بعد از آن.

هاله ای سیاه توی قلبمه. همون خونه ای که خرابش کردی. خرابه ای که حتی دیگه به خودمم تعلق نداره، نمیخوام باشه ولی عین یه تومور سرطان روی دوشمه، با خاطره هایی که تیره و تار شدن و افسوس های بی پایان. طوفانی که در سرم برپاست و ذهنی که بدون تقصیر در حال فروپاشیست. هرچند مقصر خودم بودم که نشناخته، صد خودمو گذاشتمو الان برای خودم یک هم نیستم.