روزگار سبز🍃

حسی که توی یه مکانی یه لحظه با خودت میگی این لحظه تموم میشه خیلی عجیبه. چون تو اون لحظه دلتنگ میشی در حالی که هنوز ادامه داره و تموم هم نشده...

سه‌شنبه‌ست. تکیه دادم به مبل پاهام و دراز کردم تو آفتاب بی‌رمق و کم‌جانی که از پنجره‌ی هال به داخل کشیده شده، پنجره را باز گذاشته‌ام و بودلر‌ می‌خوانم. صدای قل‌قل قابلمه‌ی خورشت بامیه و بخار کتری در آشپزخانه جریان زنده‌ی زندگی را حکایت میکند. کمی بعد فکر میکنم که کدامیک زندگیست؟ لحظاتِ ساده و جزییات زیبای زندگی که در لحظه در جریلن است یا لحظاتِ دشوارِ اندوه که بر سر و کولمان بالا می‌آید و مثل زالو توانمان را ضعیف کرده؟

سه‌شنبه‌ست تکیه دادم به مبل پاهام و گذاشتم توی آفتابی که از پنجره‌ی هال به داخل دراز کشیده، پنجره را باز گذاشته‌ام و بودلر‌ می‌خوانم. صدای قل‌قل قابلمه‌ی خورشت بامیه و بخار کتری در آشپزخانه جریان زنده‌ی زندگی را حکایت میکند. فکر میکنم که کدامیک زندگیست؟ لحظاتِ ساده و جزییات زیبای زندگی یا لحظاتِ دشوارِ اندوه که بر سر و کولمان بالا می‌آید؟

ای دنیا! من با تو کاملا هماهنگ هستم. هر چیزی که برای تو بهنگام باشد، برای من نه دیر است و نه زود! ای طبیعت! • مارکوس اورلیوس، تأملات

اونها بعدش کلید رو تو در چرخوندن و در خونه گرمم برام باز کردن اونا گاهی اوقات اشکامو پاک میکنن، بغلم میکنن، اونا وقتایی که میخوام همه چیزو فراموش کنم با خلق یه اثر آرومم میکنن... اونها وقتی هیچکسی به دادم نمیرسه باهام مهربونن🥺🤍

از دستهای نحیف و صبورم عذرمیخوام🤍

حالا بازم خوب بود دستاش بودن فحش بخورن👀

امشب اون دختری بودم که توی پیاده‌روی یه نخ سیگار دستش بود، بخاطر کم‌خونی دستای سردش طبق معمول تو سرما به مرز منجمد شدن رسیده و زور نداره سیگارش رو روشن کنه و فحش میده به دستای یخ‌زده‌ش🌚

دوس داشتم کتابخونه‌ی کوچیکم جایی باشه که محل گذر نور خورشید باشه. یعنی هرروز سر یه ساعت مشخصی نور بیاد و لَم بده به کتابا و دفترای شعرم. اینجوری احساس میکنم میتونم هربار که بردارمشون یه تیکه گل آفتاب از لابلای برگه‌هاشون برای خودم بردارم. تو پرانتز، سلولهای مشابه با سهراب سپهری تو مغزم باز گل داده ای وای😐👀

دوس داشتم کتابخونه‌ی کوچیکم جایی باشه که محل گذر نور خورشید باشه. یعنی هرروز سر یه ساعت مشخصی نور لم بده به کتابا و دفترای شعرم. اینجوری احساس میکنم میتونم هربار که بردارمشون یه تیکه گل آفتاب از لابلای برگه‌هاشون برای خودم بردارم. تو پرانتز، سلولهای مشابه با سهراب سپهری تو مغزم باز گل داده ای وای😐👀

دوس داشتم کتابخونه‌ی کوچیکم جایی باشه که محل گذر نور خورشید باشه. یعنی هرروز نور لم بده به کتابا و دفترای شعرم. اینجوری احساس میکنم میتونم هربار که بردارمشون یه تیکه گل آفتاب از لابلای برگه‌هاشون برای خودم بردارم. تو پرانتز، سلولهای مشابه با سهراب سپهری تو مغزم باز گل داده ای وای😐👀