گیلاسِ ناناس.

خیلی وقت بود به درست کردن جعبه ای پر از کلمات فکر میکردم و امروز شروعش کردم.

آدمی است دیگر، تمام داشته‌ها و نداشته‌هایش بند حوصله‌اش است. حوصله که نداشته باشد، حتی ممکن است از آدم بودن استعفا دهد.. _حسین پناهی

اقاعه براش سوال بود از چی این ماشین دارم عکس میگیرم اما خب قشنگه نیست؟

این زیر شمعی یه سفال شکسته بود که از کویر پیداش کردم و یحتمل برای انسان هایی که قبلا اونجا زندگی میکردن، بود و الان یه زیر شمعی قشنگه.

میگم کی میخوایم دست از پوشیدن بوت برداریم؟ میگه احتمالا هیچ وقت!

جوریه که این عکسم قدیمیه>>

امروز بلاخره رفتم خونه های سنتی مورد علاقه ی قاجاری رو دیدم. و خب امروز طولانی بود و الان کلمات بازهم از دستم فرار کردن.

اگه بغلت کردم و عطر سرد و مطبوعی زده بودی، توقع نداشته باش از بغلت بیام بیرون.

عادت کرده بود همیشه گلی بین موهایش بگذارد یا حداقل در دستانش بگیرد اگر هم هیچ یک را انجام نمی‌داد ان را میان جیبش می‌گذاشت.

امروز تو فیلم های عباس کیارستمی بودم اما بین میوه ها همه چی بود جز گیلاس. از ماشین های قدیمی تو جاده های قدیمی تا چوپان ها و گوسفند ها. از ویرانه ها و سفال های قدیمی شکسته تا حس زنده نگهداره‌ی انسان ها:کنجکاوی از صدای جاده، صدای قدم ها، صدای پرنده ها،صدای تردد گوسفند ها، دیدار با شاهین مرده و در اخر منتظر ماه گرفتگی بودن.

احساس میکنم نقاشی آبرنگ یه استاد ژاپنیه.