لئون

:)

من خیلی وقته فهمیدم ک مهم نیست بود و نبودم بلکه موجب آزاره شاید بهترین راه همون کشتاره

‏هرچیزی‌ که اذیتت می‌کنه، داره صبر کردن‌رو بهت یاد میده. هر کسی‌که ترکت میکنه داره ایستادن‌ رو پای‌ خودت رو، بهت یاد میده. هیچ‌چیز "بدون‌ نتیجه، نمی‌مونه" یادت باشه تو میتونی از پس همه اشون بر بیایی

میشه یکی بیاد منو ببره مواظب ام باشه دیگه توان مراقب از خودم در مقابل این ادما ارو ندارم:)

هرگز بخاطر اینکه دیگران رو راضی نگه داری، کاری انجام نده! 🎥 Alice in Wonderland

شاید زیادی رو مخ ام :) هیچ وقت نتونستم تعادل ایجاد کنم بین رفتارهام

من افسرده نیستم این واقعیت ها غرق کرده قایق بی پاروی من رو تا ته... سورنا:)

ای شب از رویای تو رنگین شده! سینه از عطر تواَم سنگین شده ای به روی چشم من، گسترده خویش! شادی‌ام بخشیده از اندوه، بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک  هستی‌ام ز آلودگی‌ها کرده پاک ای تپش‌های تنِ سوزان من! آتشی در سایه‌ی مژگان من! ای ز گندمزارها سرشارتر!  ای ز زرین شاخه‌ها پربارتر! ای در بگشوده بر خورشیدها در هجوم ظلمت تردیدها با توام دیگر ز دردی بیم نیست  هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست این دل تنگ من و این بار نور؟ های و هوی زندگی در قعر گور؟ ای دو چشمانت چمنزاران من! داغ چشمت خورده بر چشمان من پیش از اینت گر که در خود داشتم  هر کسی را تو نمی‌انگاشتم درد تاریکی‌ست درد خواستن رفتن و بیهوده خود را کاستن سر نهادن بر سیه‌دل سینه‌ها سینه آلودن به چرک کینه‌ها در نوازش، نیش ماران یافتن زهر، در لبخند یاران یافتن زر نهادن در کف طرارها  گم شدن در پهنه‌ی بازارها آه ای با جان من آمیخته! ای مرا از گور من انگیخته! چون ستاره با دو بال زرنشان آمده از دوردست آسمان از تو تنهاییم خاموشی گرفت  پیکرم بوی هم‌آغوشی گرفت جوی خشک سینه‌ام را آب، تو  بستر رگ‌هام را سیلاب، تو در جهانی این‌چنین سرد و سیاه با قدم‌هایت قدم‌هایم به راه ای به زیر پوستم پنهان شده! همچو خون در پوستم جوشان شده گیسویم را از نوازش سوخته گونه‌هام از هُرم خواهش سوخته آه ای بیگانه با پیراهنم! آشنای  سبزه‌زاران تنم آه ای روشنْ طلوع بی‌غروب!  آفتاب سرزمین‌های جنوب آه، آه ای از سحر شاداب‌تر! از بهاران تازه‌تر، سیراب‌تر عشق دیگر نیست این، این خیرگی‌ست چلچراغی در سکوت و تیرگی‌ست عشق چون در سینه‌ام بیدار شد از طلب، پا تا سرم ایثار شد این دگر من نیستم، من نیستم حیف از آن عمری که با من زیستم ای لبانم بوسه‌گاه بوسه‌ات! خیره چشمانم به راه بوسه‌ات ای تشنج‌های لذت در تنم! ای خطوط پیکرت، پیراهنم! آه! می‌خواهم که بشکافم ز هم شادی‌ام یک‌دم بیالاید به غم آه! می‌خواهم که برخیزم ز جای  همچو ابری اشک ریزم های های این دل تنگ من و این دود عود؟ در شبستان زخمه‌های چنگ و رود؟ این فضای خالی و پروازها؟ این شب خاموش و این آوازها؟ ای نگاهت لای‌لایی سِحربار! گاهوارِ کودکان بی‌قرار ای نفس‌هایت نسیمِ نیم‌خواب!  شسته از من لرزه‌های اضطراب خفته در لبخند فرداهای من رفته تا اعماق دنیاهای من ای مرا با شعور شعر آمیخته! این همه آتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم شعرم به آتش سوختی! «فروغ فرخزاد‌»

:)

هین روزا تنها چیری که دریافتم اینه که دنیا و همهی ماجرا هاش فقط با مادره که جریان داره اون نباشه حتی قرمه سبزی ام طعم نداره

دستم خورد و پاک شد شاید میخره بیاد ولی تمام چیزی بود ک دوس داشتم بمونه از گذشته