جنگلِ سکوت

روایت زندگی هر روزمان شده اند این مجسمه ها

میص خیلیا جوری که کسی میص من نمیشه

_ همه مرا بی اهمیت میشمارند فرمانده + اما من اهمیت میدهم _ حالا که کنار من هستی به کتاب هایت دل بستی و زمانی که کنارم نیستی به شمشیر و تپانچه ات زمانی که جنگ ها برمیگردی برای هم رزمانت‌ غنیمت جنگی می‌آوری اما هرگز بوته خاری برای من هدیه نیاوردی این است تمام اهمیت دادن تو فرمانده

ایکاش قلبم آنطوری نکنه فقط وایسه

خوش اومدی مه روم

Again old photos

تو تنها ستاره درخشانی برای دیدگان کم نور من

عکس های قدیمی هم ببینیم گاهی

شاید براتون جالب باشه بدونید یه تپه توی فرانسه وجود داره که بعد جنگ مردم محلی با نازی ها بوجود اومده خانم های مردانی که مردن هر کدوم کمی خاک آورد و اونجا ریختن و اون تپه رو یه گورستان عمومی و بینوایان هم از روایات مرد از اون جنگ نوشته شده

شاید هم آدم هایی که همیشه با لبخند میبینم فقط می‌خواهند از درد ها فرار کنند

_ عشق چیه؟ من هیچ وقت عاشق نبودم + منم نمیدونم فقط خیلی بی اراده کارایی که میکنی برای اونه