مَن

و شاید غم تنها احساسیه که هنوز برام باقی مونده.

میترسم این حسایی ک رفته دیگه هیچ وقت برنگرده...

اتفاقا ردفلگاشم دیدم ولی متاسفانه قرمزش خوشرنگ بود و پسندیدم.

هاشم رسید=)))

توی شازده کوچولو یه قسمتی داره که میپرسه: _اگه بیوفتم چی!؟ و اونم جواب میده: +عزیز من اگه پرواز کنی چی!؟

دیروزم سعی داشتم همین رو بگم به یکی. وقتی از دور یه به هدفی، مسیری، یا اصلن هر چیزی که می‌خوای داشته باشی نگاه می‌کنی، هیچوقت نخواهی فهمید که آیا به درد تو می‌خوره یا نه. از دور هیچوقت نمی‌فهمی که تو از پسش برمیای یا نه. باید خودت رو بندازی توش و حالا دست و پا بزنی. اگر اومدی بیرون، که ایول، اگر هم نه، یعنی این چیز به درد تو نمی‌خوره. پس اینقد معطل نکنید خودتون رو، کاری که می‌خواید رو شروع کنید؛ یا می‌شه یا نه و در هر دو شرایط هیچ چیزی رو از دست نمی‌دید. مگرنه تا آخر عمر حسرت «هیچوقت جرئت امتحان کردنش رو نداشتم» یقه‌تون رو ول نمی‌کنه.

چرا اتفاقا خواب خواب میاره روزایی ک کمتر میخوابم انرژیم بیشتره ولی واقعا دلم نمیخواد بیدار شم

کسل نمیشی؟

خواب بهترین چیزیه ک تو این دنیا وجود داره

نیاز به برقراری ارتباطات انسانی در جهت استحکام احساس تعلق به جامعه بشری

فکر‌ میکنم خیلی خودسانسور شدم و حتی اینکه آهنگایی که مودمن یا دوستشون دارم رو میزارم یجورایی زیادیه.(حتی با اینکه ممکنه تو پلی لیست همتون باشن) انگار بعضی چیزا عمومی نشه بهتره بعضی آهنگ ها،حرف ها،عکس ها،ویدیوها و خاطره ها... فقط باید همونجایی که هست بمونه در غیر اینصورت از ارزش واقعیش کاسته میشه. اگه قرار باشه همه بدونن و ببینن و بشنون دیگه چیزی برای فهمیدن و دیدن و گفتن باقی نمیمونه؛میمونه؟