💙❤آوای دل❤💙
Ir al canal en Telegram
❤️متن آوای دل❤️https://t.me/+QnOKcCBzD_cyMjY0 ❤️اهنگ های جدید و ب روز ❤️
Mostrar más1 103
Suscriptores
+224 horas
+17 días
+3330 días
Archivo de publicaciones
1 104
✨🌙شــــب
چــــہ حــــڪــایــــت قــــشــــنــــگــــیــــســــتــــ
ادم را وادار بــــہ فــــڪــر ڪــردن
بــــہ انــــهایــــے مــــیــــڪــنــــد ڪــہ عــــزیــــزنــــد
شــــبــــتــــون قــــشــــنــــگ
دلــــتــــون پــــر از زیــــبــــایــــیــــ
شــــبــــتــــون رویــــایــــیــــ⭐️
🌼🍃
22 jul, 14:12
1 104
ما معمولیا این که پول پول میاره رو تجربه نکردیم😍😐
عوضش . . .
خواب خواب میاره رو خیلی تجربه کردیم 😴😂😁
22 jul, 14:12
1 104
مست_و_پاتیل_نمیتونی_باهاش_نرقصی!_🔥_تکنو_دیپ_هاوس_فارسی_2026_.mp32.61 MB
22 jul, 14:12
1 104
ﻣﻮﺭﺩ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﭘﺴﺮﻩ ﺭﻓﺘﻪ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﺑﺎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻣﺮﺩﻡ ﻋﮑﺲ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻣﻨﻮ ﻣﺎﺷﯿﻨﻪ ﺟﺪﯾﺪﻡ😕
ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺩﺯﺩﯼ ﺩﺭ ﺍﻭﻣﺪﻩ ﺑیچاره ﺍﻻﻥ ﺯﻧﺪﺍﻧﻪ🤣😂
22 jul, 14:11
1 104
بوسیدن تو حتی اگر
در سطری از یک نامه هم باشد
باز هم هیجان غریبی دارد...
22 jul, 14:11
1 104
دوستی به این نیست که
یه نفر رو بیشتر از بقیه بشناسی.
همهش به اونی بستگی داره که
وارد زندگیت شده و گفته
"من کنارتم" و عملیش کرده.
22 jul, 14:09
1 104
دروغگویی، خصلتِ آدمیزاده؛
بعضی وقتا آدم حتی به خودش هم نمیتونه راست بگه...
22 jul, 14:09
1 104
شما تو واژه "قهرم" چیز دیگه ای جز اینکه نیاز دارم نازمو بکشی و منتظرم از دلم در بیاری میبینین؟
22 jul, 14:09
1 104
اگه یهکم روانشناسی بدونی، خونوادهت رو سرزنش میکنی، چون ریشهی بسیاری از تعارضهای ناخودآگاهت رو توی والدینت پیدا میکنی.
اگه بیشتر بدونی، اونها رو میبخشی، چون متوجه میشی که خودشون نیز قربانی زخمها، انتقالها و تروماهای حلنشدهی نسلهای قبل بودهان.
و اگه عمیقتر پیش بری، مسئولیت زندگی خودت رو بر عهده میگیری، چون کشف میکنی که به جای تکرار گذشته، می تونی سرنوشتت رو آگاهانه تغییر بدی.
22 jul, 14:09
1 104
کاش پیرتر بودیم، مثل ریشهها
یا خیلی جوانتر، مثل شاخهها..
اینجا که ما ایستادهایم فقط تبر میخورد.
22 jul, 14:09
1 104
هیچ چیز عادی یا فراموش نشده، ما فقط سعی میکنیم هر طور شده توی این شرایط زنده بمونیم تا دوباره زمانش برسه.
22 jul, 14:09
1 104
او برای من مثل خانه بود،
جایی که در آن آرامش،
امنیت و تمام چیزی که نیاز داشتم رو پیدا میکردم.
میگویند آدم،
هر جا که آرامش داشته باشد،
همانجا خانهی اوست...
او برای من شبیه خانه بود؛
جایی که هر بار به آن پناه میآوردم،
آرامش را نفس میکشیدم،
امنیت را لمس میکردم و تمام آن چیزی را که برای ادامه دادن لازم داشتم،
در حضورش پیدا میکردم.
اما بعضی خانهها،
بیآنکه دیوارهایشان فرو بریزد،
از دست میروند... و آدم،
بعد از آن، تا مدتها در هیچ کجای دنیا احساسِ
«خانه بودن» نمیکند.
و تو...
برای من فقط یک آدم نبودی؛
تو خانه بودی...
پناه بودی...
امنیتی بودی که بعد از هر خستگی، مرا دوباره سر پا میکرد.
کنار تو، دنیا هرچقدر هم بیرحم بود،
دل من جایی برای آرام گرفتن داشت.
انگار تمام گمشدههایم را در نگاهت پیدا کرده بودم.
اما سهم بعضی آدمها از زندگی،
ویران شدنِ خانهایست که با تمام جانشان ساختهاند...
از روزی که رفتی،
دیگر هیچ جا بوی خانه نداد.
دیوارها همان دیوارها بودند،
شهر همان شهر بود،
اما من...
سالهاست آوارهی خاطرات خانهای هستم
که نامش «تو» بود.
و چه درد بزرگیست...
وقتی آدم، نه سقفی برای پناه گرفتن دارد،
نه شانهای برای آرام شدن...
فقط خاطرهی خانهای را با خودش حمل میکند
که دیگر هرگز درِ آن به رویش باز نخواهد شد.
امضاء
کیا
کافه دلی......
22 jul, 14:09
