روزگار سبز🍃

وداع، آخرین مفهومی خواهد بود که من باهاش کنار میام! اما یکی از تکنیک‌هایی که می‌تونم از وداع کنونی با سلامت روان نسبتا سالم عبور کنم، فکر کردن به گذشته‌ست. خوب که نگاه می‌کنی، گذشته‌ی تو قبل از حضور آدم‌، مکان و حسی که با اون وداع کردی سرشار از هویتته؛ تو قراره به کسی برگردی که بودی! وداع با بقیه، رفتن به پیشواز خودته... خودی که ممکنه در تعامل با آدم‌ها و جاهای جدید تغییر کرده باشه. وقتشه ببینی چه قسمت‌هایی از گذشته رو باید بازیابی کنی، چه قسمت‌هایی از زندگی جدیدت رو نگه داری و چجوری پوستت رو کلفت‌تر کنی. دارید وداع‌هاتون رو مرور می‌کنید؟ :) می‌بینید؟ تطبیق دادن و همذات پنداری شاید چندان راحت نباشه. اما قطعا در دل همه مفاهیم رنج‌آور، نقطه روشنی پیدا میشه که بتونی باهاش رشد کنی. گاهی حتی یه مفهوم تلخ(وداع) با یه مفهوم تلخ‌تر (گذشته) دست به یکی می‌کنه تا تورو به تعالی برسونه... #من

آن تنهایی که جان آدم را می‌ستاند، تنها بودن در کنار دیگران است وگرنه تنها بودن با خود بی اندازه دلچسب است. میتوانی بین خیال و واقعیت معلق شوی. بین مفهوم خیال و واقعیت معلق شوی و هر زمان که دلت بخواهد با پلک زدن لحظه‌ها را بگذرانی.🍃🧚🏻‍♀️🌻

عشق سلطه يافتن نيست، پرورش دادن است، عشق و از خودت شروع كن.

چيزهاى كمى ناقص زيباترند مثل همه‌ى ما عزيزم✨

سلام بر حزن زیبا و غم مشترک این‌ روزها.🖤

🖤 برای توصیف حال درونم دچار فقر کلمه شدم.

لحظاتی توی زندگی هست که دستاویزی جز باور داشتن نداری! سر کناف سردرگم باور رو که بگیری، تهش میرسه به چاه عمیق ناچاری. تو به چیزی باور داری چون توی مسیری که انتخاب کردی، چاره‌ای جز این نداری. باور باعث دوام آوردن میشه، باعث ادامه دادن یا بهتر بگم سینه خیز زندگی کردن! اما تاحالا لذت شکستن همه اعتقادات رو تجربه کردی؟ لحظه‌ای که آزاد میشی از حصار باورمندانه‌ای که دور خودت کشیدی... راه رهایی و رستگاری در عدم وابستگی و یقینه. شاید باور، طاقت تو رو در برابر ناملایمات افزایش بده و باعث بشه خرامان خرامان و کورکورانه راهتو پیش ببری. اما شک، چنان سیلی محکمی از حقایق به صورتت میزنه که از جات بلند میشی و آگاهانه به سمت بقا میدوئی. #من

«نمی ‌دانم چرا تحمل جمعیت را ندارم. من آن‌ قدر به تنهایی خود عادت کرده‌ام که در هر حالت دیگری خودم را بلافاصله تحت فشار و مظلوم حس می ‌کنم. تا دور هستم دلم می‌ خواهد نزدیک باشم و نزدیک که می ‌شوم می‌ بینم اصلاً استعدادش را ندارم.» -از نامه های فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان

#برش_کتاب "زندگی همین است! روشنایی خفیفی که در تاریکی شب خاموش می‌شود." در انتهای شب لویی فردینان سلین

فعلا به سبزی برگ‌ها فکر میکنم که به نور آغشته شده و نسیمی که شاخه‌ها و برگ درختان را می‌رقصاند تا شاید روزهای گرم و بی‌حوصله‌ی تابستان را راحت‌تر از سر بگذرانم.!

عاشق جاهای خلوتم؛ اونقدر خلوت که پشه پر نزنه.

🤍🌱 ریشه‌هات وقتی سالم باشند مهم نیست با شاخه‌هات چیکار می‌کنند، تو دوباره سبز خواهی شد.

ديگران مى‌توانستد وقايع را به مستى و شوخى بگذرانند؛ اما براى من همه‌چيز بيش از حد جدى بود. من هميشه رنجها و ترسها را بيش از حد حس میكردم و اين استعداد نحس، راه را بر هرگونه آسودگى و سبکسرى می‌بست.

١. حوالی نُه شب ٢. روضه‌ی حسینیه ۳. پشتی‌قالی‌های قرمز چیده شده ۴. اسفند دود کرده‌ی دمِ در ۵. چایی تو استکان و نعلبکی گل سرخی ۶. باد ملایم و کنار رفتن پرده‌‌ی دم در ۷. گم‌شدن کفشا تو شلوغی بعد روضه

«برای این‌که بُت‌پرست نباشی، کافی نیست که بُت‌ها را شکسته باشی، باید خویِ بُت‌پرستی را ترک گفته باشی.» 📚تولّدی دیگر ✍شجاع‌الدین شفا