روزگار سبز🍃

روز چهارم🖤 خاموشی تن نیست، که فریاد جان است؛ در سکوت عزای حسین، راز جاودانگی موج می‌زند.

روز سوم سوم🖤 هستی، غرقِ در تجلی عدم، و شعله‌ای که از دل نیستی می‌روید. آنجا که زمان در ناپیدایی، با خون، معنی می‌یابد، و ساکنان خاک، صید حقیقت می‌شوند.

روز دوم🖤 در فراموشیِ نور، اشکْ نغمه‌ای‌ست، در قعرِ سکوتِ بی‌کرانِ جان؛ حسین، انتزاعی‌ست از وجدانِ بی‌زمان، که در خلأ، فریاد می‌کشد به ابدیت.

روز دوم. در فراموشیِ نور، اشکْ نغمه‌ای‌ست، در قعرِ سکوتِ بی‌کرانِ جان؛ حسین، انتزاعی‌ست از وجدانِ بی‌زمان، که در خلأ، فریاد می‌کشد به ابدیت.

روز اول. در خاموشیِ اشک‌ها، بغضِ کربلا هنوز می‌شکند، دل‌ها در غم حسین، بی‌قرار و جان‌سوز است.

دستم را گرفت و مرا به میان گندمزار برد. من آهسته گفتم که نباید ساقه‌های سبز را لگدکوب کرد. اما او برآشفت و با پرخاش و خشمگینانه فریاد کشید و گفت: «ببینم آنچه که از ما گرفته‌اند کافی نیست؟ زن و فرزندم را کشتند، حالا تو مرا از لگد کردن چند ساقه گندم منع می‌کنی؟» تنها با آرامی و حوصله می‌توان به این افراد فهماند که کسی حق ظلم‌کردن بر دیگران را ندارد، هرچند به او ظلم شده باشد.

دستم را گرفت و مرا به میان گندمزار برد. من آهسته گفتم که نباید ساقه‌های سبز را لگدکوب کرد. اما او برآشفت و با پرخاش و خشمگینانه فریاد کشید و گفت: «ببینم آنچه که از ما گرفته‌اند کافی نیست؟ زن و فرزندم را کشتند، حالا تو مرا از لگد کردن چند ساقه گندم منع می‌کنی؟» تنها با آرامی و حوصله می‌توان به این افراد فهماند که کسی حق ظلم‌کردن بر دیگران را ندارد، هرچند به او ظلم شده باشد.

#انسان_در_جستجوی_معنا

سلام بر حزنِ شیرینت🖤

۱. هیئت ۲. اسپند دود کردن ۳. سیه‌پوشی شهر ۴. صدای مداحی از گوشه و کنار ۵. چای روضه ۶. اشک‌های ماتم

١. حوالی نُه شب ٢. روضه‌ی حسینیه ۳. پشتی‌قالی‌های قرمز چیده شده ۴. اسفند دود کرده‌ی دمِ در ۵. چایی تو استکان و نعلبکی گل سرخی ۶. باد ملایم و کنار رفتن پرده‌‌ی دم در ۷. گم‌شدن کفشا تو شلوغی بعد روضه

روزهای نخست تابستان بود. درست یک روز پس از جنگ که دیگر به ظاهر همه‌ی اضطراب‌ها خوابیده بودند، در خمودگی به سر می‌بُرد. در حالت گنگی چشمش به تقویم روی میز افتاد. چه تاریخ عجیب و غریبی. چهارِ چهارِ چهارده، صفر چهار، درست در روز چهارشنبه! فرصت گریختن نبود. خوب می‌دانست اگر این تاریخ سُر بخورَد دیگر باز نمی‌گردد و بعدها مطمعنا با شماتت خودش شکنجه میشد. جهان همیشه و الزاما تازه است! این را به خودش یادآوری کرد که دیگر او نیست که در یک تاریخ رند تکرار شود. به نوشتن فکر کرد به اینکه هیچ چیز بجز نوشتن نمی‌تواند ماندگار شود. در پس ذهنش انگار با خودش مرور میکرد، حالا که جنگ تمام شده، خوب است بنویسم. کم‌رمق اما استوار نوشته‌هایی سیاه که سرتاسر سفیدی کاغذ را می‌پوشاند و کاغذ خونریزی نمیکند. تصمیم میگیرد اولین نامه را روانه کند. نامه‌ای با کلماتی لطیف و آرام. هرگز هیجان آن نامه‌ای که با استرس و هیجان نوشته را فراموش نمی‌کند. نامه برای یک حقیقت پنهان. برای کسی که حالا جانِ کلماتش شده است. او از کریستف کلمب هم خوشبخت‌تر بود. شاید کریستف آمریکا را کشف کرده بود اما او یک سیاره‌ای را کشف کرد که قبلا توسط هیچ بشری کشف نشده بود. در لحظه‌ی آفرینش قرار گرفته بود... آفرینشی که تا قبل از آن انگار هیچ انسانی طعم این خوشبختی را نچشیده بود. پس گزاف نیست اگر بگویم او از کریستف کلمب خوشبخت تر است. پلک در ادای این کاشف می‌بندم. همین نامه برای ماندگاری این تاریخ بهترین گزینه شد. ۴/۴/۴چهارشنبه #سهیلا_واله

چهارِ چهارِ چهارده‌ صفر چهار👀

ا

دلم برای خیال‌پردازی‌هام قبل از جنگ خیلی تنگ شده. مگه من جز رویاهام چی داشتم که اون رو نشونه گرفتی. شرم بر تو باد ای جنگ.

تابستون سلام. لطفا هرجا که خرداد بهمون رحم نکرد تو رحم کن!

از یاد ببر موشک را جدایی را به ماجرای گل شکفته نشده‌ای فکر کن که در میدان جنگ به جستار قمقمه‌ی آب سربازی‌ست. #سهیلا_افروز