فرزندِ خَلَفِ استاد اسپلینتر

هر روز می‌گم دیگه نمی‌تونم ادامه بدم و هر روز باز بیدار می‌شم و کارای روزمره‌م رو انجام می‌دم. و استراحتی وجود نداره. قانع شده‌م که رهایی از این وضعیت بغرنج روانی ناممکنه. با این حال، هر روز بر خلاف میل باطنیم تو میدون زندگی می‌جنگم؛ چون مسئولیت‌هایی دارم. و این فرساینده‌ست و کاش نبود. کاش حداقل می‌شد برای یک لحظه نفس راحت کشید.

صورتحساب حقوق این ماهمو دیدم از زندگی سیر شدم✨

یه روزایی بود که به خاطر اینکه می‌تونستم ۶ ساعت بخوابم، از شدت خوشحالی کلاهمو می‌نداختم بالا و تمام روز پرانرژی بودم. امروز ولی ۶ ساعت خوابیدم و از فرط کم‌خوابی، حالت تهوع و سردرد ولم نمی‌کنه.

پذیرش اینکه بعضی امیدهایی که داشتی از اول اشتباه بودن، دردناک‌تر از ناامید شدنه.

Peace isn't a permanent state. It exists in moments; Fleeting. Gone before we even knew it was there. We can experience it at any time. In a stranger's act of kindness, a task that requires complete focus, or simply the comfort of an old routine. Every day, we all experience these moments of peace. The trick is to know when they're happening; so that we can embrace them, live in them, and finally, let them go. 🎥Grey's Anatomy S06E07

موقتاً تمرکزم رو از روی هر چیز دیگری برمی‌دارم و فقط برای یک هدف تلاش می‌کنم، وقتی بالاخره اتفاق افتاد، بعدش می‌رم سراغ بقیه‌ی کارهام.

مشکل اصلی سخت بودن زندگی نیست. اون که همیشه همین بوده و هیچوقت هم قرار نیست درست شه. مشکل اینه که توانایی تغییر این شرایطو ندارم. کاری برای تسکین این درد مزمن از دستم برنمیاد و این احساس درموندگی، روحم رو از درون فاسد می‌کنه.

از این که یه نفر غرب زده خطاب شه نفرت دارم. داداش دلش می‌خواد، عصر ارتباطاته، رفاه و آسایش و زیبایی و آزادی می‌بینه دلش می‌خواد. شرمنده که موقع به دنیا اومدن تعهد نداده عاشق آلودگی هوا و گرونی و آخوند باشه. شرمنده که حس می‌کنه آدمیزاد حق داره یک جغرافیایی غیر از جغرافیایی که توش متولد شده رو دوست داشته باشه.

این جماعت تا وقتی به همین باورای بنجل سنتی و مذهبیشون چنگ می‌زنن، لیاقت بهتر از این گوهی که توشن رو ندارن.

بعد استدلالشون چیه؟ اینکه همه والدین بار اولشونه که بچه‌دار می‌شن واسه همین مشکلاتی دارن. عزیز خب بچه‌ هم بار اولشه که داره زندگی می‌کنه و گناهی نداره. اگه خونواده واقعا نمی‌دونه چطور باید به فرزندش رسیدگی کنه باید از یه متخصص، یه روانشناس کمک بگیره به جای اینکه خودش رو با این توجیهات کسشر گول بزنه. اگه هم والدین از لحاظ مالی و روانی شرایط بچه‌داری ندارن، چرا بچه میارن؟

طرف نوشته خانواده به خودی خودش مقدس نیست و خیلی از خونواده‌ها به شدت سمی‌ان؛ بعد هزار نفر زیرش کامنت گذاشتن که پند اخلاقی بدن که نه همه‌ی خونواده‌ها مقدسن و فقط خونواده‌ست که تا تهش باهات می‌مونه. الان یعنی مادری که بچه‌شو تا حد صدمات شدید کتک می‌زنه مقدسه؟ پدری که به نوزادش تجاوز می‌کنه مقدسه؟ والدینی که به هر روش از بچه‌شون سواستفاده‌ی روانی می‌کنن مقدسن؟ والدی که فرزندشو می‌کُشه چی؟ لابد اونم مقدسه!

امروز یک جنازه از من سرحال‌تر است.

تجربه‌ی مداومِ نادیده‌ گرفته‌ شدن، می‌تونه آستانه‌ی تهدید رو در ذهن پایین بیاره، طوری که محرک‌های خنثی هم به‌عنوان خطر تفسیر بشن.

یلداتون به شدت مبارک🍉