مَن

⁴

³

²

¹

مثلا

امروز هشتگ داریم🕰 بین چندتا موضوع مختلف موندم. برای کسایی که تازه جوین شدن #آزیتالیسم یسری مطالب متفرقه و پراکنده که خوندنشون میتونه براتون جالب باشه.

علم یه چیز واحده با اعتقادات و برداشت های شخصی افراد تغییر نمیکنه برای همه همونیه که هست و تازه همیشه داره آپدیت میشه برای همینه که دوسش دارم

میشه «ساکت بودن کل صبح» رو عادی سازی کنید؟ شخصا هیچ علاقه‌ای به کوچیکترین ارتباط و مکالمه با سایر موجودات هستی بین ساعت ۶ صبح تا ۱۲ ظهر رو ندارم.

نمیخوام درست بشه، از اول نباید خراب میشد.

تو زندگیم هیچ‌وقت به این حد از استیصال و احساس بیچارگی نرسیده بودم.

برنگشتم ولی هم من خندم‌ گرفت هم اونا😭😭🤚🏻

آبی آسمونی

تنها حق انتخابی که تو زندگیم دارم انتخاب کردن رنگ کش ارتودنسیمه.

تو مغزم اینطور تداعی شده که من به تنهایی بلد نیستم احساس خاصی داشته باشم ناتوانم تو نشون دادن احساسات خودم به تنهایی و حتی نمیتونم بینشون تمایزی قائل شم. اما نشون دادن و ابرازش بابقیه آدما گره خورده برام و اهمیتی نداره طرف رو بشناسم یا نه بشدت با احساسات بقیه همجوشی میکنم. نمیدونم چطور توضیح داده میشه اما احساساتشون رو نه‌تنها میفهمم بلکه خیلی پررنگ تر و عمیق تر تجربشون میکنم. بیشتر از خودشون تو موقعیت و شرایطشون قرار میگیرم و شدتش طوریه که بار روانی سنگینی داره و بشدت خستگی عاطفی و یه احساس گنگ، مبهم و توخالی بودن بهم میده. بیشتر شبیه یه فضای خالیه وسط قلب و ذهن، انگار چیزی باید اونجا باشه ولی نیست...

نوشته بود: "نجات‌دادن کسی، وقتی خودت داری غرق می‌شی، اسمش قهرمانی نیست، فراموشی خودته."

خیلی بامزه هر اخلاقی از بابامو که نقد میکردم همونو ۷ ۸ درجه بدترشو دارم.

...!