"آبیِ‌دعوت‌کننده‌به‌مرگ"

روح سردرگُم من، بوی جنگل دارد و نگاه تو در آن آتشی می‌کارد . چشم تو پنجره مرموزیست، کاش می‌دانستم پشت این پنجره کیست؟ کاش می‌دانستم چ کسی در تو اقامت دارد ! کاش آتش بودی و تو می‌سوزاندی علف‌های هرز تردیدم را:]]] چشمه‌ای بودی و می‌رویاندن دانه خفته امیدم را .

از همان اول، نگاهش داد می‌زد میروم کر شدم با اینکه او فریاد می زد میروم

وقتی انقد چیزی بلد نیستی ک ی پسر داره بهت یاد میده چجوری برنج بپزی:]

دخترای زیبای من، روزتون مبارک :] همیشه مراقب خودتون باشینا !

اینجا قدم بزنیم؟

_این‌که می‌نویسم نامه نیست، خیال است . کاش ب انتهای سطرها ک می‌رسم تو لااقل خیال نباشی :]

بجز تو همه میدونن واست این مرد میمیره

ولی تا حرف من میشه ی لحظه‌ تو خودت میری

همین خوبه ک با اینکه سراغ از من نمی‌گیری

همه‌چیز بهم حس آبی بودن میده:]

شمام شاخ شدین

عجببببببب

بپوس لباستو بریم داون تاون😏

برمیگردی تهش پیش من، ک بودنتون نفس میکشم:]

همه ما قوانینمون برای یه نفرم که شده شکستیم.

اگ حال داشتی بعضی وقتا سر بزن ب خوابم..

آخه ایسین چرااااااا😭😭😭