Eror 1000 + 1

یه وقتا تو دل آدم حس‌هایی هستن که اسم ندارن. نگران نیستی، اما آروم هم نیستی. غریب نیستی، اما اهل اینجا هم نیستی. نه دلت می‌خواد بمونی، نه آرزوی رفتن داری. دلت می‌خواد جایی که هستی نباشی، اما جای دیگه ای هم نباشی.این روزا دقیقا دارم توی همین احساسات به سر میبرم.

باشه من حالم خوب نیست، فشار زیادی هم رو شونه‌هام حس می‌کنم و خسته‌م. ولی اگه ادامه ندم به زندگی چیکار کنم؟ فعلا همینه دیگه، من با همه‌ی این روزها اون منی میشم که از خودم توقع دارم .

غمگینم؟خیلی بیشتر از سابق،خیلی.

عزیزم شما حس ششم قوی نداری. اورثینک سگی داری. طوری‌که به همه‌چیز فکر میکنی و همه پیامدهارو پیش‌بینی میکنی، قطعا یکی از اونا اتفاق می افته

هرگز از چيزي كه واقعا ميخواى دست نكش، صبر كردن سخته، اما حسرت خوردن خيلى سخت تره,هر چیزی منتظر لحظشه؛ صبر داشته باش

واقعا نیاز دارم یکی بیاد نجاتم بده. تو این حالت الانم هیچ جوره نمی‌تونم شلوغی رو بتونم...

دژم:)

من قوی نیستم عزیزم :)من مجبورم

ما ایران زندگی میکنیم،شب با خبر جنگ میخوابیم،صبح با خبر اعدام بیدار میشیم

سعدی میگه: بی‌تو تاریک نشستم... تو چراغ که شدی؟ :)