روزگار سبز🍃

ما مردمی که در رنج و اندوه روزگار می‌گذرانیم، باید به صفای سعادت و اطمینان خاطر پرندگان آسمانی رشک بریم.

داستایوفسکی

از همۀ موجودات زمین، بعد از پرنده‌ها، درخت‌ها را به همه‌شان ترجیح می‌دهم. گل‌هایی که رشد کرده و رشد کرده‌اند؛ درخت‌ها که راضی نمی‌شوند از حکم زیبایی سرپیچی کنند، از فرمانِ توفان‌های زمان سرپیچی می‌کنند. گویی درخت‌ها تجسمِ بهترین خواهش‌های آدمیان‌اند.

دارم کمد لباسام رو پیترستی میکنم و از این قضیه بسی خوشحالم🫠

#آن

دونه می‌ریزم پای پنجره یه پرنده‌هایی میان که اسمشون رو هم بلد نیستم یعنی بجز گنجشک و کبوتر و قمری پرنده‌های دیگه هم میان بعضی روزا تنها دست‌آویز من برای زندگی همینان، قدردانشونم. نمی‌دونم شاید اونها هم وقتی دارن ارزن می‌خورن یه همچین حسی داشته باشن، ولی واقعیتش اینه که اونان که دارن بهم کمک میکنن. خیلی وقتا، ما به بقیه کمک می‌کنیم که خودمون رو نجات بدیم، هرچی نسبت به زندگی فروتن‌تر بشیم، اینو بیشتر باور می‌کنیم. انگار نمی‌تونی به نجات خودت تنهایی فکر‌ کنی، انگار همه وصلیم به یه طناب و یوقتایی باید کل آدم‌های یه زنجیره رو نجات بدی تا خودت نیوفتی توی دره.

هر بار در چشمان سیاهم خیره شدی و یا هر دفعه که پشت خط گفتی: «تو به من گفتی از این عشق حذر کن» سکوت کردم و نخواستم به عمق این حرف پی ببرم، سرسری می‌خندیدم و عبور میکردم. حالا هرروز که میگذرد بیشتر میفهمم که نباید از این عشق حذر میکردم و به خودم میگویم: لعنت بهت! دیگر من همان آهوی رمیده‌ی دشتم که عاشق صیّادِ از پا فتاده‌اش شده. اکنون همه‌ی راز جهان ریخته شده در چشمان مشکی آهو. حالا من، این منم که دست و پاگیر این عشق شده‌ام. تو هست منی، نیستِ من مباش. #سهیلا_واله #تاسیان🪽

این هم امّا می‌شود که انسان آن‌قدر خسته باشد که نخواهد، حتّی، یک قطعه‌ی بسیار لطیف و خستگی‌زدای موسیقی را بشنود.

نادر ابراهیمی/ یک عاشقانه‌ی آرام.

تنها.

زن.

زن.

و یادت باشد، زنی که وقت اندوه و گریه به خودش پناه می‌برد را از تنهایی نترسانی.

روحی لطیف و زیبا در چشم‌های سیاهش می‌بینی؛ اما چیزی جسور و به سختی آهن هم در آن لانه کرده. او زنی است که هیچ‌چیزی را سرسری نمی‌گیرد.

کاترین کرسمن تیلور

«خدا اگر بودم، تو را به کسی نمی‌دادم برای خودم برمی‌داشتمت، و از کائنات می‌زدم بیرون...»