تکست تلخ

‏امروز یه مطلب خوندم میگفت کسایی که تند راه میرن حجم کورتکس مغزشون بیشتره، مسئولیت‌های اجتماعی بیشتری دارن، کمالگران، به نسبت بقیه آدم‌های غمگین‌تری هستن و درونگراییشون بیشتره. این خیلی من بود.☺️

نه از سرم می‌افتی نه از چشمم کجای دلم نشسته‌ای که جایت اینقدر امن است؟.

بگذارید زن ها آواز بخوانند هر زن پرنده ای زیباست که قفسش را با درهای باز دوست دارد....‌‌‌.‌‌ 🕊🕊

تویِ رؤیاهات پاهاتو از گلیمت دراز‌تر کن! این جهان بی‌نهایته... فرمول‌ها رو به هم بزن... جهانت رو تغییر بده؛ با انرژی، لبخند و قدمی تازه......!

. 🔴همیشه بخشیدن خودم جزو سخت‌ترین کارهاست . من هنوز نتوانسته‌ام بخاطر اشتباهات سالیان دور خودم را ببخشم .. اصلا آدمی چگونه میتواند اشتباهی را ببخشد که اثرش تا پایان زندگی با او همراه است . . . !🔴

می‌گویی: دوستت دارم و من به کبوتری تشنه بدل می‌شوم که به کاردِ گلوگاه‌اش عاشق است... #غاده‌_السمان

👌❤️ غسان کنفانی میگه: به کسی که برایت نمی‌نویسد، مزاحمِ روزهایت نمی‌شود، درباره‌ات نمی‌‌خواند مهم ترین تاریخ‌های تو را حفظ نمی‌کند و زندگی‌‌ات را پُر از کارهای شگفت‌ انگیز نمی‌کند، وابسته نشو .

کم دوست داشتن را بلد نیستم. تمام زخم‌های من از دوست‌ داشتن‌های‌ زیاد من است. #دیدم_ماداک

یه جمله خیلی قشنگی توی کتاب " کتابخانه نیمه شب " می‌خوندم که می‌گفت : خدا جوریه که ما نمی‌تونیم ببینیم یا درکش کنیم، برای همین به شکل کسی در میاد که تو زندگی‌مون به عنوان آدم خوبی میشناختیمش. ❤️

استاد مینو گلشیر به هبوط بیمناک برگها نگاه کرد،  یاد زندگی افتاد و آفتاب بلوغ ،   به خودش گفت : آدم نمی تواند همه عمر با یک رویا زندگی کنند .

همه چیز خوب بود تا اینکه دوستت دارمی بی‌ریا بر زبانم جاری شد و سرخی‌اش به باد داد سری را که جز عشق نمی‌فهمید #مریم_امینی

چارلز بوکفسکی یجا میگه : ما برای ادامه دادن هیچکسی را نداریم جز خودمان... در نهایت همه ما هم روزی به این حقیقت میرسیم که نمی‌تونیم به هیچ‌کس جز خودمون تکیه کنیم شاید غم انگیز باشه، ولی در انتها همه یه روز با تمام وجود این واقعیت رو درک میکنن. 🎥 To the Bone🌱

کاش چشم‌ها هم زبان داشتن یا حداقل تو زبان چشم‌هایم را می‌دانستی؛ وقتی من توانایی گفتن ندارم از چشم‌هایم می‌خواندی حرف قلبم را..