حـرف‌هایِ‌مَــــهاٰ

‏جسم، تاوان ذهن رو پس میده.

گاهی زمان به جای فراموشی کم می‌آورد.

بزرگترین مشکل من در زندگی اینه که ساعاتی که باید سرحال باشم خوابم میاد و ساعاتی که باید بخوابم سرحالم.

من هیچوقت به خودم اجازه نمیدم به پارتنر/اکس دوستام تکست بدم یا فالوشون کنم. و تنها مکالمه ای که ممکنه باهاشون داشته باشم راجع به سوپرایزی چیزیه مگر اینکه قبل از دوستام با اون شخص رفاقتی داشته باشم. و همین انتظار رو از اطرافیانم دارم و بنظرم اینکار نهایت بی احترامی و حال بهم زنه.

Kedi Nankor Tilki Kurnaz Karga Kindar Yılan Sinsi İnsan Hepsi

حسی به چیزی نداشت؛ اما از جایی مبهم رنج می‌کشید. دردی بی‌نام، آرام و مدام که به موسیقی متن غم‌انگیز زندگی‌اش تبدیل شده بود.

چمیدونم، یه بارم واسه ما بشه!

‏یه سری تنهایی هست، که نزدیک ترین افراد زندگی هم نمی‌تونن پرش کنن.

دلم یه notification میخواد که همه‌ی وجودم بشه آدرنالین.

نمی‌دونم چرا این حس "حالم خوبه ولی نیاز به توجه و محبت و خوشحالی و بغل دارم" اسمی نداره و توضیحش انقدر سخته.

بعضی دردها و زخم ها رو نمیشه هیچ کاریش کرد. اینا میشن موی سفیدی که از شقیقه هات میزنه بیرون .

خوشبخت؟ کسی که جسمش همون جایی باشه که فکرش هست :)