فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

من فکر می‌کردم این که انقدر کله‌م همیشه کیریه به خاطر کم‌خوابیه. الان فهمیدم نه کلاً مشکل قسمت بیدار شدنه. باید تا ابد بخوابم.

درود بر androgyny✨

من حتی از بیان غم‌های تکراریم، از خودم خجالت می‌کشم.

همه کانالای تلگرامیم چیزای ادبیِ قشنگ و relatable می‌نویسن و منم اینجا از خودم دلقک غمگین می‌سازم.

نمی‌دونم چه رازی توی گفتن رنج هست ولی وقتی درباره رنجت حرف میزنی با اینکه هنوزم سرجاشه ولی انگار دیگه قدرتش مثل قبل نیست.

خیلی بدم میاد اینجا زیاد درباره‌ی امتحان حرف بزنم ولی خب کل زندگیم در حال حاضر همینه.

کاش صبح به حوزه‌ی آزمون نرسم.

اگه از این روز‌ها عبور کنم، احتمالا هیچ‌چیز دیگه نمی‌تونه منو از پا در بیاره.

امروز مستند Transformer رو دیدم که داستان Janae Marie Kroc، یک زن ترنسِ بادی‌بیلدر رو روایت می‌کنه که بعد از سال‌ها سرکوب، در ۴۳ سالگی بالاخره تصمیم می‌گیره کسی باشه که در درون هست. خیلی قشنگ بود و چند بار وسطش اشکم دراومد. به نظرم یکی از بهترین تصویرگری‌هایی هست که از افراد ترنس دیده‌م و بدون سمت‌گیری و bias تونست واقعیت و کشمکش‌های این قشر از جامعه رو نشون بده. 10/10 strongly recommend👌

امروز می‌خوام بچه‌ی گلی باشم و عین آدم درسامو بخونم که شب‌بیداری نکشم دوباره. (شتر در خواب بیند پنبه‌دانه)

امشب هم عقب می‌کشم و می‌ذارم ترسام به جام حرف بزنن.

از خودم می‌پرسم می‌تونم ادامه بدم؟ جواب می‌دم نه؛ و بعدش ادامه می‌دم!

حاضرم همه بدبختیا و رازها و افکارم رو به غریبه‌ترین آدمای ممکن بگم ولی به خونواده‌م نه.

یه وقتایی میاد که آرزو می‌کنم کاش منم به جای اینکه انقدر سعی می‌کردم همه چیز رو از راه علمی جواب بدم و واقع‌بینانه به دنیا نگاه کنم، عضو یه فرقه‌ای چیزی می‌بودم و همه کارامو بر اساس یه کتاب زپرتی انجام می‌دادم و مجبور نبودم مغزمو با دستای خودم جر بدم تا به فلسفه‌ی یه سری چیزا پی ببرم. زندگی واسه کسایی که چشم‌بسته قوانینی رو دنبال می‌کنن راحت‌تره ولی خب من وجدان‌درد می‌گیرم اگه دروغ به خورد خودم بدم.

یه طوری خوابیدم که احساس کردم مُرده‌م. حالا هم می‌رم واسه راند دو.

حس فعلی‌م یک چیزی بین "آخ‌جون دارم پیشرفت می‌کنم" و "خدایا بسه دیگه، واقعا دیگه خسته شدم"ئه.