چای ‌لب سوز.

یادت باشه که درد هیچکس رو کوچیک نشمری،آخه میدونی که همه‌ی آدما درداشون به یه اندازه نیست قربونت«دل بعضیا خیلی کوچیکه».

من به تمام چیزهای ساکت، ساده و آرام تعلق دارم.

برف و مه می‌خوام به‌گونه‌ای که همه‌چیز در سپیدیِ تمام فرو رود و من در میان آن ناپدید شوم❅‧*❆.

گاهی وقت‌هام فقط یه کنج تاریک با موزیک آروم جوابه.

وقتِ چای است، وقت اینکه اگر این چای را بخورم شاید همه چیز درست شودﾟ✧.

_چگونه‌ای عزیزکم؟ +ساکت و سرد و متروک.

نوشتم برای اینکه، یادم نره از رنج های بزرگ‌تر ازین هم گذر کردم، رنج‌های بزرگتر ازین رو هم قراره زندگی کنم،زندگی همینه و «در هر دردی برکتی هست.»

شب می‌شود،در دل خود می‌رود در را هم می‌بندد،با بازو‌هایش خود را محکم بغل می‌گیرد، «پناهگاه می‌شودبرای خودش».

دور نباش در این دنیای کوچک، در این آغوش من،در آغوش دنج،نزدیک‌تر باش، از روح به جان.

همه‌چیز عوض می‌شه،همه‌چیز‌ جز همین لحظه‌ای که رد شد.

از لحاظ روحی نیاز دارم پشت بسته شکلات تخته‌ایم یه بلیط طلایی پیدا کنم.

آدمیزاد نیاز دارد برای لحظاتی هم که شده همه چیز کامل باشد،بدون فکر و خیال ترسی نباشد«نداشته باشد».

کاش می‌تونستم خودم رو بغل کنم چون واقعاً الآن بهش نیاز دارم.

ما دوست داشتیم تا دوست داشته شویم و نشکنیم.