زَر.

هیچ‌کس نمی‌داند که برخی‌ها چه انرژی عظیمی صرف می‌کنند تا فقط "عادی" به نظر برسند. آلبرکامو

«هرگاه دستش را در دستم می‌نهاد، خیال می‌کردم پرنده‌ای کوچک روی دستم نشسته است.» هرمان هسه

کشیدم رنج بسیاری دریغا به کام من نشد کاری دریغا ندیدم هیچ گلزاری به عالم که در چشمم نزد خاری دریغا مرا یاری است کز من یاد نارد که دارد این چنین یاری؟ دریغا شدم صدبار بر درگاه وصلش ندادم بار یک باری دریغا به سر شد روزگارم بی‌رخ تو نماند از عمر بسیاری دریغا نپرسد از عراقی، تا بمیرد جهان گوید که: مُرد؟ آری دریغا عراقی

‏«بازنگشتند ‏رودهایی ‏که به دریا رفتند ‏سربازانی که به جنگ ‏و یارانی که ‏به دیار غریب.» باد و برگ عباس کیارستمی

بار سنگين است و من كم طاقت ودنيا حسود خم شدن را عار مى دانم، دعا كن بشكنم سعدی

غم اگر به کوه گویم بگریزد و بریزد که دگر بدین گرانی نتوان کشید باری هوشنگ ابتهاج

می‌خواست معمولی باشد، بیرون می‌رفت، می‌رقصید، با همه صحبت می‌کرد، ذوقی مثل دیگران داشت. ولی همه را مضطرب می‌کرد. حتی تنها از حالتش و قیافه‌اش پندار و اشتغال خاطره‌هایی به او نسبت داده می‌شد که نداشت یا اگر هم داشت رو نمی‌کرد. آلبر کامو یادداشت‌ها

“افسوس ز عمری که چنین می‌گذرد” فیضی تربتی

آن‌که صد نامه‌ی ما خواند و جوابی ننوشت سطری از غیر نیامد که کتابی ننوشت… نظیری نیشابوری