشتر در ژرفای مسحورش فرو می‌رفتم. گاهی موج‌ها بر ساحل قلبم می‌کوبیدند و گاهی آرام می‌نشستند، همان‌گونه که لبخند او می‌نشست بر لب‌هایم. هر تکانِ دستش، هر لرزشِ پلک‌هایش، همانند امواجی بود که سرمست و بی‌قرار، خود را به صخره‌ها می‌سپردند. در نگاهش چیزی فراتر از انسانیت جاری بود؛ گویی دریا، روحِ خویش را در چشمان او پنهان کرده و برای من برهنه ساخته بود. صدای خنده‌اش، همانند نسیمی بود که بر سطح آب می‌گذشت؛ کوتاه، گذرا و در عین حال جاودانه در حافظه‌ام. من در برابرش چیزی جز یک رهگذرِ غرق‌شده نبودم، اسیر موج‌ها و گرفتار عمقی که نه آغازش را می‌دانستم و نه پایانش را. تنها می‌دانستم که اگر روزی این دریا خشک شود، دلم نیز به همان سرنوشت دچار خواهد شد. گاهی خیال می‌کنم که عشق، همان موجی است که بارها و بارها خود را به صخره می‌کوبد، و باز هم بازمی‌گردد؛ زخمی، خسته و بی‌قرار، اما سرشار از شوقِ رسیدن. من در میان این بی‌کرانگی، تنها به چشم‌های او پناه می‌برم؛ چشمانی که مسخ‌کننده‌تر از هر افق و هر طلوعی‌اند. چشمانی که گاه درخشنده‌تر از سپیده‌دم می‌شوند، و گاه تیره‌تر از شبِ طوفانی. آری، اگر دریا معشوق من است، او خود همان موجی‌ست که از قلبِ دریا برخاسته، برای در آغوش کشیدنِ من. و من، تنها ساحلی فرسوده‌ام که هر بار با رسیدنش تازه جان می‌گیرد.

♡ – من تمام عمرم فقط به جدا کردن آدم‌ها فکر می‌کردم... ولی از وقتی تو کنارمی، برای اولین بار می‌ترسم چیزی رو از دست بدم.